စစ္အစိုးရက ႀကိဳးကိုင္ဦးစီးက်င္းပမၫ့္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲဆိုတာကို ဝင္ေရးမဝင္ေရး ကိစၥသည္ အတိုက္ အခံတို႔အတြက္ အေမးခံေနရသည့္ ေမးခြန္းႀကီးတခု ျဖစ္ေနပါသည္။ သို႔ေသာ္ အတိုက္အခံတို႔ဘက္မွာလည္း အေျဖရွိပါသည္။ အင္အယ္ဒီက ဆိုလွ်င္လည္း  ရွင္းရွင္းလင္းလင္း အေျဖေပးထားပါသည္။ ၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံု ကို ျပန္လည္ ၫွိႏႈိင္းျပင္ဆင္ေပးရန္၊ ေဒၚစုႏွင့္ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ားကို ဦးစြာလႊတ္ေပးရန္ဟူသည့္ အဓိကအခ်က္တို႔ကို အစိုးရက မလိုက္ေလွ်ာသ၍ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္မည္ မဝင္မည္ မေျပာႏႈိင္ပါေၾကာင္း။ ရွင္းရွင္းဆိုရေသာ္ ဒီအတိုင္း ဆိုလွ်င္ မဝင္ဘူးဟု အဓိပၸါယ္ရပါသည္။ ေနာက္က်မွ ဒီအတိုင္းဆိုလွ်င္လည္း ဝင္မည္ဟုဆိုလွ်င္ အင္အယ ္ ဒီကို တိုင္းျပည္က နားလည္ႏႈိင္ေတာ့မည္မဟုတ္ပါ။ ယေန႔အထိေတာ့ မဝင္ေရးဘက္ကပါ။

         ျပည္ပတို႔ကလည္း အခ်ဳိ႔က ေရြးေကာက္ပြဲကို ဆန္႔က်င္ေရး (ေရြး/ဆန္႔) ဘက္က ျပတ္သား စြာ  ရပ္ေနသူမ်ားရွိၾကသလို အခ်ဳိ႔ကလည္း ေရြး/ဆန္႔ မလုပ္ၾကဘဲ ျပည္တြင္း အင္အယ္ဒီရဲ႔ အရိတ္ အျခည္ကို ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကသူမ်ားလည္းရွိပါသည္။ ဒီကိစၥ နဲ႔ ပါတ္သက္လို႔ ဗြီအိုေအ တိုက္ရိုက္ ေလလႈိင္းမွာ ၂၇.၂.၁၀ ေန႔မွာ FTUB ဦးေမာင္ေမာင္က ရွင္းရွင္းလင္းလင္း တင္ျပသြားပါတယ္။ ကိုမိုးသီးဇြန္ကလည္း သူ႔ ပုဂၢလိက သေဘာထားအရ ေရြးေကာက္ပြဲကို ဝင္လွ်င္မွားပါလိမ့္မယ္၊ ေနာင္တႀကီးစြာ ရႏႈိင္ပါလိမ့္မယ္လို႔ ေတာင္ သတိေပး တင္ျပၾကျပန္ပါတယ္။

         မည္သို႔ဆိုေစ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ေရးျဖင့္သာ ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီကို ရယူႏႈိင္မည္ျဖစ္သည္ဟု ယံုၾကည္ လႈပ္ရွား ေနၾကေသာ ဦးသုေဝတို႔ကလည္း သူတို႔ရဲ႔ သေဘာထားမ်ားကို တိုင္းျပည္သို႔ တင္ျပေနၾကပါတယ္၊ ယၡင္ႏွင့္ ယၡဳမတူေတာ့သည့္ ေျပာင္းလဲေနသည့္ ကမၻာ့အေျခအေန၊ ျမန္မာ့ အေျခအေနမ်ားႏွင့္ အညီ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ေရးျဖင့္သာ ဒီမိုကေရစီကို ေဖၚေဆာင္ႏႈိင္မည္ဟု ေဒါက္တာ ခင္ေဇာ္ဝင္းကလည္း ေျပာဆိုတင္ျပျပန္ပါတယ္။

         အဲသည္လို အတိုက္အခံေတြဘက္မွာ ဝင္ေရး မဝင္ေရးကို အသည္းအသန္ ေဆြးေႏြးတင္ျပ ေနခ်ိန္မွာ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပေပးမယ့္ ဒိုင္လူႀကီး စစ္အစိုးရကေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒ ဆိုတာကိုေတာင္ ထုတ္ျပန္ျခင္း မရွိေသးပါဘူး၊ ဝင္မယ္ဆိုတဲ့ ပါတီနဲ႔ အဖြဲ႔အစည္းေတြကိုလည္း ဘယ္ေလာက္ အေႏွာက္အယွက္လုပ္မယ္၊ ညစ္ပတ္မယ္ဆိုတာကိုေတာင္ မသိႏႈိင္ေသးပါဘူး၊ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္မယ့္ အတိုက္အခံေတြအတြက္ “ႏႈတ္ခမ္းနာနဲ႔ တည့္မွတည့္ပါ့မလား“ လို႔ စိုးရိမ္ေနရျပန္ပါတယ္။ လြတ္လပ္ၿပီး တရားမွ်တေသာ ေရြးေကာက္ပြဲျဖစ္ရပါေစ့မယ္လို႔လည္း တခါမွမေျပာေသးပါဘူး ”ငါ့ဖဲ ငါခ်ဳိး ငါ့ကုလားဖမ္ ငါထိုး” ဆိုတဲ့ အေနအထားဆိုတာလည္း ျမန္မာကေရာ ကမၻာကပါ သိပါတယ္။ သိတာလည္းသိတာပါပဲ၊ ဘာမွတိုးတက္မလာေသးပါဘူး။ သည္ေတာ့ စစ္အစိုးရသည္ အတုိက္အခံဆိုသူမ်ားကို သူ႔ကစားကြက္ထဲမွ နယ္ရုပ္ကေလး ေတြ ေလာက္ပဲ သေဘာထားေနပါတယ္။ ဒါလည္း အဆန္းမဟုတ္ပါဘူး။ ၉၀ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲ လုပ္ေပးတုံးကလည္း ဒီအတိုုင္းပါပဲ၊ ဖြဲ႔စည္းပံုမရွိေသးလို႔ အနုိင္ရပါတီကို အာဏာမအပ္ဘူးတဲ့ အာဏာမအပ္ေသးရင္ေတာင္ အသိအမွတ္ျပဳ ၫွိႏႈိင္းဖို႔ေကာင္းပါတယ္၊ အခုေတာ့ အသိအမွတ္မျပဳ မၫွိႏဳိင္းမဲ့အျပင္ အေသရိုက္သတ္လိုက္ေသးတယ္၊ မေသလို႔ ကံေကာင္းေပါ့။ ကဲ ဘယ္သူက ဘာတတ္ႏႈိင္ၾကလို႔တံုး၊ အခုလည္း ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီမွ ျမန္မာ့ ဆိုရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ အစိုးရအျဖစ္ တရားဝင္ အဓမၼေျပာင္းလဲခဲ့သလို န.အ.ဖ စစ္အစိုးရမွ ျပည္သူေရြးေကာက္ တင္ေျမွာက္ေသာ စစ္တပ္က ဦးစီးသည့္ အရပ္သား တရားဝင္ အစိုးရအျဖစ္ေျပာင္းလဲမႈ႔ ျပဳလုပ္မယ္ ဆိုတာေသခ်ာေနပါၿပီ။ စစ္အစိုးရက ဒီလိုဘာေၾကာင့္ လုပ္ရသလဲ? ျပည္သူကို ေၾကာက္ လို႔လား၊ အတိုက္အခံဆိုသူေတြကို ေၾကာက္လို႔လား? မေၾကာက္ပါ၊ အတိုက္အခံကိုလည္း မေၾကာက္ပါ၊ ျပည္သူကိုလည္း မေၾကာက္ပါ။ ဒီပဲရင္း၊ ေရႊဝါေရာင္၊ နာဂစ္၊ ဖြဲ႔စည္းပံုအတည္ျပဳစတဲ့ ကိစၥေတြကို ကိုင္တြယ္သြားတဲ့ အေျခအေနေတြကို ၾကည့္ရင္သိႏႈိင္ပါတယ္။ အခုလည္း တုိင္းျပည္ က ပိုင္ရမယ့္ စီးပြါးေရးကြက္ေတြကို သူတို႔ ပိုင္လုပ္ေနၾကျပန္ပါတယ္၊ ၿပီးရင္ အေနာက္ အုပ္စု အႀကိဳက္ အရင္းရွင္ေစ်းကြက္စီးပြါးေရးစံနစ္ႀကီးလုပ္မယ္ေပါ့။ ေခတ္ေတြ စံနစ္ေတြ ဘယ္လိုပင္ ေျပာင္းေပမယ့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လူထြက္ေတြက စင္ေပၚက ဆိုတဲ့ စီမံကိန္းႀကီးပါပဲ။

         ကြန္ျမဴနစ္တိုက္ဖ်က္ေရးကို ဘန္းျပၿပီး အာဏာရႀကီးထြားလာခဲ့တဲ့ စစ္အာဏာရွင္ေတြ သည္ အရင္းရွင္ကမၻာရဲ႔ ပံပိုးမႈ႔ ကို ရၾကစၿမဲပါ။ ဒီအထဲမွာ ျမန္မာစစ္အစိုးရ အဆက္ဆက္လည္း သူ႔ေခတ္နဲ႔သူ ပါေနပါတယ္။ အခုေခတ္ၾကေတာ့ ကြန္ျမဴနစ္ ေသာင္းၾကမ္း သူေတြ ခ်ိနဲ႔သြားၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႔ ဖိႏွိပ္မႈ႔အရွိန္အဟုန္သည္ ရပ္တန္႔မသြားေတာ့ဘဲ သူတို႔ ဝိသမေလာဘနဲ႔ ျပည္သူကို ဆက္လက္ဖိႏွိပ္ေနၾကျပန္ပါၿပီ၊ ဒါကို အေနာက္ကမၻာကသိလို႔ ဒီမိုကေရစီအရပ္သား အစိုးရျဖစ္ေရးကို တြန္းအားေပးေနခ်ိန္ပါ။ ျမန္မာ စစ္အစိုးရကလည္း ဒါကို ေကာင္းေကာင္းသေဘာေပါက္ပါတယ္။ ဟိုတံုးက အင္ဒိုနီးရွားတို႔ ထိုင္းတို႔လည္း ဒီလိုမ်ဳိးအေျခ အေနေတြနဲ့ႀကံဳခဲ့ၾကရတာပါပဲ၊ ဘယ္ပံုဘယ္နည္း ေျဖရွင္းခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာလည္း နမူနာေတြရွိခဲ့ ပါတယ္။ တစံုတရာေသာ ဒီမိုကေရစီဲ ႏွင့္ အတူျပည္သူေက်နပ္တဲ့၊ တိုးတက္မႈေတြ ရွိလာတဲ့ ႏိုင္ငံေတြ ျဖစ္လာ တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ လက္ေတြ႔ က်က်လကၡံႏႈိင္ပါတယ္။

         အခုလည္း စစ္အစိုးရက ျပည္သူကိုလည္း ဂရုမစိုက္၊ အတိုက္အခံကိုလည္း ထည့္မတြက္ ဘဲ  အေနာက္အုပ္စုက ေက်နပ္ႏႈိင္မယ့္ အဆင့္တဆင့္ကို လုပ္ျပၿပီး အမ်ားေျပာေနတဲ့ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံတခုျဖစ္ေအာင္ ဖန္တည္းေနတာ ရွင္းပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အတိုက္အခံေတြ ပါသည္ျဖစ္ေစ မပါသည္ျဖစ္ေစ၊ ဒီကိစၥကို စစ္အစိုးရက ထည့္မတြက္ပါ။ စစ္အစိုးရထည့္ တြက္ တာက  သူတို႔နဲ႔ သူတို႔လုပ္ရပ္အားလံုးကို အဆုံးအျဖတ္ေပးႏႈိင္ဲ့ သူကိုသာထည့္ တြက္ပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ဘ၀ကို အဆံုးအျဖတ္ေပးႏႈိင္တဲ့ အဓိကအုပ္စုတခုနဲ႔ အေပးအယူ လုပ္ရင္း သက္ဆိုး ရွည္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရး သံသရာဝဲဂရက္မွာ အတုိက္အခံနဲ႔ ျပည္သူေတြ လႊဲမထြက္ႏႈိင္ပဲ နစ္ေျမာ ေနရတဲ့ အေျခအေနပါ။

         မည္သို႔ပင္ရွိပါေစ စစ္အစိုးရက ခင္းေပးသည့္ ေရြးေကာက္ပြဲလမ္းကို ဝင္ေရး၊ မဝင္ေရး ဟူေသာ နည္းဗ်ဴဟာကို က်င့္သုံး ရမည့္ တာဝန္သည္ အတိုက္အခံဆိုသူတို႔၏ တာဝန္ ပင္ျဖစ္ပါသည္၊ ဝင္ေရး မဝင္ေရးကို ျမန္မာျပည္ ဒီမိုကေရစီေရး အတြက္ နည္းဗ်ဴဟာ ဟု သေဘာထားလွ်င္ မဟာဗ်ဴဟာနဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ရွိၾကဖို႔ လိုပါသည္။ ဒီလိုဆိုလွ်င္ ရည္မွန္း ခ်က္က ေတာ့ ရွိတာေပါ့၊ ျမန္မာျပည္သည္ ပါတီစံုဒီမိုကေရစီစံနစ္နွင့္ ဖြံၿဖိဳးတိုးတက္ ေခတ္မွီ ႏိုင္ငံႀကီးျဖစ္လာေရး စသည္ျဖင့္ဆိုၾက မွာပါပဲ၊ ဒီလိုျဖစ္လာဖို႔ အတြက္ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ေရး ဘက္က ဘယ္လိုနည္းဗ်ဴဟာေတြနဲ႔ သြားၾကမလဲဆိုတာ ရွင္းလင္းတဲ့ လမ္းစဥ္ရွိဖို႔လိုသလို၊ လူထုကိုလည္း မကြယ္မဝွက္ဘဲ ခ်ျပႏႈိင္သေလာက္ ခ်ျပသင့္ပါသည္။

 ေရြး/ဆန္႔ ႏွင့္ ေရြးေကာက္ပြဲ မဝင္ ေရး ဘက္ကလည္း ေရွ႔ဆက္ၿပီး ဘယ္လိုနည္းဗ်ဴဟာေတြ က်င့္သံုးမယ္ဆိုတာ လူထုကို ရွင္းျပခ်ိန္တန္ပါၿပီ။ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ ေလာက္ ဇာတ္ေမ်ာလာခဲ့တာေတြထားၿပီး ေရွ႔ဆက္ၿပီး ဘယ္လိုလုပ္မယ္ဆိုတာ တိုင္းျပည္ကို မကြယ္မဝွက္ဘဲ တင္ျပရင္ ေကာင္းပါလိမ့္မည္။

         ေအာင္ပြဲသည္ လက္တကမ္း၊ ရန္သူမွာ အက်ပ္အတည္းက မထြက္ႏႈိင္ေတာ့ပါ။ ဒို႔ျပည္သူေတြ မုခ်ေအာင္ပြဲရမည္ဆိုတဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ေလာက္ေျပာခဲ့တဲ့ ေဖၚျမဴလာ စကားေတြ လည္း ထပ္ၿပီးရြတ္ျပမေနၾကပဲ၊ လက္ေတြ႔က်တဲ့ နည္းဗ်ဴဟာေတြကို ခ်ျပရန္ အခ်ိန္ေရာက္ေနပါၿပီ။

         ဒါေၾကာင့္ စစ္အစိုးရႏွင့္ သူ႔ဘက္ေတာ္သားမ်ား၊ ဝင္ေရးႏွင့္မဝင္ေရးအတိုက္အခံမ်ား၏ သံုးပြင့္ဆိုင္ ၿပိဳင္ပြဲမွာ ဘယ္သူက ေရွ႔ဆံုးကို တက္လွမ္းမလဲဆိုတာကို မၾကာခင္မွာ ျမင္ေတြ႔ရေတာ့ မွာမႈိ႔ မိဘျပည္သူမ်ား … ေမွ်ာ္။…။

                                                                  ဦးဖိုးသာေအာင္…။

အဓိက အခ်က္ကေတာ့ ထုိစဥ္က ဖဆပလ-ထဲကေန ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကုိ ထုတ္ပယ္လုိက္ရတာ သေဘာတရားအရ ၊အယူအဆ မတူညီတဲ့ အျပင္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဟာ ေအာင္ဆန္း အက္တလီစာခ်ဳပ္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး သူတုိ႔ရဲ႔ သေဘာထား အျမင္ယူဆ ခ်က္၊ ကြဲလြဲခ်က္ေတြကုိ ပါတီအခ်င္းခ်င္း၊ မ်က္ ႏွာခ်င္းဆုိင္ ေဆြးေႏြးတဲ့ သေဘာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ သူတုိ႔ ရဲ႔ အာေဘာ္သတင္းစာေတြ ျဖစ္တဲ့ (People!s age) ျပည္သူ႔ေခတ္နဲ ႔ ျပည္သူ႔အာဏာ သတင္း စာေတြကေန အတိအ လင္း ထုတ္ေဖာ္ေ၀ဖန္ ပုတ္ခတ္ရုံ သာမက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကုိပင္ တုိင္းရင္းသား အရင္းရွင္လူတန္းစားဟု သတ္ မွတ္ျပီး ၊သခင္ႏုကုိလည္း ကြန္ပရာဒုိ ပေဒ သရာဇ္ လူတန္းစား ကုိယ္စားလွယ္အျဖစ္ သတ္မွတ္တာေတြ ့ခဲ့ရပါတယ္။

 ကၽြန္ေတာ္ေလ့လာမိသေလာက္ မူလက ကြန္ျမဴနစ္ မ်ားဟာ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးကာလမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႔ ေခါင္း ေဆာင္ မွဳေအာက္မွာ ဖဆပလ အဖြဲ ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ ပူးေပါင္းပါ ၀င္ခဲ့ျပီးေနာက္၊ စစ္ျပီးေခတ္ကာလ ၁၉၄၅ ေနာက္ပုိင္းတြင္ မူလက သခင္သိန္းေဖ(သိန္းေဖျမင့္) ယူလာခဲ့တဲ့ ဘေရာက္ဒါ ၀ါဒ-ကုိ လက္ခံရာမွ ၁၉၄၇ ခုနွစ္ေနာက္ပုိင္း တြင္ အိႏၵိယက ျပန္၀င္ လာတဲ့ ရဲေဘာ္ဘတင္(ဂုိရွယ္)တင္ျပတဲ့ စာတမ္းအရ ဖဆပလ အဖြဲ ႔ခ်ဳပ္က ဦးေဆာင္ျပီး ဗုုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ ယခင္ သခင္ႏု တုိ႔ ခ်ဳပ္ဆုိခဲ့ေသာ လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စာခ်ုဳပ္မ်ားကုိ အျပင္းအထန္ ေ၀ဖန္ထုိးႏွက္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ ယခုရ ရွိေသာ လြတ္လပ္ေရး ဟာ အတုအေယာင္ လြတ္လပ္ေရးျဖစ္ျပီး ႏုိုင္ငံေရး၊စီးပြါးေရးအရ နယ္ခဲ် ႔ အဂၤလိပ္တုိ႔ရဲ႔ ခ်ဳပ္ကုိင္မွဳရွိ ေနတဲ့အတြက္ လက္နက္ကုိင္ဆန္ ့က်င္ တုိက္ခုိက္ မွ စစ္မွန္တဲ့ လြတ္လပ္ေရးရမယ္လုိ႔ ဂုိရွယ္ရဲ႔ စာတမ္းက ဆုိပါတယ္။

တနည္းေျပာရရင္ သခင္ႏုအစုိးရသည္ ျဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႔ စနစ္နဲ႔ ေျပာင္အတိအလင္း ပူးေပါင္းသြားေလျပီ။(Open Collaboration) လြတ္လပ္ေရးကုိ လိမ္ ယူျခင္းေၾကာင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း-မကြယ္လြန္စဥ္ကစ၍ ျဖစ္လာေသာ လူတန္းစား၊ ဆက္ႏႊယ္တည္ ေနပုံအသစ္ (Newclass Alignment) သည္ပုိျပီး ျပည့္စုံလာျပီ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ငါတုိ႔သည္ အသစ္ျဖစ္ေသာ ေသနဂၤဗ်ဴဟာနဲ႔ နည္း ပရိယာယ္ကုိ ခ်မွတ္သင့္ျပီလုိ႔ ဂုိရွယ္ရဲ႔ စာတမ္းမွာ ေတြ ႔ရပါတယ္။
အဲဒီလုိ အတိအလင္း ဆန္ ့က်င္ခဲ့ရုံသာမက ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ မတ္လ ၁၃ ရက္မွာ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ၾကီးမွဴး က်င္းပခဲ့တဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာင္သူ လယ္သမား သမ၈ၢကြန္ဂရက္ကုိ ပ်ဥ္းမနားအနီး လမ္းပ်ဥ္းမနားေခၚ (ဂ်င္ဂလုိရြာ)မွာ က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီညီလာခံ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခုႏွစ္-ခ်က္ရဲ႔ အပုိဒ္(၆)မွာ ဖက္ဆစ္၀ါဒီေတြကုိ (ဖဆပလ)ကုိဆုိလုိ ပါတယ္။ မည္သည့္နည္းႏွင့္မဆုိ ေခ်မွဳန္း သုတ္သင္ပစ္ရန္ ဤအစည္းအေ၀းၾကိးက ျပဌာန္း လုိက္သည္လုိ႔ ဆုိတဲ့ အတြက္ ယင္းဆုံးျဖတ္ခ်က္အရ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီဟာ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂၈ မွာ ေတာခုိခဲ့ပါတယ္။ ၄င္းတုိ႔ေတာမခုိမွီ ဖဆပလ အစုိးရကလည္း ထုိစဥ္က ဒုတိ ယ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ ဗုိလ္လကၤ်ာ၊၀န္ၾကီး ဗုိလ္မွဴးေအာင္၊၀န္ၾကီး မန္း၀င္းေမာင္၊ ၀န္ၾကီး ဆမားဒူး၀ါး ဆင္၀ါးေနာင္၊ ဦး၀မ္သူေအာင္၊ ဥိးညိဳထြန္းတုိ႔ကုိ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ေခါင္းေဆာင္မ်ားနဲ႔ ေတြ ႔ဆုံေဆြးေႏြး ညွိႏွိဳင္းရန္ တာ၀န္ေပးခဲ့ပါတယ္။

ထုိအခ်ိန္က သခင္သန္းထြန္းက အေတြ ႔မခံပဲ ေရွာင္ေနေၾကာင္း သိရပါတယ္။ ထုိ႔အျပင္ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္သခင္ႏုက လက္၀ဲညီညြတ္ ေရးအတြက္ ျပည္သူ႔ ရဲေဘာ္က ကြန္ျမဴနစ္ပါတီနဲ႔ ဖဆကလအဖြဲ႔ကုိ ေစ့စပ္ေပး ရန္ၾကိဳး စား ခဲ့တဲ့အတြက္ သခင္ႏုက ၁၉၄၈ ခုေမလ ၂၅ ရက္ေန ႔တြင္ အခ်က္ၾကီး ၁၅ ခ်က္ ပါေသာ လက္၀ဲညီညြတ္ ေရး အဆုိျပဳခ်က္ုိ ေၾကညာခဲ့ပါတယ္။ လက္၀ဲလမ္းစဥ္ကုိ ညီညြတ္ေသာ လက္၀ဲ အင္အားစုမ်ားျဖင့္ ျပတ္ျပတ္သားသား လုပ္ၾကမည္။ (Marxist League) လက္၀ဲညီ ညြတ္ေရး တပ္ေပါင္းစုံ ပါတီ တခု တည္ေထာင္မည္။ ကြန္ျမဴနစ္၊ ဆုိရွယ္လစ္၊ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္ အားလုံး ပါ၀င္ၾကမည္။ ပါတီဖြဲ႔စည္းျပိးလွ်င္ သီးျခားမေန၊ ကုိယ့္အဖြဲ႔ကုိဖ်က္ သိမ္းျပီး တပါတီတည္းတည္း ၾကိဳးပမ္းမည္။ မာ့စ္ ၀ါးကုိ ေကာင္းစြာ ေလ့ လာ၍ ျဖန္ ့ျဖဴးပညာေပးမည္လုိ႔ ေၾကညာျပီး ၾကိဳးစား ခဲ့ပါတယ္။ ယင္းလက္၀ဲ စည္းရုံးေရးေကာင္စီကုိ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း ေခါင္း ေဆာင္ျပီး တပ္မေတာ္။ ျပည္သူ႔ ရဲ ေဘာ္၊ ဆုိရွယ္လစ္ပါတီ၊ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီတုိ႔မွ ကုိယ္စားလွယ္ ၂၁ ဦးတုိ႔ျဖင့္ ညီညြတ္ေရး တည္ေဆာက္ရန္ ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ သုိ႔ရာတြင္ ကြန္ျမဴ နစ္တုိ႔က လက္မခံေတာ့ပါ။ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါ။

မွန္ပါတယ္။ ဆရာေက်ာ္၀င္းေျပာသလုိ အမ်ိဳးသား တပ္ေပါင္းစုေတြ အေနနဲ႔က လြတ္လပ္ေရး ရဖုိ႔ အတူ လက္တြဲခဲ့ၾက တာ၊ အယူအဆတူလုိ႔ ကြဲၾကတာ မေကာင္းဘူးေပါ့။ တကယ္ဆုိေတာ့ မတူတဲ႔ ႏုိုင္ငံေရး အယူအဆကုိ အခ်င္းခ်င္း မ်က္ႏွာစုံညီ ေဆြး ေႏြးျပိး ဖဆပလ အေနနဲ႔ ၾကိဳးစားခဲ့တာကုိေတာ့ အထက္ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ျဖစ္စဥ္ေတြနဲ႔ ေတြ ႔ရပါေသးတယ္။ ဒီေတာ့ ဆရာေက်ာ္၀င္း ေျပာခဲ့တဲ့ အတုိင္း ဖဆပလ ကလည္းညွိႏွိဳင္းဖုိ႔(စစ္ရပ္စဲေရး) မၾကိဳးစား ဘဲ အျပဳတ္တုိက္ေရး ၾကိဳးစားတာ(Radical) လမ္း ေၾကာင္းမေရြးတာပဲလုိ႔ ဆုံးျဖတ္ျခင္းဟာ ဘယ္အဖြဲ႔ အစည္းက လြန္ရာက် သလဲ စဥ္းစား ဆုံးျဖတ္ ဖုိ႔ေတာ့ လုိပါလိမ့္မယ္။
ေနာက္ဆုံးတြင္ သခင္သန္းထြန္းကုိယ္တုိင္ ပ်ဥ္းမနားေတာင္သူလယ္သမား ညီလာခံမွာ ယခုလုိ ဟိတ္တလုံး ၊ ဟန္တလုံးနဲ႔ ေျပာခဲ့တာကုိေလ့လာ ၾကည့္ေစလုိပါတယ္။

“ဖဆပလ အစုိးရ တခ်က္ထုိးရင္ မိမိက ႏွစ္ခ်က္ျပန္ထုိးမည္၊ တရုတ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ကူမင္တန္ (KMT ) ခ်န္ေက ရွိတ္၊ အစုိး ရနဲ႔ သူ ႔တပ္ေတြကုိ တရုတ္ျပည္ပၾကီးေပၚကေန တုိက္ခုိက္သကဲ့သုိ႔ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ(BCP) ကလည္း ဖဆပလ အစုိး ရကို တုိက္ခုိက္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊မိမိတုိ႔ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီတြင္ တပ္နီ ေျပာက္က်ားတပ္ဖြဲ႔၀င္ သိန္းခ်ီရွိေၾကာင္း”ဒီလုိ ဆုိ ရင္ ဆရာေက်ာ္၀င္းေျပာသလုိ ႏွစ္ဖက္လုံးက (Radical)လမ္းေၾကာင္း ေရြးခဲ့လုိ႔ ျမန္မာႏိုုင္ငံ ယခုလုိ အေျခအေန ဆုိက္ ခဲ့ရ တယ္ဆုိတာ “ဟုတ္ပါ့မလားကြဲ႔ ၊ကုိေရႊငါးရဲ႔ ” လုိ႔ ေမးခြန္းထုတ္စရာ ျဖစ္ေနပါတယ္။

အေၾကာင္းဆက္စပ္မွဳရွိေနသျဖင့္ သခင္ႏုရ ဲ႔ နုမူ ၁၅ ခ်က္အရ လက္၀ဲညီညြတ္ေရးေဆြးေႏြးရန္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းက ေထာင္က် ေနတဲ့ ရဲေဘာ္ ၃က်ိပ္၀င္ ။ဗကပ ဗဟုိေကာ္မတီ၀င္ ဗုိလ္ရန္ေအာင္ကုိ ေထာင္ထဲက ဆြဲထုတ္ျပီး သခင္ သန္းထြန္းတုိ႔နဲ႔ အဆက္ အသြယ္ရရန္ ဗကပေတြရဲ႔ ဗဟုိဌာနခ််ဳပ္ရွိရာ ပ်ဥ္းမနားျမိဳ႔နယ္ အေနာက္ေျမာက္ဘက္ ေတာင္ညိဳ တက္ရွိန္းေဒသကုိ ေစလႊတ္ လုိက္ပါတယ္။ ဗုိလ္ရန္ေအာင္ကုိ ထုိအခ်ိန္က သြားေရာက္ၾကိဴဆုိရန္ ဗုိလ္တာရာ က တာ၀န္ယူရပါတယ္။ ဗဟုိစခန္းေရာက္ေတာ့ ဗုိလ္ရန္ေအာင္ ေဆြးေႏြးတာကုိ ေႏြးေထြးစြာ ႏွဳတ္ဆက္ျခင္း၊ လက္ခံျခင္း မရွိပါ။

ဗုိလ္ရန္ေအာင္နဲ႔ အတူ လက္၀ဲညီညြတ္ေရး အဖြဲ႔ ေခါင္းေဆာင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းထံမွ စာကုိဖတ္ျပီး သခင္သန္းထြန္းက ပ်က္ရယ္ ျပဳ ေသာ ေလသံျဖင့္ ယခုလုိမွတ္ခ်က္ျပဳပါတယ္။“ဒီလုိ တုိင္းျပည္ရဲ႔ေငြေတြကုိ သိန္းခ်ီ ဗုန္းတဲ႔ ၊မီးခြက္မွဳတ္တဲ႔၊ ပစၥည္းမဲ့ လူထု ကုိ လက္နက္နဲ႔ အတင္းတုိက္တဲ့ လဲဗ်ီးေတြကုိ လက္သပ္ေမြးတဲ့ အေခ်ာင္သမား ဆုိရွယ္လစ္ေတြနဲ႔ က်ဳပ္တုိ႔ နဲ႔ ဘယ္ေတာ့ ေပါင္းလုိ႔ ျဖစ္ပါ့မလဲ။ သူတုိ႔က က်ဳပ္တုိ႔ကုိ လက္ကမ္းစရာ ဘာကိစၥမွ မရွိ ဘူး။ က်ဳပ္တုိ႔ေျခရင္းမွာသာ သူတုိ႔ဆုိရွယ္လစ္ေတြ အားလုံး ဒူးတုပ္ျပီး လူထုတရားခံအျဖစ္နဲ႔ လူထု တရားခြင္တင္ဖုိ႔ တလမ္း ပဲရွိတယ္။ မွတ္ထားတဲ့။”
ေနာက္ပုိင္း ဗုိလ္ရန္ေအာင္ကုိ တရားရုံးတင္စစ္ေဆးျပိး ဗဟုိေကာ္မတီ၀င္အျဖစ္မွ ၄င္း၊ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ အလုပ္သမား ဌာနေခါင္းေဆာင္ အျဖစ္မွ၄င္း၊ တာ၀န္ရုပ္သိမ္းလုိက္ျပီး ေလာေလာဆယ္ မ်တ္ျပားကုန္းေက်းရြာ ျပည္သူ႔ေခါင္ေးဆာင္အျဖစ္ ထမ္းရြက္ေစရန္ ဗဟုိအလုပ္အမွဳေဆာင္ ေကာ္မတီမွ ဆုံးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။ (ကုိးကားခ်က္-- ဗုိလ္တာရာရဲေဘာ္ ၃က်ိပ္ ၏ ေတာ္လွန္ေရးကာလ အေတြ ့အၾကုံမ်ား စာအုပ္မွ “သူရဲေကာင္း ဗုိလ္ရန္ေအာင္ ”ေဆာင္းပါးမွ ေကာက္ႏွဳတ္ေဖာ္ျပပါသည္။
ထုိျဖစ္ရပ္ေအေျခအေန မ်ားကုိ ပကတိအတုိင္း ေလ့လာ သုံးသပ္မည္ဆုိပါက ဘယ္သူေတြက (Radical) ျဖစ္ေနၾကတယ္ဆုိ တာကုိ ခက္ခက္ခဲခဲဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်စရာ လုိမယ္မထင္ေတာ့ေၾကာင္း တင္ျပလုိက္ပါတယ္။

ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ  အစုိးရေတြ လုပ္ေနေပမယ့္ ဘယ္သူေတြက အျပဳတ္တုိက္ေရး လမ္းစဥ္ ေအာ္ဟစ္ေန တယ္ဆုိတာ မ်က္စိျမင္ နားရွိသူတုိင္း ေတြ ့ၾကျမင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

The voice 6/12+++ ကုိကုိေအး(ျမိဳ႔မ)
 

လမ္းျပၾကယ္ ဦးေအးျမင့္

၁၃။၂။၂၀၁၀ ဦးေက်ာ္ဇံသာ၏ ဗီြအုိေအ- တုိက္ရုိက္ေလလွိဳင္းေဆြးေႏြးခန္းမွ

ျမန္မာလူမ်ိဳးဆိုတာ ဟိရိၾသတၱပတရားနဲ႔ေနထုိင္တဲ့လူမ်ိဳးပါ။အခုေတာက္ေလွ်ာက္ အျမင္မေတာ္တာေတြေတြ႔ေနရတယ္။ အခုအခါေနရာတိုင္းမွာေတြ႔ေနရတာက ႏိုင္ငံျခားေခြေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေတြနဲ႔ ျမန္မာကူးေခြေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေတြကို ၿမိဳ႕ထဲမွသည္ ရပ္ကြက္အတြင္းပိုင္းထိ ေနရာအႏွံ႔မွာေတြ႔ေနရတယ္။အဲဒါကျပသာနာမဟုတ္ပါဘူး။ ညစ္ညမ္းေခြဆိုသည္မွာ ဟိုယခင္ကတိုး
တိုးတိတ္တိတ္နဲ႔ ေစ်းႀကီးေပး၀ယ္ရသည္။

အခုေတာ့ ညစ္ညမ္းေခြမ်ားကိုဘမ္းေပၚတင္ ေပၚေပၚတင္တင္ ေရာင္း၀ယ္ေနၾကသည္ကိုေတြ႔ေနရသည္။ ေရာင္းသူအမ်ားစုကိုၾကည့္လိုက္ ကုလားလူမ်ိဳးမ်ားသာျဖစ္ေနတတ္သည္။ ေမာင္န႔ဲႏွမ၊ သားႏွင့္အမိ လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္ ေယာင္ျပီးေတာ့မၾကည့္လိုက္နဲ႔ မလံုတလံုႏွင့္ေကာင္မေလးပံုမ်ား၊အက်ၤ ိမပါ နမ္းရႈပ္ေနသည့္ပံုမ်ား၊ျမန္မာအင္တာနက္ဆိုသည့္ ျမန္မာရုပ္ရွင္မင္းသမီးပံုမ်ားႏွင့္ ညစ္ညမ္းအေခြမ်ားကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံလို ယဥ္ေက်းမႈထြန္းကားသည့္ ႏိုင္ငံတြင္ ယင္းလူမ်ိဳးျခား ကုလားမ်ား လမ္းေပၚတြင္ ညစ္ညမ္းေခြမ်ားကို ဘာေၾကာင့္ေပၚေပၚတင္တင္ ေရာင္းခ်ႏိုင္ၾကပါသလဲ။

တရားဥပေဒ၏ေစာင့္ေရွာက္မႈကို ယင္းညစ္ညမ္းေခြေရာင္းသည့္ကုလားမ်ားက ဘာေၾကာင့္ခံစားေနရပါသလဲ။

ရန္ကုန္မွာ ညစ္ညမ္းေခြေတြ ျဖန္႔ခ်ိေနတဲ့ အဓိကေနရာကေတာ့ ယုဇနပလာဇာ၊၃၆ လမ္း၊ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းရုပ္ရွင္ရံုနားက ဆိုင္္ေတြ နဲ႔ပန္းဆိုးတန္းတစ္၀ိုက္ကဆိုင္ေတြေပါ့ဗ်ာ။

အဲဒီပင္ရင္းဒိုင္မ်ားသည္လည္းအမ်ားအားျဖင့္ ကုလားလူမ်ိဳးမ်ားသာျဖစ္ပါသည္။
ျမန္မာတို႔၏ခမ္းနားေသာယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ျမန္မာ လူငယ္မ်ားေလလြင့္ပ်က္စီးေစရန္ စနစ္တက်အကြက္ခ်လုပ္ေဆာင္ေန ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ယင္းေနရာမ်ားမွ ညစ္ညမ္းေခြမ်ား ရန္ကုန္တစ္ၿမိဳ႕လံုးက လမ္းေဘးဆုိင္ေတြဆီ ေရာက္သြားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဟုတ္ကဲ့အရင္းစစ္ေတာ့ အေျဖကရိွပါတယ္။ ထံုးစံအတုိင္းကိုယ္က်ိဳးရွာအက်င့္ပ်က္၀န္ထမ္းေတြေၾကာင့္ေပါ့။ အဲဒီဆိုင္ေတြက ဆိုင္ရာရဲေတြကို တစ္လကိုအနည္းဆံုးႏွစ္သိန္းေလာက္ေပးရတယ္လို႔သိရတယ္။ ေနရာအလုိက္ သိန္းဂဏန္းကေန ေထာင္ ဂဏန္းအထိ လစဥ္ေပးေနရတယ္လို႔လည္းသိရတယ္။ ရပ္ကြက္အတြင္းမွာဖြင့္တဲ့ဆိုင္မ်ားကေတာ့ ဆိုင္ရာနယ္ထိန္းကို အနည္း ဆံုး ငါးေထာင္ခန္႔လစဥ္ပံုမွန္ေပးရပါတယ္။

၀မ္းနည္းစရာတစ္ခုကိုလည္းေတြ႔ခဲ့ရပါေသးတယ္။တစ္ေန႔က လႈိင္ၿမိဳ႕နယ္ဘက္ကို ကိစၥတစ္ခုနဲ႔ေရာက္သြားေတာ့ ေခ်ာင္း၀မွတ္ တိုင္ လမ္းထိပ္နားက ႏိုင္ငံျခားကားနဲ႔ကူးေခြေရာင္းတဲ့ဆိုင္ႏွစ္ဆိုင္ကိုမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ႔လိုက္ရတယ္။အဲဒါနဲ႔ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို ၀င္ၿပီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျမန္မာအင္တာနက္ဆိုတဲ့အေခြေတြကိုေတြ႔လိုက္ရတယ္။ေမးၾကည့္ေတာ့ တစ္ေခြသံုးရာတဲ့ ႏွစ္ေခြလို ခ်င္ ငါးရာနဲ႔ယူသြားတဲ့။ ေရာင္းတဲ့သူကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့မိန္းကေလး။အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အနားကိုေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ေရာက္ လာတယ္ ။ၾကည့္လိုက္ေတာ့အသက္က (၁၄)ႏွစ္၀န္းက်င္ပဲရိွတဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္။ အိမ္ကလူႀကီးက ၀ယ္ခိုင္း လို႔ဟုိကားတစ္ကားေလာက္ေပးပါတဲ့။

ေရာင္းတဲ့ေကာင္မေလးကေနာက္ဘက္ကလွမ္းႏိႈက္လိုက္တယ္။ ညစ္ညမ္းကားေတြ။ တစ္ေခြငါးရာတဲ့။ေရာင္းသူေရာ ၀ယ္သူ ေရာ ျမန္မာေတြပါ။ရင္နာစရာေကာင္းတာက မိန္းကေလးေတြျဖစ္ေနတာပါ။ ဒီလိုကိစၥေတြကို ယခုကတည္းက လြတ္ေပးထား မယ္ဆိုရင္ ထိုင္းႏိုင္ငံလိုလိင္ကိစၥစည္းကမ္းမရိွတဲ့တိုင္းျပည္ျဖစ္သြားမယ္။ဒီကုလားေတြေၾကာင့္ရပ္ကြက္ေတြထဲအထိ ညစ္ညမ္း ကားေတြကို ျပန္႔ျပန္႔ႏွ႔ံႏွ႔ံ ျဖန္႔ခ်ိေရာင္းခ်ေနၾကၿပီ။ဒီကုလားျဖန္႔ခ်ိေရးေတြေၾကာင့္ ျမန္မာေတြရဲ႕ယဥ္ေက်းမႈ ဘယ္ေလာက္ ပ်က္ စီး ေနၾကၿပီလဲ။အခုေတာင္ ႏိုက္ကလပ္ေတြမွာ ျမန္မာမေတြရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ ဆံုးရံႈးမူကိုအထင္းသားေတြ႔ေနရၿပီ။

သက္ဆိုင္ရာ ရဲေတြအေနနဲ႔လည္း ဒီကိစၥမွာ မိမိအက်ိဳးစီးပြားကိုမၾကည့္ပဲ ႏုိင္ငံနဲ႔လူမ်ိဳးရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာကိုၾကည့္သင့္တယ္။ ဒီလိုမ်ိဳးတရား၀င္လုပ္ငန္းႀကီးတစ္ခုလိုလုပ္ကိုင္ေနတာ ကိုၾကည့္မေနသင့္ဘူး။ကုလားလူမ်ိဳးေတြဖ်က္ဆီးေနတဲ့ လူမ်ိဳးေရး လမ္းေၾကာင္းကိုသိသင့္တယ္။

ျမန္မာလူေနမႈဘ၀ကို ကုလားေတြကဘာအေထာက္အကူျပဳေပးလဲ။အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြထဲမွာ ကုလားလူမ်ိဳးဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ရိွလဲ။ ျမန္မာတို႔ပတ္၀န္းက်င္က ကိုယ္က်ိဳးအနစ္နာခံလုပ္ရတဲ့ အလုပ္ေတြမွာ ကုလားလူမ်ိဳးေတြ ဘယ္ႏွစ္ခါ၀င္လုပ္ဖူးလဲ။ အားလံုးသတိရိွရိွနဲ႔ ၀ိုင္း၀န္းထိမ္းသိမ္းၾကပါမွ ကမၻာမွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးဆိုတာ ေနာင္အရွည္တည္တံံ့ႏိုင္မွာပါ။

မ်ိဳးခ်စ္သူ
 

ျမန္မာ ႏုိင္ငံဟာ တရုတ္ရဲ ့နယ္ရုပ္ကေလး သက္သက္ပါပဲ။ျမန္မာ စစ္တပ္ကုိ အင္အားတုိးခ်ဲ့ ၊ စစ္လက္ နက္ပစၥည္းေတြ ၀ယ္ ယူ ျဖည့္ဆင္းျပိီး တည္ေဆာက္ေနတာဟာ စိတ္ၾကီး ၀င္ေနတဲ့ ဒါမွ မဟုတ္ လမ္းလြဲေနတဲ့ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္တေယာက္ရဲ ့ စိတ္ကူး မဟုတ္ပါ။
ဒါဟာ ျမန္မာႏိုုင္ငံကုိ ၾကားခံ အျဖစ္အသုံးခ်ျပီး အိႏၵိယကုိ ကာထားဖုိ ့ ၾကံ ရြယ္တဲ့ တရုတ္ရဲ ့ အစီအစဥ္တက် လုပ္ေဆာင္ ခ်က္ သာ ျဖစ္ပါတယ္။
ျမန္မာ ့အိမ္နီးခ်င္း အေရွ ့ေတာင္အာရွ ႏုိင္ငံမ်ား အဖြဲ ့ရဲ ့အဖြဲ ့ ၀င္နိုင္ငံေတြေရာ၊အိႏၵိယ ဒါမွမဟုတ္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ေရာဟာ ျမန္ မာႏုိင္ငံ ပုိင္နက္နယ္ ေျမကုိ သိမ္းယူဖုိ ့ရည္မွန္းခ်က္မရွိၾကတဲ့ အတြက္ ျမန္မာ ႏုိင္ငံအတြက္ထုိးစစ္အတြက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ ခံစစ္ အတြက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ လက္နက္ ၀ယ္ယူ ျဖည့္ တင္း ဖုိ ့ အေၾကာင္း အရွိပါဘူးလုိ့ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ တကယ္လုိ ့ ျမန္မာ ႏုိ္င္ငံ ဟာ တရုတ္ရဲ ့ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ စစ္လက္နက္ပစၥည္း အျပည့္ အစုံ တပ္ဆင္မယ္ဆုိရင္ အိႏၵိယ ဟာ တုိက္ပြဲ မ်က္ႏွာစာ အမ်ား အျပားကုိ ရင္ဆုိင္ရပါလိမ့္မယ္။

ထုိင္း ႏုိင္ငံကေန ေပးပုိ ့တဲ့ အယ္ဒီတာထံ ေပးစာ
ေ၀ါစထရိ ၈်ာနယ္ ၂၅ -၁။၁၀
ဗီြအုိေအ ၂၇။၁။၀၉ နံနက္ပုိင္းမွ     

ဒီမိုကေရစီႏွင့္ စတင္ရင္းႏွီးမိျခင္း

      ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုမတိုင္မီအထိ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ဗဟုသုတဟူ၍ မိမိတြင္ လံုး၀နီးပါးမရွိခဲ့။ ေက်ာင္း ၿပီး ေသာ ေက်ာင္းသားတဦး၊ ပညာတတ္တဦးအျဖစ္အမည္ခံကာ ရပ္တည္ခဲ့ရ ေပမယ့္ ေက်ာင္းတြင္သင္ၾကားခဲ့ရေသာ ႏိုင္ငံ ေရးသိပၸံဘာသာရပ္ကို (ကြန္ျမဴနစ္စနစ္သည္ မေကာင္း၊ အရင္း ရွင္စနစ္သည္ မေကာင္း။ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္သည္သာ အ ေကာင္း ဆံုးျဖစ္၍ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ အသင့္ေတာ္ဆံုး ျဖစ္သည္ဟု) စာေမးပဲြေအာင္ရံု ေလ့လာခဲ့ရေၾကာင္းကို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသာ အသိဆံုး။

      အေရးအခင္းကာလမွသာ ဒီမိုကေရစီဆိုသည့္ေ၀ါဟာရမွာ ဂရိဘာသာမွ ဆင္းသက္လာေၾကာင္း၊ DEMOS ႏွင့္ KRATIA မွတဆင့္ CRACY ကိုေပါင္းစပ္ၿပီး ဒီမိုကေရစီျဖစ္ေပၚလာေၾကာင္း။ dEMOS ၏ အဓိပၸါယ္မွာ  ျပည္သူမ်ားဟူ၍ျဖစ္ၿပီး KRATIA ၏အဓိပၸါယ္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္ျခင္း (သို႕) အာဏာဟူ၍ျဖစ္ေၾကာင္း ႏွင့္ ဒီမိုကေရစီဆိုသည္မွာ ျပည္သူလူထုအုပ္ခ်ဳပ္ျခင္းဟု အဓိပၸါယ္ ရေၾကာင္းတို႕ကို စတင္သိခြင့္ရခဲ့သည္။ ထိုအသိေလးႏွင့္ပင္ ဆႏၵျပမွဳမ်ားတြင္ ဒီမိုကေရစီရရွိေရး တို႕အေရးဆိုသည့္ ေတာင္း ဆိုမွဳမ်ားကို သံကုန္ဟစ္ ခဲ့သူဟုသတ္မွတ္လွ်င္လည္း ၀န္ခံရမည္သာ။

      အေျခအေနမွန္ပင္ျဖစ္၍ မျငင္းသာေသာ္လည္း မိမိႏွင့္ဘ၀တူလူငယ္မ်ားအတြက္ ဒီမိုကေရစီဆို သည္ကို ေလ့လာႏိုင္ခြင့္ ႏွင့္ ေလ့လာစရာနယ္ပယ္မ်ား ဖန္တီးေပးမထားျခင္းကိုလည္း ထည့္တြက္သင့္၏။

      မည္သို႕ပင္ဆိုေစ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုကာလတြင္ ေပ်ာ္သည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ေပ်ာ္ရသနည္း ဟုေမးလွ်င္ လြတ္လပ္ မွဳရွိ၍ဟုေျဖမည္။ လြတ္လပ္မွဳကို မည္သည့္အရာႏွင့္တိုင္းမည္နည္းဟုထပ္ေမးလွ်င္ ေၾကာက္စရာမလို၊ ေၾကာက္ရမယ့္လူမရွိ ၍ဟုေျဖမည္။ ေနာက္ထပ္ေျပာရမည့္ ေပ်ာ္ရသည့္အခ်က္ထဲတြင္ အစုအဖဲြ႕လိုက္လွဳပ္ရွားေဆာင္ရြက္ရသည့္အတြက္ ေပ်ာ္ျခင္း လည္းပါသည္။ စိတ္ကူးဥာဏ္သစ္မ်ားကိုလည္း ထုတ္ေဖာ္ခြင့္ရသည္။ စုေပါင္းတိုင္ပင္၊ စုေပါင္းအေျဖရွာ၊ စုေပါင္းလွဳပ္ရွား ခြင့္ ရသည့္ အရသာထူးကို ျမည္းစပ္းခြင့္ရျခင္းအတြက္ ဒီမိုကေရစီဆိုသည္ကို ေက်နပ္စြာလက္ခံမိခဲ့သည္။

 ဤမွ်ေလာက္ေသာအပိုင္း အစကေလးမ်ားကို ေကာက္ယူသံုးစဲြခြင့္ရသည့္ အခိုက္အတန္႔ကာလတြင္ပင္ ေက်နပ္မွဳေပးစြမ္း ႏိုင္ ေသာစနစ္ တြင္ ထို႔ထက္ပိုမိုနက္ရွဳိင္း၍ တန္ဖိုးႀကီးေသာ အႏွစ္သာရမ်ားစြာ က်န္ရွိေနဦးမည္ဟုယူဆမိခဲ့သည္။ ထိုထို ေသာ အႏွစ္သာရမ်ားကို မိမိကဲ့သို႕ေသာသူမ်ားႏွင့္ ေနာင္မ်ဳိးဆက္မ်ားအတြက္ လက္ေဆာင္ေပးခ်င္သည့္ စိတ္ေစတနာမ်ားလည္း ဖူးပြင့္လာခဲ့မိပါ၏။

     အခိုင္အမာေျပာႏိုင္သည္မွာ ရွစ္ေလးလံုးမတိုင္မီကာလႏွင့္ ရွစ္ေလးလံုးကာလႏွစ္ခုဟာ မိမိအတြက္ အျခားနားႀကီးျခားနား ပါသည္။ ယႏၱယားဆန္ဆန္ လွဳပ္ရွားသြားလာေနၾကရာမွ လူသားဆန္ဆန္ အသက္ရွင္ သြားလာႏိုင္လာသလိုလို။ လူတဦး၏ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ား၊ စိတ္ကူးစိတ္သန္းမ်ားႏွင့္ အေကာင္အထည္္ေဖာ္ ေဆာင္လိုမွဳမ်ားသည္ လူ႕ေလာကႀကီးႏွင့္ တဆက္ တစပ္ ထဲ ရွိလာသလိုလို္။

      ဤအခိုက္အတန္႔ ကာလအတိုေလးအတြင္းမွာပင္ အားနည္းခ်က္အခ်ဳိ႕ကိုလည္း ဆုပ္ကိုင္လိုက္မိ ပါသည္။ စိတ္ခံစားမွဳမ်ားေနာက္သို႔ အလြန္အကၽြံလိုက္တတ္ၾကျခင္းဟူေသာ သဘာ၀မ်ားေၾကာင့္ ဆင္ျခင္ တံုတရား အားေကာင္းေသာ သူမ်ား၏ အၾကံျပဳ၊ တားျမစ္ကန္႕သတ္ခ်က္မ်ားကို အမ်ားစုဆႏၵအားကိုးျဖင့္ ပစ္ ပယ္ကာ အႏိုင္ယူေျဖရွင္းမွဳအမွားမ်ားႏွင့္ ဒီမို ကေရစီကို အခြင့္အေရးသက္သက္အျမင္ျဖင့္ ဒီမိုကေရစီမွာ ဒီအခြင့္အေရးေလးေတာင္မရွိဘူးလားဆိုသည့္ မူေဘာင္မဲ့ အေတြး ၊ အေျပာႏွင့္ လုပ္ရပ္မ်ားအတြက္ ရတက္ မေအးရသည့္ စိတ္ခံစားမွွွဳကိုလည္း ႀကိဳတင္အဆစ္ ျမည္းစမ္းခြင့္ ရလိုက္ေသးသည္။

ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ႏွင့္ ဒီမိုကေရစီ

      စက္တင္ဘာအာဏာသိမ္းမွဳအၿပီးတြင္ ဒီမိုကေရစီရွာပံုေတာ္ဖြင့္မွဳမ်ား ေခတ္စားလာ၏။ အသက္ အစိတ္ေက်ာ္စားခဲ့မိေသာ အစာသည္ မစင္မွန္းသိခဲ့ၿပီျဖစ္၍ ထပ္မစားလိုေတာ့။ ဒီမိုကေရစီရမွျပန္မယ္ဟူ ေသာ အသံပိုင္ရွင္မ်ားစုစည္းကာ ေက်ာင္းသား တပ္မေတာ္ကို ဖဲြ႕စည္းလိုက္ၾကသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားဒီမိုကရက္တစ္တပ္ဦးသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဒီမို က ေရစီရရွိေရးကို စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မည့္အဖဲြ႕အ စည္း တခုျဖစ္သည္ဟူေသာ ယံုၾကည္ခ်က္ျဖင့္ တပ္ဖဲြ႕၀င္တဦးအျဖစ္ အသက္ ႏွင့္ ဘ၀ကိုပံုေအာကာ ပါ၀င္ခဲ့ သည္။

     ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္တြင္ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ ပိုမိုနီးစပ္ခြင့္ရခဲ့ျပန္သည္။ ေလ့လာခြင့္မ်ားႏွင့္အတူ ေလ့က်င့္ခြင့္မ်ားကိုပါ တစံု တည္းရလိုက္၏။ အျပည့္အစံုဆံုးအေျခအေနမဟုတ္ေတာင္မွ မလိုလားသူမ်ား အတြက္ အလွ်ံအပယ္ဟုပင္ဆိုင္ႏိုင္ပါသည္။ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ပတ္သက္ေသာ စာအုပ္စာတမ္းမ်ားကို ဖတ္ခြင့္၊ ေလ့လာခြင့္မ်ားမွ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္တြင္ထုတ္ေ၀ေသာ ဒီမိုကေရစီ ေလ့လာေရးစာစဥ္သည္ မိမိလက္လွမ္းမီသမွ် ျမန္မာဘာသာျဖင့္ ထုတ္ေ၀သမွ်ထဲတြင္ ထိုအခ်ိန္အခါက အျပည့္စံုဆံုးဟုပင္ ဆိုႏိုင္၏။ ျပည္သူဒီမိုကေရစီ၊ ဆိုရွယ္ဒီမိုကရက္၊ လစ္ဘရယ္ဒီမိုကေရစီစသျဖင့္ ေရွ႕က၀ိေသသကိုလိုက္၍ ဒီမိုကေရစီအမ်ဳိး အစားမ်ား ေျပာင္းသြားေၾကာင္းႏွင့္ ျပည္သူ႕ဒီမိုကေရစီဆိုသည္မွာ အာဏာရွင္အမ်ဳိးအစား စနစ္တခုသာျဖစ္ေၾကာင္း တို႔ကို ထပ္မံသိရွိခြင့္ရခဲ့ျပန္ပါသည္။

      ထိုစာအုပ္ႏွင့္ပတ္သက္၍ ထူးျခားသည့္ျဖစ္စဥ္တခုရွိခဲ့ဖူး၏။ မိမိတို႕ရဲေဘာ္မ်ား ကရင္ျပည္နယ္ လွဳပ္ရွားနယ္ေျမတခုတြင္ ရွိစဥ္ ၿမိဳ႕တၿမိဳ႕သို႕သြားမည့္ လူႀကံဳတဦးႏွင့္ ပစၥည္းမွာ၏။ ပစၥည္းအမ်ဳိးအမည္ မ်ား ေနသျဖင့္ စာေရးမွာရန္လိုေနရာ အလြယ္ တကူပါေသာ အဆိုပါစာအုပ္မွ က်မ္းကိုးစာရင္း ေနာက္ဆံုးစာရြက္ ကို ျဖဳတ္ၿပီးသံုးလိုက္မိသည္။ စာရြက္မွာတမ်က္ႏွာနီးပါးလြတ္ေနသျဖင့္ လိုအပ္သည္ပစၥည္းမ်ားစာရင္းကို ေရးေပးလိုက္သည္။ ထိုလူႀကံဳမွာလည္း ၿမိဳ႕သို႕ ေရာက္ၿပီး ဆိုင္တြင္ပစၥည္းမ်ားကို၀ယ္ကာ အဆိုပါစာရြက္မွာ အမွတ္တမဲ့ပင္ က်န္ခဲ့၏။ ဆိုင္ရွင္ဆိုသူမွာ ပညာတတ္တ ေယာက္ ျဖစ္ၿပီး ထိုအခ်ိန္က ေရြးေကာက္ပဲြ၀င္ထား သည့္ ႏိုင္ငံေရးပါတီတခုမွ ေခါင္းေဆာင္တဦးဟုသိရသည္။ ၎ပုဂၢိဳလ္သည္ က်န္ ေနခဲ့ေသာစာရြက္ကို ဖတ္ ၾကည့္မိၿပီး ေစ်း၀ယ္သြားေသာလူေနာက္သို႕ အေျပးလိုက္ကာ အဆိုပါစာရြက္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ စာအုပ္ကို လိုခ်င္ေၾကာင္းႏွင့္ မည္မွ်ပင္ေပးရေပးရဟုဆိုကာ အတင္းေတာင္း၀ယ္၏။ လူႀကံဳကလည္း ရင္းႏွီးစိတ္ခ်ရ ေသာ ဆိုင္ရွင္ကို အေျခအေနမွန္ကိုရွင္းျပကာ ျပန္ခဲ့ရသည္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ထိုသတင္းကိုၾကားရသျဖင့္ မိမိတို႔ အဖဲြ႕မွ ဆိုင္ရွင္ထံသို႔ ထိုစာအုပ္ကို အေရာက္စီမံ၍ပို႕ေပးလိုက္ပါသည္။

      ထိုစာအုပ္၏အမွာစာတြင္ မိမိအႏွစ္သက္ဆံုးစာသားေလးရွိ၏။ ဒီမိုကေရစီကို လိုလားေတာင္းဆို ေနေသာ ျမန္မာျပည္သူ မ်ားအၾကားတြင္ ဒီမိုကေရစီအေပၚ သိျမင္နားလည္မွဳမ်ား ကြာျခားႏိုင္ပါသည္။ ဒီမိုက ေရစီအေၾကာင္း ေျပာဆိုေရးသား၊ ေ၀ဖန္၊ ေဆြးေႏြးမွဳမ်ား အဆက္မျပတ္ျပဳလုပ္ျခင္းျဖင့္ ဒီမိုကေရစီအေပၚ အသိကြာဟမွဳကို ထိမ္းၫွိႏိုင္ၿပီး ဒီမိုကေရစီအုပ္ခ်ဳပ္ေရး စနစ္ ကို အေထာက္အကူျပဳႏိုင္ေပသည္ ဟူေသာ အခ်က္ျဖစ္သည္။ မမိတို႕ကိုယ္တိုင္ မက်င့္ၾကံႏိုင္ခဲ့ေသာ အခ်က္ဟုလည္းဆိုႏိုင္ ပါသည္။

      ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္တြင္ ညီလာခံမ်ားသည္ ဒီမိုကေရစီက်င့္စဥ္ကို က်င္သံုးႏိုင္ေသာ တခု တည္းေသာ ေနရာျဖစ္ၿပီး ဒီမိုကေရစီရနံ႕အရဆံုးေနရာဟုလည္း ဆိုႏိုင္ေပသည္။ ထိုနည္းတူ ဒီမိုကေရစီ ယဥ္ေက်းမွဳစံ ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီွလဲ၊ ဒီမိုကေရစီ စိတ္ဓါတ္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲဆိုသည္မ်ားကို စမ္းသတ္ရာ ေနရာလည္းျဖစ္ခဲ့ေပသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ပင္ ညီလာခံမွထြက္ ေပၚလာ ေသာ အေျဖမ်ားသည္ ဒီမိုကေရစီ မွတ္ ေက်ာက္တင္ၿပီးျဖစ္ေနတတ္သည္။ ထိုအေျဖမ်ဳိးကို အဖဲြ႕အစည္း၏ က်န္အစိ္တ္အပိုင္း မ်ားတြင္ ရွားရွားပါးပါး။

      ရွစ္ေလးလံုးကာလတြင္း ခံစားမွဳမ်ဳိးကို တတိယအႀကိမ္ညီလာခံတြင္ ရရွိလိုက္ဖူး၏။ သို႔ေသာ္ထပ္တူ ထပ္မွ်ေတာ့ မဟုတ္။

မိသားစုတြင္းဒီမိုကေရစီ

      လူထုအဓိကလူ႕အဖဲြ႕အစည္း (civil Society) ဘာသာရပ္ကို ျမန္မာႏိုင္ငံေရွ႕ေနမ်ားေကာင္စီတြင္ ေလ့လာခြင့္ရခဲ့သည္။ အသိေနာက္က်သည္ဟုပင္ ေနာင္တရမိသည္။ မိမိကဲ့သို႕ပင္ အျခားသူမ်ားကိုလည္း သိခြင့္၊ ေလ့လာခြင့္ ရေစခ်င္သလို၊ ေနာင္ မ်ဳိးဆက္ကိုလည္း ဒီမိုကေရစီကဲ့သို႕ပင္ ေလ့လာသင့္ေသာ ပညာရပ္တခုဟုဆိုခ်င္သည္။ မိမိကိုယ္မိမိ ဤဘာသာရပ္ကို သင္ ၾကားလိုက္ရျခင္းျဖင့္ လူပီသသြားသေယာင္ ထင္လိုက္ရသည္။ ဒီမိုကေရစီကို အေရာင္တင္ေပးႏိုင္ေသာ၊ အႏုစိတ္အားျဖည့္ ေပးႏိုင္ေသာ စြမ္းအင္မ်ားရွိ သည့္ ဘာသာရပ္တခုအျဖစ္ နားလည္မိ၏။

      အဆိုပါ လူထုအဓိကလူ႕အဖဲြ႕အစည္းဘာသာရပ္တြင္ လူ႕အဖဲြ႕အစည္းဆိုသည္ကို လူတဦးထက္မ ကရွိျခင္းျဖင့္ အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုထားၿပီး မိသားစုသည္ အေသးငယ္ဆံုးလူ႔အဖဲြ႕အစည္းဟု ေလ့လာရ၏။ ထိုမွ တဆင့္ မိမိရလိုက္သည္ကား ျမန္မာ့လူ႔အဖဲြ႔ အစည္းကို ျပင္ႏိုင္ဖို႕ မိမိမိသားစုကို အရင္ဆံုးျပင္ဆင္ဖို႕။ ထို႔ေနာက္ ေမွ်ာ္လင့္လိုလားသည့္ လူ႕အဖဲြ႕အစည္းပံုေဖာ္ဖို႕ဟုပင္။ မိသားစုအတြင္း အျပန္အလွန္ထိမ္းၫွိခြင့္ ကို ဖန္တီးထားသင့္သည္။ ကိုယ္ပိုင္ရပ္တည္စီမံခြင့္ ( ) ကိုဖန္တီးေပးသင့္သည္။ မိသားစု၏ ယဥ္ေက်းမွဳတန္ဖိုး (  ) ကို ဖန္တီးတည္ေဆာက္သင့္သည္ဟုျမင္မိ၏။

   ကမာၻဦးအစ၌ လူသည္ တရိစာၦန္ႏွင့္ ယဥ္ေက်းမွဳအဆင့္တူဟုဆို၏။ ပိုေကာင္းသည္ဆိုသည္မ်ားကို လုိလားစြာ ရွာေဖြသိ ျမင္ တတ္ျခင္းမ်ားေၾကာင့္ လူသည္ တစစပို၍ပို၍ ယဥ္ေက်းလာ၏။ လူေတြဘယ္ေလာက္ ယဥ္ေက်းလာၿပီလဲဆိုသည္ကို တရိစာၦန္ မ်ားထက္ဘယ္ေလာက္ ပိုယဥ္ေက်းလာလာၿပီလဲဆိုသည့္ေပတံႏွင့္ တိုင္းတာႏိုင္ေပသည္။ တဖန္ တရိစာၦန္တြင္ပင္ ရိုင္းျခင္းႏွင့္ ယဥ္ျခင္းမ်ားရွိေနျပန္ရာ လူတြင္လည္း ထိုနည္း တူျဖစ္တန္ရာ၏။ လူ႕အဖဲြ႕အစည္းအတြက္လည္းအက်ဳိးမရွိ၊ ကိုယ့္အတြက္ လည္းအက်ဳိးမရွိ မိုက္ေနသူမ်ား သည္လည္းေကာင္း၊ လူ႕အဖဲြ႕အစည္းအက်ဳိးမရွိ ကိုယ္အက်ဳိးရွိ မိုက္ေနသူမ်ားသည္ လည္း ေကာင္း ပညာ၊ ဥစၥာ မည္မွ်ပင္ျပည့္စံုေနေစကာမူ ယဥ္ေက်းသည့္လူဟု ယူဆ၍မရ။

      လူ႕အဖဲြ႕အစည္းအက်ဳိးရွိ၊ ကိုယ့္အက်ဳိးရွိေဆာင္ရြက္တတ္သူမ်ားႏွင့္ လူ႕အဖဲြြ႕အစည္း အက်ဳိးရွိ၊ ကိုယ့္အက်ဳိးမရွိ ေဆာင္ ရြက္တတ္သူတို႕သည္သာ ယဥ္ေက်းမွဳအဆင့္ျမင့္လူသားအျဖစ္ လူ႕အဖဲြကအစည္း က စံထားသင့္ၾကေပသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္မူ ဒီမိုကေရစီတြင္ အမ်ားစုေရြးခ်ယ္မွဳျဖင့္ ေခါင္းေဆာင္ဆိုသည္ ကိုေရြးခ်ယ္ရာ၏။ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ မူ၀ါဒမ်ားကို ေရးဆဲြခ်မွတ္ကာ ေရွ႕ေဆာင္ၾကရ၏။ ယဥ္ေက်းမွဳအ ဆင့္ျမင့္သူမ်ားကို ေရြးခ်ယ္မိမွသာ လူ႔အဖဲြ႕အစည္းအက်ဳိး အမွန္တကယ္ ျဖစ္ထြန္းႏိုင္ေပမည္။ ယဥ္ေက်းမွဳ အဆင့္ျမင့္သူမ်ားသည္သာ လူအမ်ားစုကို ေလးစားတန္ဖိုးထားတတ္၍ ၫွိ ႏွဳိင္းတိုင္ပင္တတ္သည့္ အေလ့ အထမ်ားရွိႏိုင္ေေပလိမ့္မည္။

` လူ႕အဖဲြ႕အစည္းအစ မိသားစုကဆိုသည့္စကားကို ျပန္ေကာက္ရမည္ဆိုလွ်င္ ယဥ္ေက်းမွဳအဆင့္ ျမင့္မားမွဳကို အသိအမွတ္ ျပဳေပးျခင္းျဖင့္ ပံုေဖာ္ေပးႏိုင္သည္။ စည္းကမ္းတက်ေနထိုင္တတ္မွဳ၊ အျပစ္ရွိလွ်င္ ျပစ္ဒဏ္ခံရသည့္အေလ့အထကို လက္ခံ တတ္မွဳ၊ တရားမ်ွတမွဳကို ေလးစားျမတ္ႏိုးတတ္မွဳႏွင့္ တရားမွ်တ မွဳကို ရွာေဖြဖန္တီးလိုစိတ္တို႕ကို ျပဳစုပ်ဳးိေထာင္ထား သင့္ ေပသည္။ လက္ဦးဆရာျဖစ္သည့္မိဘမ်ားမွ ပံုသြင္း မွန္လွ်င္ လူ႕အဖဲြ႕အစည္းအက်ဳိး ျဖစ္ထြန္းႏိုင္မည္မွာမလဲြေပ။ဆိုလိုသည္မွာ မိသားစုအတြင္း ေရြးခ်ယ္တင္ ေျမႇာက္ရန္၊ ဥပေဒေတြထုတ္ေနရန္မဟုတ္။ လူ႕အဖဲြ႕အစည္းအတြင္း ပံုေဖာ္လိုသည္မ်ားကို ေလ့ က်င့္၊ ပံုသြင္း ေပးရံုမွ်သာ။ သို႕ဆိုလွ်င္ ပံုသြင္းေပးႏိုင္ေလာက္သည့္အသိမ်ား မိဘမ်ားတြင္ရွိဖို႕လိုေနျပန္ၿပီ။

      ၂၄ နာရီတြင္ ၈ နာရီမွ်တာ၀န္ယူေနရေသာ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားတြင္လည္း အလားတူပင္။

ဒုကၡသည္စခန္းအတြင္းဒီမိုကေရစီ

    ႏို႔ဖိုးဒုကၡသည္စခန္းေရာက္စ ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆုိင္ရာမ်ားအတြက္ ပါ၀င္တည္ေဆာက္ခြင့္ကို အခိုက္အတန္႔ရခဲ့ဖူးသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုတည္ေဆာက္ခြင့္မရေပမယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံအစိတ္အပိုင္းတခုကို တည္ ေဆာက္ခြင့္ရျခင္းအတြက္ အားစိုက္မိ၏။ အစပိုင္းတြင္ တက္ၾကြမွဳမ်ားေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္၏။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေလ်ာရဲလာကာ အေျခအေနမျပည့္စံုမွဳေတြအၾကား ပ်က္စီး သြားခဲ့ရ၏။ ဆိုလိုသည္မွာ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ေပးထားသည့္အေနအထားမွ ပံုမွန္အတိုင္း ထိုင္းအုပ္ခ်ဳပ္မွဳေအာက္သို႔ ျပန္ ေရာက္သြားျခင္းပင္။ အေၾကာင္း ရင္းမွာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအတြင္းမဟုတ္ျခင္းႏွင့္ အတည္တက်ရွိေနရမည့္ လူ႔အဖဲြ႔အစည္းအမ်ဳိး အစား မဟုတ္ျခင္း ဆိုသည့္ အခ်က္မ်ားပါ၀င္ေပသည္။

      မိမိစိုုးရိမ္မိသည္မွာ အထက္ပါအေျခအေနမ်ားအေပၚတြင္ မူမတည္။ အျခားဆက္စပ္အေတြးအေခၚ မ်ားႏွင့္ အေျခအေန မ်ားေၾကာင့္။ ဦးစြာဆိုခဲ့သလို ျမန္မာျပည္ရဲ့အစိတ္အပိုင္းတခုဆိုေပမယ့္ ရာခိုင္ႏွဳန္းအရ ဆိုလွ်င္ လက္ရွိ ဒုကၡသည္စခန္းရွိ လူအမ်ားသည္ ပညာတတ္မ်ားျဖစ္ၾက၍ ႏိုင္ငံေရးျဖတ္သန္းမွဳရွိၾကသူမ်ား ၏။ ရွင္းရွင္းဆိုရေသာ္ ဒီမိုကေရစီလိုလားသူ မ်ား ေပသည္။

      သို႔ေသာ္ ျပႆနာကား ဒီမိုကေရစီအႏွစ္သာရကို ဆုပ္ကိုင္မိသူရွား၏။ ဒီမိုကေရစီကို For the pe0ple,  by the people ေလာက္ႏွင့္သာ ေက်နပ္၍ ရပ္တန္႔ေနသူမ်ား၏။ မိမိတို႔မွ နားလည္သူမ်ားႏွင့္ အေတြ႕အႀကံဳရွိသူမ်ား ၫွိႏွဳိင္းတိုင္ပင္၍ ဖဲြ႕စည္း ပံုစည္းမ်ဥ္း။ ျပစ္မွဳဆိုင္ရာဥပေဒ၊ ရပ္ကြက္သားမ်ား လိုက္နာ ရမည့္စည္းကမ္းႏွင့္ လံုျခံဳေရးဆိုင္ရာမ်ားလိုက္နာရမည့္ စည္း ကမ္းမ်ားကို ေဒသႏွင္ကိုက္ညီေအာင္၊ မက်ယ္ မက်ဥ္း ျပဳစုထားၾကသည္။ အမ်ားသေဘာတူညီမွဳကို တတ္ႏိုင္သမွ်ရယ ူထား သည္။ ဤသည္ကိုပင္ အခ်ဳိ႕ လူမ်ားက ႏိုင္ငံတခု တည္ေဆာက္ေနတာက်ေနတာပဲ။ ဒီမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာေနဖို႔ ျပင္ ထားလိုလဲ ဆိုသည္မ်ားႏွင့္ ဆန္႔က်င္ပ်က္ရယ္မွဳျပဳၾကသည္။ မိမိတို႔ယူဆသည္က လူဆိုသည္မွာ ေဖာက္ျပန္တတ္သည္။ မွားယြင္းတတ္သည္။ လူတဦး၏ မွားယြင္းလဲြေခ်ာ္ျခင္း၊အားနည္းခ်က္မ်ားရွိျခင္မ်ားကို မည္သည့္စံမ်ားျဖင့္ တိုင္းတာ၍ မွားယြင္း သည္ဟုေျပာဆိုၾကမည္နည္း။ မည္သို႔အျပစ္ေပး အေရးယူၾကမည္နည္း။ သတ္မွတ္ ခ်က္မ်ား၊ သေဘာတူညီမွဳမ်ားမရွိလွ်င္ မည္သည့္အခ်က္မ်ားႏွင့္ခ်ိန္ထိုး၍ မည္သို႔အေကာင္အထည္ ေဖာ္ ေဆာင္ၾကမည္နည္း ဆိုသည္ပင္။

      ဒီမိုကေရစီဆိုုသည္ကို ျမတ္ႏိုးသည္ဆိုပါလွ်င္ စည္းမ်ဥ္း၊ စည္းကမး္၊ ဥပေဒဆိုသည္မ်ားႏွင့္ ကင္း ကြာ၍မရပါ။ ပရမ္းမတာ လုပ္ရပ္မ်ား၊ မင္းမဲ့ဆန္ေနမွဳမ်ားႏွင့္ သြားေန၍မရပါ။ မိမိတို႔လိုခ်င္သည့္ အနာဂတ္ တိုင္းျပည္အတြက္ ခုထဲကပင္ ရသည့္ေနရာ မွ ေလ့က်င့္တည္ေဆာက္ေနရမည္သာ။ မိမိတို႔အေတြ႔အၾကံဳအရ အတားအဆီးျဖစ္ေစေသာ အခ်က္မ်ားအနက္ ေထာင္လိုက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး(သို႔) ဗ်ဴရိုကေရစီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို လံုး၀ ျငင္းဆန္ေနျခင္းပင္ျဖစ္ေပသည္။ ေနရာတကာ အလ်ားလိုက္နည္း နာမ်ား ျဖင့္သြားလိုၾကသျဖင့္ အခ်ိန္ ကုန္၊ အလုပ္မျဖစ္သည့္ ျပႆနာမ်ားကိုလည္း မၾကာခဏေတြ႔ခဲ့ရေပသည္။ အခ်ဳပ္ေျပာရလွ်င္ ဗ်ဴရိုကေရစီ ႏွင့္ဒီမိုကေရစီကို ကဲြကဲြျပားျပားမသိျခင္းႏွင့္ စနစ္တက်မသံုးႏိုင္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးယႏၱယား မွာ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာပင္ နိဂံုးခ်ဳပ္ခဲ့ရေပသည္။

ကိုယ္ခံအားနည္းလ်ွင္ ေရာဂါ၀င္လြယ္သည္၊ ႀကိဳတင္ကာကြယ္ျခင္းသည္ ကုသျခင္းထက္ေကာင္း၏ ဟူ၍ ေဆးပညာတြင္ ေျပာ စမွတ္ရိွၾကသည္။လူ႔အဖဲြ႔အစည္းတြင္လည္း ဒီမိုကေရစီယႏၱယားပ်က္သည္ႏွင့္ အာဏာရွင္ယႏၱယားအလြယ္တကူ ၀င္ေရာက္ တတ္သည္။ ဒီမိုကေရစီမွာ ေရဆန္မ်ဳိးျဖစ္၍ ယဥ္ေက်းမွဳျမင့္ သည္ႏွင့္အမွ် စည္းမ်ဥ္း၊ စည္းကမ္းမ်ားႏွင့္ ႀကိဳတင္က်ားကန္ ထားရစျမဲ ျဖစ္ေပသည္။ အခြင့္အေရးမ်ား တည္ျမဲရွိဖို႔ဆိုသည္မွာ သတ္မွတ္ထားသည့္ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားရွိမွသာ အသက္ ၀င္၍ အာမခံခ်က္လည္း ရွိႏိုင္ေပမည္။ ဤသည္ကို ဒုကၡသည္ရပ္ကြက္တြင္း ဒီမိုကေရစီကို က်င့္သံုးမိစဥ္မွရလိုက္ေသာ အေတြ႔ အႀကံဳ မ်ားပင္ျဖစ္ေပသည္။

      အဆိုပါ ဒီမိုကေရစီက်င့္စဥ္ အစပိုင္းတြင္လည္း ရွစ္ေလးလံုးကာလမွ ရနံ႔မ်ဳိးကို ရလိုက္ေပသည္။

ဒီမိုကေရစီႏွင့္ ေထြရာေလးပါး

      ဒီမိုကေရစီကို မတူညီသူမ်ား ပူးေပါင္းေနထိုင္ၾကမွသာ ရရွိႏိုင္သည္ဟုေလ့လာဖူး၏။ မိမိအျမင္တြင္ ထိုမွ်ေလာက္ႏွင့္ မလံု ေလာက္ဟုယူဆမိသည္။ ထိုေနထိုင္မွဳသည္ ေရရွည္သေဘာေဆာင္ၿပီး၊ တိုးတက္ဖဲြ႕ၿဖိဳး မွဳကို ဦးတည္ႏိုင္မွသာ ျပည့္စံုႏိုင္မည္ ဟု ယံုၾကည္သည္။

      လူ႔အဖဲြ႕အစည္းတခုလံုကိုမဆိုထားႏွင့္ အသင္းအဖဲြ႔မ်ားပင္လွ်င္ ထိုအေျခခံအယူအဆမ်ားႏွင့္ တည္ ေဆာက္ႏိုင္ဖို႔လိုအပ္ပါ သည္။ မိမိတို႔မ်က္ေမွာက္တြင္ အဖဲြ႔အစည္းေပါင္းမ်ားစြာ ေပၚေပါက္ခဲ့ဖူး၏။ မ်ားမၾကာ လွေသာကာလတြင္ပင္ တခ်ဳိ႕မွာစုန္းစုန္း ျမဳပ္ေပ်ာက္ကြယ္သြား၍ အခ်ဳိ႕မွာ နာမည္သာက်န္ေတာ့သည္။ အခ်ဳိ႕မွာမူ လက္တဖက္ပင္မျပည့္လွေသာ ေခါင္းေဆာင္ခ်ည္း သက္သက္ႏွင့္ ခ်ီတက္ေနၾကဆဲ။ အား ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ လွဳပ္ရွားႏိုင္သည့္အဖဲြ႕အစည္းဟူ၍ ရွာမွရွာ။ ျမန္မာ့သမိုင္းႏွင့္ခ်ီ၍ အားေကာင္းခိုင္မာ သည့္ အဖဲြ႕အစည္းဟူသည္မွာမူ  ့ ့ ့ ။

      အသင္းအဖဲြ႕မ်ား အားေကာင္းခိုင္မာမွဳသည္ လူတဦးခ်င္းစီတို႔၏ သန္စြမ္းမွဳထက္ လူ႔အဖဲြ႔အစည္း၏ ဖံြ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မွဳ အ ေပၚတြင္ ထိေရာက္မွဳ ပိုႏိုင္မည္မွာ အေသအခ်ာ။ သို႔အတြက္ လူ႔အဖဲြ႕အစည္းတခုလံုး ဖံြ႕ ၿဖိဳးတိုးတက္ႏိုင္ေစေရးအတြက္ အသင္းအဖဲြ႕မ်ား၏ အခန္း႑သည္ အဓိကက်ေနေပသည္။ အသင္းအဖဲြ႕မ်ား အားေကာင္းခိုင္မာဖို႔ မည္သည္တို႔လိုအပ္သနည္း ဆိုသည္မွာ စိတ္၀င္စားစရာျဖစ္လာပါသည္။

      အရင္းစစ္ေတာ့ အျမစ္ေျမကဆိုသည့္အတိုင္း အသင္းအဖဲြ႔မ်ား အားေကာင္းခိုင္မာေရးအတြက္ လူတဦးခ်င္းစီ အရည္ အ ေသြးရွိမွဳကိုပင္ ျပန္၍အေျခဆိုက္၏။ သူခ်ည္းသက္သက္လားဆိုေတာ့ ျပည့္စံုသည္ ဟုမဆိုသာ။ အဖဲြ႕အစည္းဆန္ဆန္လုပ္ကိုင္တတ္မွဳရွိဖို႔ လိုေနေသးေၾကာင္း လက္ေတြ႕ျမင္ေတြ႕ေနရေပ သည္။ မူ၀ါဒေရးဆဲြသူ၊ အေကာင္ အထည္ေဖာ္ေဆာင္သူႏွင့္ စီမံခန္႔ခဲြသူမ်ား အခ်ဳိးအစားညီညီ၊ သဟဇာတမွ် တစြာ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္တတ္ဖို႕လိုေပသည္။ အဖဲြ႔အစည္း၏ အားနည္းခ်က္မ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ျပင္ဆင္၊ ျဖည့္စြက္ကာ အားေကာင္းခိုင္မာမွဳမ်ား တိုးပြားလာေစေရးကို ၾကံဆ တတ္ဖို မရွိမျဖစ္လိုအပ္လာပါသည္။

      ဤေနရာတြင္ ဒီမိုကေရစီအေပၚ မိမိအျမင္တခုကို တင္ျပလိုပါသည္။ ဒီမိုကေရစီသေဘာတြင္ လူအမ်ားကအုပ္ခ်ဳပ္ျခင္း ဟူေသာ သေဘာ၌ လူအမ်ားဟုဆိုျခင္းသည္ မိမိတို႔ျမင္ေနသည္ထက္ ပိုမိုအဓိပၸါယ္ရွိ ႏိုင္ပါသည္။ သခ်ၤာသေဘာအရ အေရ အတြက္မ်ားျခင္းထက္ ရလဒ္တန္ဖိုးမ်ားျခင္းကို ဆိုလိုဟန္ရွိသည္။ ဥပမာ ၁ + ၁ သည္ ေပါင္းျခင္းသေဘာသက္သက္မွ် သာ ျဖစ္ၿပီး ရလဒ္ ၂ မွာလည္း ပံုမွန္ အရည္အတြက္သ ေဘာမ်ွသာ။ ပိုမိုရွင္းလင္းေအာင္ေျပာရလွ်င္ အရည္အခ်င္းတမ်ဳိးစီရွိေသာ လူႏွစ္ေယာက္ေပါင္းျခင္းျဖင့္ အရည္အခ်င္း ႏွစ္မ်ဳိးရွိေသာအလုပ္လုပ္ႏိုင္ၾကျခင္းသည္ ပံုမွန္သခ်ာၤသေဘာ။

 ဒီမိုကေရစီသေဘာအရဆို လွ်င္ ၁ + ၁ ၏ အေျဖသည္ ဒီမိုကေရစီက်င့္ၾကံႏိုင္မွဳအားအေပၚမူတည္၍ ၃၊ ၄၊ ၅ စသည့္ ရလဒ္ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ျဖစ္ေစႏိုင္ေပသည္။မ်က္ေမွာက္ကာလတြင္ကား သခ်ာၤသေဘာ ေပါင္းစည္းျခင္းထက္ပင္ ရလဒ္ပို၍ နည္းေနသည္ မွာ ထင္သာျမင္သာပင္။ အရည္အခ်င္းရွိသူမ်ား စုေပါင္းလုပ္ကိုင္ကာမွ တဦးခ်င္လုပ္ေဆာင္မွဳထက္ ပိုနည္းေသာရလဒ္သာ ထြက္ရွိသည္ဆိုလွ်င္ ထိုအဖဲြ႔အစည္းသည္ မၾကာခင္ပ်က္ေတာ့မည္။

    တဦးခ်င္းလုပ္ေဆာင္ရာမွ စုေပါင္းလုပ္ေဆာင္ျခင္းျဖင့္ အေရအတြက္ထက္ပိုေသာ အက်ဳိးရလဒ္ ျဖစ္ထြန္းမွသာ ဒီမိုကေရစီ က်င့္စဥ္မွန္ဟု ဆိုလိုရင္ျဖစ္ေပသည္။ ဒီမိုကရက္တစ္ လူ႔အဖဲြ႔အစည္း ျဖစ္တည္မွဳ လမ္းေၾကာင္း အမွန္ဟုဆိုႏိုင္ေပမည္။

သို႔ပါ၍ တဦးခ်င္းသန္စြမ္းေရး တည္ေဆာက္မွဳ၊ တဖဲြ႔ခ်င္းအားေကာင္း ခိုင္မာေရးတည္ေဆာက္မွဳမ်ားသည္ လူ႕အဖဲြအစည္း တည္ ေဆာက္မွဳႏွင့္ သီးျခားကင္းလြတ္သည္၊ မသက္ ဆိုင္ဟု ယူဆ၍မရႏိုင္ေတာ့။ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိတည္ေဆာက္ၾကလွ်င္မူကား   ့ ့ ့ ။

      တဦးခ်င္း၊ တဖဲြ႔ခ်င္းမွသည္ ျမန္မာ့လူ႔အဖဲြ႕အစည္း၏ရလဒ္ေကာင္းမ်ားကို ဖန္တီးေဖာ္ထုတ္ႏိုင္စြမ္းရိွ ၾကပါေစေၾကာင္း  ့ ့ ့ ။

      ရွစ္ေလးလံုးသင္းရနံ႕ အားရပါရ ရွဴရွဳိက္ခြင့္ကို ေမ်ွာ္လင့္ေစာင့္စားလွ်က္  ့ ့ ့ ။

      ၃၀ ၊ ၁၂ ၊ ၂၀၀၈         

            ဖိုးေထာင္ - ေမးခ်ိန္တန္လို႔ ေမးရေတာ့မွာပဲ ကိုလူပြားေရ။ တေလာတုန္းက အင္တာနက္ထဲမွာ ပြဲဆူသြားခဲ့တဲ့ “အတၱ ပရဟိတလုပ္ငန္း၊ လမ္းသစ္နဲ႔ ေရးခ်ိန္တန္က ေရးရမွာပဲ” ေဆာင္းပါးေတြနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ကိစၥ ေလး ရွယ္ပါဦးဗ်။ အဲ့ဒီထဲက Civil Society ဆိုတာေလးကိုေရာေပါ့။

            လူပြား - ေျဖခ်ိန္တန္လို႔ေျဖလိုက္ပါ့မယ္ဗ်ာ။ ေျဖခ်င္လြန္းလို႔ ကၽြံသြားရင္သာ လြတ္ခြင့္ …။ ဒီေနရာမွာ (၂)ပိုင္း ခြဲေျပာ ခ်င္တယ္ဗ်ာ။ တပိုင္းက ေဆာင္းပါးကိစၥ၊ ေနာက္တပိုင္းကေတာ့ Civil Society ကိစၥေပါ့။ ပထမပိုင္းကို မေျပာခင္ ပလႅင္ေတာ့ ခံခြင့္ျပဳ။ ဒါက က်ေနာ့္မူနဲ႔ၿငိႏိုင္လို႔ပါ။ က်ေနာ့္ မူအရဆိုရင္ ေထာက္ခံျခင္း၊ ကန္႔ကြက္ျခင္းေတြလုပ္မွာမဟုတ္ဘူး။ လိုေနမယ္ လို႔ျမင္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ၊ အယူအဆေတြကို ျဖည့္စြက္ရုံပဲ။ ဒီေတာ့ ေဆာင္းပါးကိစၥကို အက်ဥ္းပဲ ေျပာေတာ့မယ္။ Civil Society ကိုေတာ့ က်ေနာ္နားလည္သေလာက္ ပိုရွင္းခ်င္သဗ်။ 

            ဖိုးေထာင္ - နိဒါန္းကို ဤမွ်ေလာက္နဲ႔ရပါၿပီ။ စပါေတာ့ဗ်ဳိ႕။

            လူပြား - ဒီလိုဗ်ာ။ က်ေနာ့္လက္ကိုင္စကားအရဆိုရင္ ဒါေတြက လူမႈေဗဒေတြဗ်။ ခ်ဲ႕ခ်င္ရင္ ခ်ဲ႕သေလာက္၊ ျငင္းခ်င္ ရင္ ျငင္းသေလာက္ရတယ္။ အခ်စ္ဆိုတာကို အဓိပÜါယ္ဖြင့္မယ္ဆိုရင္ ၁ + ၁ = ၂ ဆိုတဲ့ သခ်ာၤသေဘာမဟုတ္တာေတာ့ က်ိန္း ေသတယ္။ ဒီေတာ့ အေျဖေတြက ရယူျခင္း၊ ပိုင္ဆိုင္ျခင္း၊ ေပးဆပ္ျခင္းဆိုတာေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးထြက္လာမွာပဲ။ ဘယ္ဟာ မွန္ၿပီး၊ ဘယ္ဟာမွားတယ္လို႔ ေျပာမလဲ ဗ်ာ။ ဒီသေဘာပါ။ ေဆာင္းပါးေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေျပာစရာက တခုပဲ။ ပုံျပင္ထဲက မ်က္မျမင္ ပုဏၰား ေတြလို က်ေနာ္တို႔ျမင္တဲ့ အယူအဆေတြကို တင္ၾကမွာပဲေလ။ တင္ပိုင္ခြင့္လည္းရိွတယ္။ အက်ဳိး ဆက္ကို ၾကည့္တတ္ ဖို႔ပဲလိုမွာ။ (ဆရာ)လူထုစိန္၀င္းက သူ႔ျဖတ္သန္းမႈအေတြ႔အႀကဳံေတြနဲ႔ ခံယူ ခ်က္အျမင္ေတြကိုအေျခခံၿပီး NGOs ေတြကိုေ၀ဖန္ တဲ့ အတၱပရဟိတလုပ္ငန္း ေဆာင္းပါးကို ေရး တယ္။ ဒါကိုပဲ ကိုေအာင္သူၿငိမ္းကလည္း သူ႔ ထိစပ္ေလ့လာမႈနယ္ပယ္အရ လိုမယ္လို႔ယူဆတာ ေလးေတြကို လမ္းသစ္ေဆာင္းပါးအမည္နဲ႔ ျဖည့္လိုက္တယ္။ ဒါကိုပဲ ဦးဖိုးသာေအာင္(ေနာ္ေ၀) အပါ အ၀င္ အျခားသူေတြက အျပန္အလွန္ျငင္းခုံေဆြးေႏြးၾကတယ္ေလ။ သိပ္ေကာင္းတဲ့ ဒီမိုကေရစီ ျပကြက္တခုေပ့ါဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔လို ပရိသတ္အတြက္ေတာ့ ဘက္စုံအျမင္ေတြကို အလုံးအရင္းနဲ႔ ရလိုက္ၾကတာေပါ့။ တခုပဲရိွတယ္ဗ်ာ။ ေဒါသေတြ မသင့္မိၾကရင္ ပိုေကာင္းမယ္။ 

            ဖိုးေထာင္ - ခင္ဗ်ား ေျပာပုံက ေယဘူယ် သိပ္မဆန္လြန္းဘူးလား။

            လူပြား - ေက်းဇူးပဲ ကိုဖိုးေထာင္ေရ။ တခ်ဳိ႕ကိစၥက ေယဘူယ်ေလာက္ပဲ ရႏိုင္ေသးလို႔ပါ။ ဆိုလိုတာက ဒီလို ဗ်ာ။ ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္က ေဆြးေႏြးသလိုပဲ က်ေနာ္တို႔မွာ မီဒီယာယဥ္ေက်းမႈက အားမေကာင္းႏိုင္ေသး ေတာ့ တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြကို မ်က္ ကြယ္ျပဳထားလိုက္ရတာမ်ဳိးေပါ့။ ခု NGOs ကိစၥမွာလည္း ဒီလိုပဲ ယဥ္ ေက်းမႈ စ တုန္းဆိုေတာ့ …။ ေနာက္ပိုင္းမွာ ထိမ္းညိွႏိုင္ မယ့္ ယႏၱရားေတြျဖစ္တဲ့ NGOs Watch လို မ်ဳိး NGOs ေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာမယ့္အဖြဲ႔ေတြေပၚလာရင္ ရွင္းသြားမွာပါ။ ဘူးသီးအေမႊး သတ္ မလုပ္မိေစဖို႔ အခုကာလေလးကို စိတ္ရွည္ဖို႔ေျပာခ်င္တယ္။ အေၾကာင္းတိုင္းမွာ အက်ဳိးေတြ ရိွတာေပါ့ဗ်ာ။ ေဆး၀ါးတမ်ဳိးကိုေဖၚထုတ္ရင္ေတာင္မွ ေရာဂါအတြက္ အက်ဳိးျဖစ္ထြန္းေပမယ့္ ေဘး ထြက္ဆိုးက်ဳိးကေတာ့ ထပ္ရိွႏုိင္ေသး တာပဲ။ အစိုးရ မလုပ္ႏိုင္တဲ့ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ျဖည့္ဆီးေပးဖို႔၊ အစိုးရကို ထိန္းညိွႏိုင္ဖို႔၊ အာဏာရွင္ေရာဂါကို ကုသဖို႔ ေဖၚစပ္ ထားတဲ့ NGOs ဆိုတဲ့ ဒီေဆးမွာလည္း Side Effect ေတာ့ရိွမွာေပါ့ဗ်ာ။ ေရာဂါေလာက္မျပင္းထန္၊မဆိုးရြားဘူးဆိုရင္ေတာ့ လက္ ခံရမွာပဲ ေလ။ ဒီထက္ေကာင္းတဲ့ေဆးကို ဆက္ေဖၚစပ္ၾကဖို႔၊ ဒီေဆးရဲ႕အႏၱရာယ္ကို ကာကြယ္ဖို႔တို႔ကို ထပ္ ေတြး၊ ထပ္အ ေျဖ ရွာၾကရမွာေပါ့။ က်ေနာ္တို႔က လူေတြပဲ။

            ဖိုးေထာင္ - “ေမ်ာက္ျပဆန္ေတာင္း” ဆိုတာကိုေရာ ခင္ဗ်ားဘယ္လိုလက္ခံမလဲ။

            လူပြား - ဒီေနရာမွာလည္း က်ေနာ္တို႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ႏိုင္ငံေရးသမားဆိုတာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေျပာခဲ့သလိုပဲ (အိမ္ေပၚ ေခြး၀င္ အိပ္ရံုနဲ႔ ေခြးေနတဲ့အိမ္လို႔ ေခၚမရေၾကာင္းသေဘာပါတဲ့ စကား) အေကာင္း၊ အဆိုးကေတာ့ ဒြန္တြဲ ရိွေနႏုိင္တာပဲဗ်ာ။ အက်ဳိး နဲ႔အျပစ္ ဘယ္ဒင္းကပိုမ်ားလဲ။ ဘယ္ေလာက္ပိုမ်ားလဲဆိုတဲ့ ပညာ သေဘာ၊  သုေတသနသေဘာေလးေတြနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး စဥ္းစား ဖို႔လိုမယ္လို႔ ျမင္မိတယ္။ မီးဆိုတာ ပူ တယ္၊ မေကာင္းဘူးလို႔ ဒုံးတိအျမင္နဲ႔ ပယ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ မီးကရႏုိင္မယ့္ အပူစြမ္း အင္ တို႔၊ အလင္း စြမ္းအင္တို႔ကို က်ေနာ္တို႔ရႈံးၿပီေပါ့။ ငတ္ေနတဲ့ ေမ်ာက္ေတြအတြက္ ရလိုက္တဲ့ဆန္ကိုလည္း ျမင္ တတ္ရမွာေပါ့ဗ်ာ။ ကဲ … ဒီေလာက္ဆို ေဆာင္းပါးကိစၥက လုံေလာက္ေရာေပါ့။ 

            ဖိုးေထာင္ - ေက်လည္ပါၿပီဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားအလိုအရဆို ဆရာေက်ာ္၀င္းရဲ႕ ႀထိဳင္ယာလက္တစ္ အျမင္လိုလို၊ တတိယ အျမင္လိုလိုေပါ့။ ဟုတ္ပါၿပီ။ ေနာက္တခုဆက္ပါအုံး။

            လူပြား -Civil Society လား။ ဒီကိစၥမွာလည္း စကားအခံေတာ့ ထားရအုံးမွာပဲဗ်ဳိ႕။ Civil Society နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကမၻာ့ အေတြးအေခၚပညာရွင္ေတြကိုယ္တိုင္ ဘုံတူညီတဲ့ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ဆိုတာ ရိွ ေသးတာမဟုတ္ေတာ့ လိုအပ္မႈ၊ လြဲေခ်ာ္မႈ ေတြရိွခဲ့ရင္ သေဘာထားႀကီးေပးေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္တခုက ဒီ Civil Society ဆိုတာကုိ ျမန္မာဘာသာနဲ႔ အတည္သတ္မွတ္ထားတဲ့ စကားလုံးေတာင္ ရိွခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးေလ။ လူထုအေျချပဳ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတို႔၊ လူထုအဓိကလူ႔အဖြဲ႕အစည္းတို႔၊ အရပ္ဘက္ လူမႈ အဖြဲ႕အစည္းတုိ႔ဆိုၿပီး သင့္ေတာ္သလို ေခၚေ၀ၚေနၾကရတာ။ ေနာက္ၿပီး ျမန္မာလို ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ဆိုရင္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံ ေရွ႕ေနမ်ားေကာင္စီ (BLC)ကထုတ္တဲ့ လူထုအဓိက လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ဆိုတာနဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံက ဓမၼာ၀ဘ့္ဘာေရးထားတဲ့ စာအုပ္နဲ႔ ေပါင္းမွ (၂) အုပ္ေလာက္ပဲရိွတာ။ က်ေနာ္ ဆိုလိုတာက က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ Civil Society ဆိုတာ သိပ္မက်ယ္ျပန္႔ေသးဘူး။ ဒီယဥ္ေက်းမႈက သိပ္အေျခမတည္ႏိုင္ေသးဘူးလို႔ သတိေပးခ်င္တာပါ။ 

            ဖိုးေထာင္ - Civil Society နဲ႔ NGOs ဆိုတာက အတူတူမဟုတ္ဘူးလားဗ်။

            လူပြား - အဲဒါေပါ့ဗ်ာ။ တခ်ဳိ႕ပညာရွင္ေတြကိုယ္တိုင္က ဒီႏွစ္ခုကို အတူတူလို႔ သေဘာထားၾကတယ္။ NGOs, Third Sector, Third Force လို႔ေခၚတဲ့ တတိယ အင္အားစုေတြတည္ရိွျခင္းကိုပဲ Civil Society လို႔ ယူဆ သူေတြရိွၾကသလို၊ ဒါကို Civil Society ရဲ႕ ေထာက္တိုင္တခု၊ ယႏၱယားတခုလို႔ ျမင္ၾကတဲ့။ ပညာရွင္ေတြလည္း ရိွၾကတယ္ဗ်။ ခင္ဗ်ားႀကိဳက္သလိုသာ ယူေပေတာ့။ က်ေနာ္အခုေျပာမွာက ေတာ့ BLC ကထုတ္တဲ့ Civil Society စာအုပ္ထဲက အယူအဆေတြကိုပဲအမ်ားဆံုး ကိုးကား ၿပီး ေျပာမွာ။ ဒါေပမယ့္ သီးျခားႀကီးေတာ့မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ Civil Society နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေတြးေခၚခဲ့ ၾကတဲ့ ပညာရွင္ေတြ ရဲ႕ အယူအဆေတြကို ေပါင္းစုထားတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ေနာက္ၿပီး ဗုဒ¨ရဲ႕အေတြး အေခၚတခ်ဳိ႕ ပါတယ္လို႔ေတာင္ ျမင္မိတယ္ဗ်ာ။ 

            ဖိုးေထာင္ - ဘယ္လိုမ်ဳိးလဲဗ်။ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းလွခ်ည္လား။

            လူပြား - ဒီစာအုပ္ရဲ႕ အေျခခံအယူအဆပိုင္းမွာ လူတဦးခ်င္းစီရဲ႕ တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈနဲ႔ လူအဖြဲ႔အစည္းရဲ႕တိုး တက္ဖြံ႕ၿဖိဳး မႈေတြကို ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ ထိန္းညိွထားတဲ့အယူအဆလို႔ ေဖၚျပထားတာကိုး။ အတၱနဲ႔ ပရကို ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ ထိန္းညိွ ထားတာ၊ အတၱနဲ႔ပရဆိုတဲ့ အစြန္းေတြကို ေရွာင္ထားတဲ့ အလယ္ အလတ္လမ္းစဥ္ဆိုေတာ့ ဗုဒ¨အေတြးအေခၚ လို႔ေျပာ ရမွာ ေပါ့ဗ်ာ။ 

            ဖိုးေထာင္ - ရွင္းလို႔ရသမွ် ထပ္ရွင္းျပပါဦး ကိုလူပြားေရ။

            လူပြား - ဆိုလိုရင္းကဗ်ာ။ လူတဦးခ်င္းစီရဲ့ လြတ္လပ္မႈ၊ တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈကို အဓိကဗဟိုျပဳတဲ့ လစ္ဘရယ္ အေတြး အေခၚမ်ဳိးလည္းမဟုတ္ဘူး။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းလြတ္ေျမာက္မႈ၊ တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈတို႔ကိုပဲ အဓိက အာရုံျပဳတဲ့ ဆိုရွယ္လစ္၊ ကြန္ျမဴ နစ္ အေတြးအေခၚမ်ဳိးလည္းမဟုတ္ဘူး။ လူတဦးခ်င္း အက်ဳိးစီးပြား အေျခခံကေန လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕အက်ဳိးစီးပြားကို စဥ္းစားတဲ့ အေတြးအေခၚအယူအဆဆိုပါေတာ့၊လူတဦးခ်င္းတိုင္းကို အရည္အေသြးရိွေအာင္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးရင္း၊လူသားအရင္း အျမစ္ ေတြအား ေကာင္းလာေအာင္ စဥ္ဆက္မျပတ္တည္ေဆာက္ေပးၿပီး လူ႔အဖြဲ႔အစည္း တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးလာေအာင္ လုပ္တဲ့နည္း ေပါ့ဗ်ာ။ 

            ဖိုးေထာင္ - ခင္ဗ်ားပထမေျပာတဲ့ လစ္ဘရယ္အယူအဆနဲ႔ ဘာကြာလို႔လဲဗ်ာ။

            လူပြား - လစ္ဘရယ္မွာက လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကို ျပန္အက်ဳိးျပဳရမယ့္ အေတြးအေခၚကို ထည့္မထားတာေလာက္ ပဲကြာ တာပါ။ Civil Society မွာကေတာ့ ေစာေစာကေျပာသလို လူတဦးခ်င္းစီအရည္အေသြးရိွဖို႔အ တြက္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းက တာ၀န္ ယူရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ လူတဦးခ်င္းစီေတြ အရည္အေသြးရိွလာၿပီဆိုရင္ လူ႔အ ဖြဲ႔အစည္းအတြက္ တာ၀န္ေတြျပန္ယူၾကရတယ္ေလ။ တာ၀န္အေနနဲ႔က ေပးအပ္တဲ့တာ၀န္ဆို တဲ့ သာမန္စား၀တ္ေနေရးကို ေျဖရွင္းရံုတာ၀န္နဲ႔၊ အသိစိတ္အရ တာ၀န္ဆိုတဲ့ ပရဟိတ သေဘာ ပါတဲ့ တာ၀န္ဆိုၿပီး ရိွတာေပါ့။ ဥပမာဗ်ာ ေဆးေက်ာင္းဆင္းေက်ာင္းသားတဦး ေဆးရုံတခုမွာ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္တာ ဟာ သာမာန္သေဘာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဒီဆရာ၀န္ ကပဲ သူ႔သေဘာဆႏၵအရ က်န္းမာေရးပညာေပး လုပ္ ငန္းေတြ၊ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈလုပ္ငန္း ေတြကို ကိုယ္ပိုင္အစီအစဥ္နဲ႔ အခမဲ့လုပ္တာတို႔၊ ေဆး၀ါးကူညီကယ္ဆယ္ေရး အသင္းအဖြဲ႔ေတြ တည္ေထာင္တာတို႔က အသိစိတ္အရ ထမ္းေဆာင္တဲ့တာ၀န္ေတြေပါ့ဗ်ာ။ ဒီတာ၀န္ေတြက လူ႔အဖြဲ႔ အစည္းရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈတန္ဖိုးေတြကို ျမွင့္တင္ေပးႏိုင္တဲ့ အဓိကေမာင္းႏွင္အားေတြ ျဖစ္သြားတယ္ ေလ။

            ဖိုးေထာင္-  လူတဦးခ်င္းစီအက်ဳိးနဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအက်ဳိးကို သဟဇာတရိွရိွ ခ်ိန္ညိွထားတဲ့ အေတြးအေခၚေပါ့ေနာ္။

            လူပြား - ဟုတ္ပါ့ဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶရဲ႕အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ မဇၥ်ိမပဋိပတာလို႔ ျမင္မိတာေပါ့။ ဒီလိုပဲ က်ေနာ့္ အျမင္မွာ ဒီကေန႔ ကမၻာမွာေခတ္စားေနတဲ့ အေတြးအေခၚေတြမွာလည္း သတိထားမိတယ္။ ဥပမာဆိုရ ရင္ Human Rights (လူ႔အခြင့္အေရး) အေတြးအေခၚမွာ လူတဦးခ်င္း အခြင့္အေရးနဲ႔ အုပ္စုအခြင့္အေရးကို သဟဇာတျဖစ္ေအာင္ ထိမ္းညိွတာတို႔၊ The Rule of Law (တရားဥပေဒစိုးမိုး ေရး)မွာ အၾကြင္းမဲ့လြတ္လပ္မႈမ်ဳိးျဖစ္တဲ့ မင္းမဲ့စရိုက္နဲ႔ အာဏာရွင္စနစ္ဆိုတဲ့ အစြန္း ေတြကို ေရွာင္ၿပီး၊ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ လုံၿခဳံမႈကို အခ်ဳိးအစားညီညီ ထိမ္းညိွတာမ်ဳိးေတြဟာ အလယ္အလတ္ လမ္းစဥ္ပဲေပါ့။ အလယ္ဆို ေပမယ့္ အလယ္တည့္တည့္ ဟိုဘက္(၅၀)၊ ဒီဘက္(၅၀) ေပါင္းထားတာ မ်ဳိးမဟုတ္ပဲ၊ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတြက္ အက်ဳိး အျဖစ္ထြန္းႏိုင္ဆုံးဆုံမွတ္ကို ဆိုလိုတာေပါ့။ လူ႔အဖြဲ႔ အစည္းရဲ႕လုံၿခဳံမႈကို မထိပါးဘဲ လြတ္လပ္ခြင့္ေတြ ခံစားရရိွႏိုင္မယ့္အေျခ အေနမ်ဳိးေပါ့ဗ်ာ။ 

            ဖိုးေထာင္ - အေတြးအေခၚအရေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ။ ကဲ့လုပ္ပါဦး ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ ဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္မႈဆိုတာက ဘာလဲ။

            လူပြား - ဒီဖြဲ႔စည္းတည္ေဆာက္မႈမွာလည္း တပင္တုိင္တည္ေဆာက္မႈမ်ဳိးကို ယဥ္ေက်းမႈျမင့္လာတဲ့လူေတြက မလို လားၾကေတာ့ဘူးဗ်။ ဥပမာဗ်ာ။ သစ္ပင္တပင္ဆိုပါေတာ့ … ။ ဒီသစ္ပင္ရွင္သန္မႈဟာ ပင္စည္ ဆိုတဲ့ တခုတည္းေသာေထာက္ ေပၚမွာ တည္မွီေနရတယ္ေလ။ ပင္စည္က်ဳိးတာနဲ႔ ဒီသစ္ပင္ေသၿပီ။ ဒါက သစ္ပင္ …။ က်ေနာ္တို႔ရွင္သန္ေနရတာက လူ႔အဖြဲ႔ အစည္းနဲ႔။ အစိုးရဆိုတဲ့ ပင္စည္တခုထဲ၊ ေျခေထာက္တခုတည္းေပၚမွာ အားျပဳေနလို႔မရေတာ့ဘူး။ ဒီေနရာမွာ အစိုးရဆိုတာ ကိုျငင္းေနတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ အစိုးရ ဒါမွမဟုတ္ အုပ္ခ်ဳပ္သူရိွဖို႔ လိုတယ္ဆိုတဲ့လူသားအစဥ္အဆက္ လက္ခံခဲ့ တာေတြကို မွားတယ္လို႔ေျပာေနတာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ခ်ည္းသက္သက္ကို တာ၀န္ေတြ ပုံေပးထားတာဟာ အႏၱရာယ္ရိွတယ္ လို႔ျမင္လာၾကၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ပဲ စားပြဲလို၊ ကုတင္လို ေထာက္ေတြ တိုးခ်ဲ႕ႏိုင္ဖို႔ စဥ္းစားလာတာ။ ဒါမွ ေထာက္တေထာက္က အား နည္းေနရင္ေတာင္ က်န္ေထာက္ေတြ က ၀ိုင္းရံႏုိင္ၾကမွာေလ။ တာ၀န္ေတြကို တေနရာထဲပုံမထားဘဲ သက္ဆုိင္ရာ၊ သန္စြမ္းရာ ခြဲယူၾက တဲ့ သေဘာေပါ့။

            ဖိုးေထာင္ - ဘယ္လိုေထာက္ေတြလဲဗ်ာ။ သိပ္နားမလည္ေသးဘူး။

            လူပြား - လိပ္ပတ္လည္လာမွာပါဗ်ာ။ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေတြးေခၚခဲ့ၾကတဲ့ ပညာရွင္ႀကီးေတြက လြတ္လပ္ တဲ့ေစ်းကြက္နဲ႔ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းႀကီးကို က်ားကန္ဖို႔တို႔၊ တရားေရးစနစ္ႀကီးေတြနဲ႔ တရားမွ် တမႈကို တည့္မတ္ထိန္း ေက်ာင္းေပး ဖို႔တို႔၊ ခုနက NGOs လို႔ေျပာတဲ့ လြတ္လပ္တဲ့အသင္းအဖြဲ႔ေတြရဲ႕ အားနဲ႔ လြတ္လပ္ခြင့္ေတြကို ေဆာင္ၾကဥ္းေပးဖို႔တို႔ကို ေတြးဆ လာခဲ့ၾကတယ္ေလဗ်ာ။ ဒါေတြက ေထာက္တိုင္ႀကီးေတြျဖစ္လာတာေပါ့။

            ဗုဒၶရဲ႕တရားေတာ္ထဲပါတ့ဲ။ ေလာကပါလတရားဆိုတာေလဗ်ာ။ လြတ္လပ္ျခင္း၊ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း၊ တရားမွ်တျခင္းတို႔ရိွတဲ့ ေလာကနိဗၺာန္ဆိုတာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ အစိုးရဆိုတာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ၿငိမ္း ခ်မ္းျခင္းရိွေစဖို႔၊ ရိွေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းတရားေတြ တည္ၿမဲႏိုင္ဖို႔ တာ၀န္ယူေပးေပါ့။ ဒါကိုပဲ ႏိုင္ႏိုင္ နင္းနင္းထမ္းေဆာင္ေပါ့။ တျခားသူေတြနဲ႔ဆိုင္တဲ့ တာ၀န္ေတြကိုလည္း ခြဲေ၀ ေပးေပါ့။ ဥပမာဗ်ာ။ တရားမွ်တမႈကိုရွာေဖြေပးမယ့္ တာ၀န္ေတြကို တရားရုံးတို႔၊ တရားစီရင္ေရးယႏၱယား တို႔ကိုလႊဲေပး ေပါ့။ လြတ္လပ္ျခင္းေတြကို ေဆာင္ၾကဥ္းေပးမယ့္ NGOs ေတြကိုလည္း လြတ္လပ္ျခင္းဆိုင္ရာ တာ၀န္ေတြ လႊဲအပ္ေပးေပါ့။ တိုင္း ျပည္(သို႔) လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးဆိုင္ရာေတြအတြက္လည္း ပုဂၢလိကဆိုင္ရာစီးပြားေရးယႏၱယားေတြကို တည္ေထာင္ခြင့္ ေပးေပါ့။ ကိုယ့္သက္ဆိုင္ရာ ယႏၱယား ေတြကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္းတာ၀န္ယူၾက၊ အျပန္အလွန္ထိန္းေက်ာင္းၾက၊ အျပန္အလွန္ အမွီသဟဲျပဳႏိုင္ ၾကမယ္ဆိုရင္ ေလာကပါလတရားနဲ႔ညီတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းႀကီးဆိုတာ ေပၚထြန္းလာမွာေပါ့ဗ်ာ။ 

            ဖိုးေထာင္ - ေကာင္းပါ့ဗ်ာ။ အေျပာက ေခ်ာလို႔။ ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ တရားေရးဌာနတခုေလာက္နဲ႔တင္ တရားမွ်တမႈကို ရွာေဖြေပးႏိုင္ဖို႔ လုံေလာက္ပါ့မလား ကိုလူပြားရ။

            လူပြား - ဒါကေတာ့ဗ်ာ။ လူပဲ။ လိုလွ်င္ႀကံဆေပါ့။ တရားေသဆိုတာ ေခတ္မစားေတာ့ပါဘူး။ ဘာေတြလို႔လဲ ထပ္ျဖည့္ ေပါ့။ က်ေနာ္ေလ့လာဖူးတဲ့ Civil Society အေျခခံတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာဆိုရင္ တရားေရးဌာန ေတြအျပင္ တရားမွ်တမႈကို ရွာေဖြေပး ႏိုင္မယ့္ ယႏၱယားေတြအျဖစ္ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္တို႔၊ လူ႔အခြင့္အေရးေကာ္မရွင္တို႔၊ အဂတိလိုက္စားမႈ တိုက္ဖ်က္ေရးေကာ္ မရွင္တို႔၊ စုံစမ္းစစ္ေဆးေရး ေကာ္မရွင္တို႔ကိုပါ အားျဖည့္ထားၾကတာေတြ႔ရတယ္။ ဒီလိုပဲ လြတ္လပ္မႈတရားကို ရွာေဖြၾကမယ့္ NGOs လို႔ေျပာတဲ့ လြတ္လပ္တဲ့အသင္းအဖြဲ႔ေတြေနရာမွာလည္း မီဒီယာတုိ႔၊ အတိုက္အခံႏိုင္ငံေရး ပါတီတို႔၊ သမဂၢတို႔၊ အစည္း အရုံးတို႔၊ ပညာရွင္အသင္းတို႔၊ သုေတသနအဖြဲ႔တို႔၊ လူ႔အခြင့္အေရးအဖြဲ႔ ေပါင္းစုံတို႔ ပါ၀င္လာၾကတာေတြ႔ရတယ္ဗ်။ အဓိကက လူ႔အဖြဲ႔အစည္းမွာ အႏၱရာယ္ရိွႏိုင္တယ္လို႔ ယူဆရတဲ့ အစိုးရဆိုတာနဲ႔ စီးပြားေရးအင္အားစုေတြကို ထိန္းညိွႏိုင္ဖို႔အတြက္ က်န္ ယႏၱယားေတြ အားေကာင္းသထက္ေကာင္းလာေအာင္ ျပင္ေနၾကရတာေပါ့ဗ်ာ။ 

            ဖိုးေထာင္ - မ်က္စိထဲမွာေတာ့ ရွင္းသလိုလိုျဖစ္လာပါၿပီ။ လိုတာေလးေတြ ဆက္ရွင္းေပးပါဦး။

            လူပြား-က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာကိုခ်ဳပ္ရရင္ Civil Society ဆိုတာ NGOsဆိုတဲ့ တတိယအင္အားစုသက္သက္ကို ကြက္ၿပီး ေျပာေနတာမဟုတ္ဘူးဆိုတာရယ္။ လူေတြကိုယ္တုိင္က လူ႔အဖြဲ႔အစည္းကိုတည္ ေဆာက္တဲ့ေနရာမွာ အတၱနဲ႔ပရကို သဟဇာ တျဖစ္ေအာင္၊ အစြန္းမေရာက္ေအာင္ ေတြးေခၚႏိုင္ၾကဖို႔ လိုတယ္ ဆိုတာပါပဲဗ်ာ။ ဒီလိုအေတြးအေခၚေတြနဲ႔ ကိုယ္ထက္သန္ရာ ယႏၱယားေတြထဲမွာ ပါ၀င္ရွင္ သန္ၾကရင္း ေလာကပါလတရားႀကီးထြန္းကားလာေအာင္ အသိစိတ္နဲ႔ယွဥ္တဲ့ တာ၀န္ေတြကို ထမ္း ေဆာင္ ၾကတာဟာ Civil Society လို႔ပဲ က်ေနာ္ေတာ့ ယုံတယ္။ 

            ဖိုးေထာင္ -  Civil Society နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ပညာရွင္အသီးသီး ဖြင့္ဆိုၾကတဲ့အထဲ ခင္ဗ်ားသေဘာနဲ႔ တူတာေလး ေတြဆိုရင္ ဘာကိုေျပာမလဲ။ ၾကားပါရေစ။

            လူပြား - Civil Society ကို ဖြင့္ဆိုၾကတဲ့အထဲ အေစာဆံုးကာလ ပညာရွင္ထဲကဆိုရင္ စီေဆရိုရဲ့ `တရားဥပ ေဒစိုးမိုးမႈ ရွိတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းၿပီး စနစ္က်တဲ့လူ႔အဖဲြ႔အစည္းဆိုတဲ့ အေျပာနဲ႔၊ ဒီကေန႔ကာလထဲကဆိုရင္ေတာ့ ဓမၼာ၀ဘ့္ဘာရဲ့့ `Post -modern politics (ေခတ္လြန္ႏိုင္ငံေရး)`ဆိုတဲ့ အသံုးေတြကို သေဘာက်ၿပီး၊ သေဘာလည္းတူတယ္ဗ်ာ။

            ဖိုးေထာင္ - အဆစ္အေနနဲ႔ ေျပာခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ …

            လူပြား - စာေရးဆရာမ ဂ်ဴးေရးတဲ့ `အမုန္းေၾကာင့္ျဖစ္ေသာစစ္ပြဲမ်ား` စာအုပ္ထဲက “လူေတြက အေဆာက္ အဦး ေတြကိုေဆာက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အေဆာက္အဦးေတြက လူေတြကိုျပန္ေဆာက္တယ္” ဆိုတာ လိုေပါ့။ က်ေနာ္တို႔ကို္ယ္တိုင္ တည္ေဆာက္လိုက္ၾကတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းႀကီးကပဲ က်ေနာ္တို႔ဘ၀ ေတြကို ျပန္တည္ေဆာက္တတ္တယ္ဆိုတာ တကယ့္ ဘ၀ ေပးအသိေတြနဲ႔ သတိထားမိၾကဖို႔ လိုၿပီ ဗ်ာ။ က်ေနာ့္အျမင္အရ Civil Society ဆိုတာ ပိုေကာင္းတဲ့၊ ပိုယဥ္ေက်းတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔ အစည္းတရပ္ တည္ေဆာက္ျခင္းဆိုင္ရာ ဘာသာရပ္တခုေပါ့ ကိုဖိုးေထာင္ … ။ ။

            ၁၉/၁၁/၂၀၀၉ 

လာမၫ့္ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွာ စစ္အစိုးရ၏ ေရြးေကာက္ပြဲႏွင့္အတူ စစ္အာဏာရွင္စံနစ္ကပဲ ဆက္လက္ေအာင္ပြဲခံသြားမွာပါပဲ။
ကိုယ့္ျပည္တြင္းေရး ကုိယ့္ဖါသာေျဖရွင္းၾကမယ္ဆိုတဲ့၊ စစ္အစိုးရနဲ႔ အတိုက္အခံအဖြဲ႔ဆိုသူေတြလည္း သူတို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ ေအာင္ျမင္သြားၾကပါၿပီ။

ဘယ္နိုင္ငံကမွ ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္ခြင့္မရၾကလို႔ပါ။ ျပည္သူေတြရဲ႔ ဘဝကေတာ့ ဆိုးသထက္သာဆိုးဖြယ္ရွိပါတယ္။ ကိုယ့္ျပည္တြင္းေရးကုိယ္ရွင္းမယ္ ဆိုတဲ့ အတိုက္အခံဆိုသူေတြလည္း ဆက္လက္ၿပီး တိုက္ပြဲဝင္ေနၾကအံုးမွာပါပဲ။ ဒီအတိုင္းဆိုရင္ေတာ့ စစ္အစိုးရက အေမရိကန္နဲ႔ ေပါင္းၿပီး ဒီမိုကေရစီ ေဖၚေဆာင္ေပးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ လူထုအေနနဲ႔ သာဓုေခၚရုံပဲေပါ့ဗ်ာ။


ဦးဖိုးသာေအာင္ (ေနာ္ေဝ)
29.12.2009

အသားအေရာက္ခြဲျခားမႈ မူဝါဒက က်ေနာ္တုိ႔ေနထိုင္ရာ ေတာင္အာဖရိကႏိုင္ငံနဲ႔ ျပည္သူေတြကို ႐ွည္ၾကာ စူးနစ္တဲ့ ဒါဏ္ရာ ဒါဏ္ခ်က္ေတြျဖစ္ေပၚ ေစခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ မ်ိဳးဆက္ေတြက အဲဒီနာက်င္မႈကိုေျဖေဖ်ာက္နလန္ထူေအာင္ စြမ္းေဆာင္ ႏိုင္ စြမ္းမ႐ွိရင္ေတာ့ အေျခ အေနေတြဟာ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာတိုင္ ဒီအတိုင္း ဆက္ၿပီး ဇာတ္ေမ်ာေနမွာ အေသအခ်ာပါဘဲ။ သို႔ေသာ္လည္း ဆယ္စုႏွစ္မ်ားစြာ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈနဲ႔ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈေတြေၾကာင့္ အုပ္စိုးသူ လူျဖဴအစိုးရရည္႐ြယ္ မထား တဲ့ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈေတြျဖစ္ေပၚေစခဲ့ၿပီး က်ေနာ္နဲ႔အတူ အသားအေရာင္ ခြဲျခားမႈစနစ္ကို တြန္းလွန္တိုက္ဖ်က္ခဲ့တဲ့ အာဖရိ ကန္သူရဲေကာင္းေတြျဖစ္တဲ့ ေဝၚတာစီစူလူး (Walter Sisulus)၊ ခ်ိဖ္လူသူလစ္ (Chief Luthulis)၊ ယူဆပ္က္ဒူးစ္ ( Yusuf Dadoos)၊ ဘရမ္ဖစ္ခ်ာ (Bram Fishers)၊ ေရာဘတ္ဆိုဘူကြီး (Robert Sobukwes) တို႔လို ထူးကဲတဲ့ သတၱိ႐ွင္ေတြ၊ အေျမာ္ အျမင္ႀကီးသူေတြ၊ သေဘာထားႀကီးသူေတြ စတဲ့ တုႏႈိင္းမမွီ ပုဂၢိဳလ္ေက်ာ္ေတြကိုလည္း ေမြးဖြားသန္႔စင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

အထြတ္အထိပ္ ဇာတ္ေကာင္ သူရဲေကာင္းေတြ ေပၚထြန္းလာဖို႔ နက္႐ွိဳင္းတဲ့ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈေတြ လိုအပ္တာလည္း ျဖစ္တန္ ေကာင္းပါတယ္။ ေတာင္အာဖရိကဟာ တြင္းထြက္သတၱဳေတြ၊ ေက်ာက္မ်က္ရတနာေတြ ျပည့္လွ်မ္းႂကြယ္ဝတဲ့၊ ေျမဩဇာ ေကာင္း မြန္တဲ့ တိုင္းျပည္ဆိုေပမယ့္ က်ေနာ့္အျမင္မွာေတာ့ တိုင္းျပည္ရဲ့ အႀကီးမားဆံုးႂကြယ္ဝခ်မ္းသာမႈက အျပစ္အနာ အဆာ အကင္းဆံုး အရည္အေသြး အေကာင္းမြန္ဆံုး စိန္ေတြထက္ ပိုၿပီး မြန္ျမတ္သန္႔စင္တဲ့ ႀကီးက်ယ္ခန္းနားတဲ့ ျပည္သူလူထုႀကီးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ ႐ုန္းကန္လႈပ္႐ွားတိုက္ပဲြဝင္ေနတဲ့ ရဲေဘာ္ႀကီးေတြထံမွ “ရဲစြမ္းသတၱိ” ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရအနက္ဖြင့္ဆိုခ်က္ ကို က်ေနာ္သိျမင္နားလည္လိုက္ပါတယ္။ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာပင္ ယံုၾကည္ခံယူခ်က္ေတြအတြက္ မိမိတို႔ရဲ့ အသက္ေတြကို စြန္႔လႊတ္ ေပးဆပ္သြားခဲ့တဲ့ အမ်ိဳးသား/အမ်ိဳးသၼီးေတြကို က်ေနာ္ႀကံဳဖူးပါတယ္။ ထိုးႏွက္တိုက္ခိုက္မႈ၊ ၫွင္းပန္းႏွိပ္စက္မႈေတြကို မရပ္မနားစြမ္းပကားျပကာ ႂကံ့ႂကံ့ခံဇြဲသတၱိအျပည့္နဲ႔ ရင္ဆိုင္ တိုက္ပြဲဝင္သူေတြကို က်ေနာ္ေတြ႕ႀကံဳဖူးပါတယ္။ အဲဒီမွာပဲ ရဲစြမ္း သတၱိဆိုတာ ေၾကာက္႐ြံ႕မႈ ကင္းစင္ျခင္းမဟုတ္၊ ေၾကာက္႐ြံ႕မႈကို ေက်ာ္လႊားလြန္ေျမာက္ျခင္းျဖစ္တယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ သိျမင္ လိုက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ကပင္ ေၾကာက္႐ြံ႕ျခင္းဆိုတာကို အႀကိမ္ေပါင္း မေရမတြက္ ႏိုင္ေအာင္ထိေတြ႕ခံစားခဲ့ရ ပါ တယ္။ သို႔ေပမယ့္ က်ေနာ္က ေၾကာက္႐ြံ႕ျခင္းကို ရဲရင့္ျခင္းဆိုတဲ့ ဟန္ေဆာင္ဖံုးကြယ္မႈေနာက္မွာ ကြယ္ဝွက္ထားလိုက္ပါတယ္။ ရဲရင့္သူဆိုတာ အေၾကာက္တရားကို ထိေတြ႕ခံစားသူမဟုတ္သည္သာမက အေၾကာက္တရားကို ေအာင္ႏိုင္သူလည္းျဖစ္သည္။

ေတာင္အာဖရိကမွာ ဒီလို မဟာေျပာင္းလဲမႈႀကီး ျဖစ္ေပၚလာမယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ိဳး က်ေနာ္ ဘယ္ေသာအခါကမွ ေပ်ာက္ ကြယ္မသြားခဲ့ပါဘူး။ အထက္မွာ က်ေနာ္ ရည္ၫႊန္း ေဖာ္ျပထားသလို မဟာသူရဲေကာင္းမ်ားရဲ့စြမ္းေဆာင္မႈေၾကာင့္ သာမက သာမန္ ျပည္သူ ျပည္သားမ်ားရဲ့ ရဲစြမ္းသတၱိေတြေၾကာင့္ ယခုလိုေျပာင္းလဲမႈႀကီးျဖစ္ေပၚလာတာပါ။လူသားတိုင္းရဲ့ ႏွလံုးအိမ္ထဲ မွာ သနားညွာတာမႈနဲ႔ သေဘာထားႀကီးမႈေတြ႐ွိေနတယ္ဆိုတာကို အၿမဲလိုလို က်ေနာ္ သတိထားႀကံဳေတြ႕ရပါတယ္။ ဘာသာတရားကြဲျပားမႈေၾကာင့္၊လူမႈေရးေနာက္ခံမတူညီတာေၾကာင့္ အသားအေရာင္ကြဲျပားမႈေၾကာင့္ တပါးသူအေပၚမွာ အမုန္း တရားနဲ႔ ေမြးဖြားလာသူရယ္လို႔မ႐ွိပါဘူး။ လူေတြဟာ မုန္းတတ္ေအာင္ သင္ယူၾကရမယ္။ မုန္းတတ္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔ကို ခ်စ္တတ္ေအာင္ သင္ေပးလို႔ရတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လူ႕ႏွလံုးသားက အမုန္းတရားထက္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားကို ေစ့ ေဆာ္ေပးတတ္တဲ့ သဘာဝ႐ွိလို႔ပါဘဲ။ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ က်ေနာ္တို႔တေတြ ေဘးက်ပ္နံက်ပ္ အေျခအေနကို တြန္းပို႔ခံခဲ့ရတဲ့ အျပင္းထန္ဆံုး ကာလေတြမွာ ေတာင္မွ ေထာင္ဝန္ထမ္းအေစာင့္ထံမွ လူသားဆန္မႈ အရိပ္အေငြ႕ကေလးနဲ႔ ႀကံဳႀကိဳက္ခဲ့ရဖူး ပါ တယ္။ စကၠန္႔ပိုင္းမွ် တခဏေလးႀကံဳေတြ႕ရတာျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီအေတြ႕အႀကံဳက က်ေနာ့္ကို ပူပန္ေသာကေတြ ၿငိမ္းေအးေစၿပီး လံုၿခံဳစိတ္ခ်မႈကိုျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။ လူသားေတြရဲ့ ၾကင္နာမႈဆိုတာပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိဳး႐ွိတတ္ေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ ၿငိမ္းမသြား တဲ့ မီးေတာက္ မီးလွ်ံျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ရဲ့ ႐ုန္းကန္လႈပ္႐ွားမႈေတြကို ခ်င့္ခ်င့္ခ်ိန္ခ်ိန္ စဥ္းစဥ္းစားစားနဲ႔ အျမင့္မားဆံုး လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။

 လြယ္ကူေခ်ာေမြ႕တဲ့ လႈပ္႐ွားမႈလမ္းေၾကာင္း တခုျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ေယာင္ ထင္မွား မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ က်ေနာ္လူငယ္ဘဝမွာ ANC ပါတီနဲ႔ ဆက္သြယ္တဲ့အခါ ရဲေဘာ္ေတြဟာ သူတို႔ယံုၾကည္မႈအတြက္ ျမင့္ျမင့္မားမား စြန္႔လႊတ္ေပးဆပ္တာကို ေတြ႕ျမင္ခဲ့ ပါရတယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္အေနနဲ႔လည္း အဲဒီ့႐ုန္းကန္လႈပ္ရွားမႈအတြက္ လုပ္ကိုင္ေဆာင္႐ြက္ရတာကို ဘယ္ေသာအခါမွ် ေနာင္တမရမိပါ။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္အေပၚ သက္ေရာက္လာတဲ့ အခက္ခဲေတြကို ရင္ဆိုင္ဖို႔လည္းအၿမဲတမ္းအသင့္ျဖစ္ေနပါတယ္။ က်ေနာ့္ မိသားစုကေတာ့ ေၾကာက္မက္ဖြယ္စြန္႔လႊတ္မႈတရပ္အေနနဲ႔ သေဘာထားပါတယ္။ က်ေနာ့ရဲ့ စြန္႔လႊတ္လုပ္ေဆာင္ မႈ အတြက္ ဂ႐ုဏာသက္လြန္းတာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

ေလာကမွာ လူသားတိုင္းထမ္းေဆာင္ရမဲ့ တာဝန္ဝတၱရားႏွစ္ရပ္႐ွိပါတယ္။ တရပ္ကေတာ့ မိမိရဲ့ မိသားစုအတြက္၊ မိမိရဲ့မိဘ ႏွစ္ ပါး အတြက္၊ မိမိရဲ့ ဇနီးနဲ႔ သား/သၼီးေတြအတြက္ ေဆာင္႐ြက္ရမဲ့ ဝတၱရားေတြျဖစ္ၿပီး၊ တျခားတရပ္ကေတာ့ မိမိရဲ့ျပည္သူေတြ အတြက္၊ မိမိေနထိုင္ရာ လူ႕အသိုင္းအဝိုင္း အတြက္ နဲ႔ မိမိရဲ့ တိုင္းျပည္အတြက္လုပ္ေဆာင္ရမဲ့ တာဝန္ျဖစ္ပါတယ္။ ယဥ္ေက်းၿပီး လူသားဆန္တဲ့ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတခုမွာ လူတဦးခ်င္းဟာ မိမိတို႔ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္အရည္အေသြးနဲ႔ အထံုပါရမီအေလွ်ာက္ဆိုပါ တာဝန္ ဝတၱရားေတြကို ျဖည့္ဆည္းေဆာင္႐ြက္ႏိုင္စြမ္း႐ွိပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ေတာင္အာဖရိကလိုတိုင္းျပည္မ်ိဳးမွာေတာ့ က်ေနာ့္လို လူမည္းတေယာက္အတြက္ အဆိုပါတာဝန္ႏွစ္ရပ္လံုးကိုျဖည့္ဆည္းဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္သေလာက္ပါဘဲ။ ေတာင္အာဖရိကမွာ လူ႕အဆင့္အတန္းနဲ႔ ေလွ်ာ္ညီစြာေနထိုင္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးပမ္းလုပ္ေဆာင္တဲ့လူမည္းတဦးဟာ ျပစ္ဒဏ္ခတ္ျခင္းခံလိုက္ရသလို ဝိုင္းပယ္ျခင္းလည္းခံလိုက္ရပါတယ္။ လူထုအက်ိဳးစီးပြား၊ လူထုဆႏၵကို ျဖည့္ဆည္းေဆာင္႐ြက္ဖို႔ႀကိဳးစားသူဟာ သူ႕မိသားစု အသိုက္အၿမံဳကို စြန္႔ခြာ ေက်ာခိုင္းလိုက္ရၿပီး ပုန္းလွ်ိဳးကြယ္လွ်ိဳးဘဝမွာ က်င္လည္က်က္စားရျခင္း၊ ေတာ္လွန္အံုႂကြမႈ ဝဲဩဃ အတြင္း သက္ဆင္းလိုက္ရျခင္းစတဲ့ သီးျခားကမၻာတခုထဲကို တြန္းပို႔ျခင္းခံလိုက္ရပါတယ္။

 က်ေနာ့္မိသာစုအေရးထက္ ျပည္သူလူထုအေရးကို ဦးစားေပးလိုက္တဲ့ အစပိုင္းကာလမွာေရာ လူထုအေရးႀကိဳးပမ္း ေဆာင္ ႐ြက္ ေနခ်ိန္မွာပါ သားတေယာက္၊ အကိုတေယာက္၊ ဖခင္တေယာက္၊ ခင္ပြန္းတေယာက္ ကဲ့သို႔ ထမ္း႐ြက္ရမဲ့ မိသားစု တာဝန္ ေတြကို ေဆာင္႐ြက္ခြင့္ မရေတာ့ဘူးဆိုတာကို သိလိုက္ရပါတယ္။ အဆိုပါကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈ႐ွိေနတဲ့ အေျခအေနမွာ က်ေနာ္ ရင္းႏွီးတြယ္တာရတဲ့ မိသားစု အေရးကိစၥေတြကို စေတးၿပီး လူမည္းမ်ိဴးႏြယ္စု ျပည္သူေတြ အေရး၊ သန္းေပါင္မ်ားစြာေသာ ေတာင္အာဖရိက ျပည္သူေတြအေရးကို ေ႐ွး႐ႈေဆာင္ရြက္ရတာပါ။ ဒီလို အတၱနဲ႔ ပရ၊ ဆႏၵနဲ႔ အသိ လြန္ဆြဲမႈ ပေဟဠိသေဘာကို သားအဖႏွစ္ဦး တဒဂၤ စကားေျပာဆိုခန္းမွာ ဖ်တ္ခနဲေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။ ဖခင္ရဲ့ေႏြးေထြးတဲ့ ရင္ခြင္ကို ငံ့လင့္ေနတဲ့ သမီးငယ္ ေလးတဦးက သူ႔ဖခင္ကို “ေဖေဖ ဘာ့ေၾကာင့္သမီးတို႔ နဲ႔ အတူ မေနႏိုင္ရတာလဲ” လို႔ေမးလိုက္တဲ့အခါ ဖခင္ျဖစ္သူ စိတ္မသက္ မသာနဲ႔ ျပန္ေျပာလိုက္တာကေတာ့ “သမီးရယ္ ေဖေဖတို႔ တိုင္းျပည္မွာ သမီးလိုမ်ိဳး ကေလးငယ္ေတြ အမ်ားႀကီးပါ…” တဲ့ ၿပီးေတာ့ သူ႔အသံက ဆို႔နင့္တိမ္ဝင္သြားပါတယ္။

က်ေနာ္ဟာလြတ္လပ္လိုတဲ့ဆႏၵနဲ႔ ေမြးဖြားလာတာမဟုတ္ပါဘူး။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ေမြးဖြားလာသူပါ။ က်ေနာ္သိသေလာက္ေနရာတိုင္းမွာ လြတ္လပ္ပါတယ္။ အေမ့တဲအိမ္နံေဘးက ကြင္းျပင္ထဲမွာ ေျပးလႊားေဆာ့ကစားရတာ၊ က်ေနာ္တို႔ ႐ြာကို ျဖတ္သန္းစီးဆင္းေနတဲ့ စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲမွာ ေရကူးရတာ၊ ညညခါ ၾကယ္ေရာင္ေအာက္မွာ ေျပာင္းဖူးဖုတ္ စားရတာ၊ တအိအိသြားေနတဲ့ ႏြားႀကီးရဲ့ ေက်ာျပင္က်ယ္ႀကီးေပၚတက္စီးရတာ အားလံုးဟာလြတ္လပ္မႈ အျပည့္ပါဘဲ။ အေဖ့ စကားကုိ နားေထာင္ေနသမွ်ကာလပတ္လံုး၊ လူမ်ိဳးစုဓေလ့ထံုးစံေတြကို လိုက္နာေစာင့္ထိန္းေနသမွ် ကာလပတ္လံုး က်ေနာ့္ကို ဘယ္သူကမွ် အေရးယူမွာ မဟုတ္သလို ဘုရားသခင္ကလည္း ဒဏ္ခတ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဒါေတြကက်ေနာ္ကေလးဘဝမွာစတင္ သိျမင္ခြင့္ရခဲ့တဲ့ လြတ္လတ္မႈရဲ့ အေပၚယံ သေဘာေတြပါ။ လူငယ္ဘဝကိုေရာက္လာတဲ့အခါ လြတ္လပ္မႈဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ ရယူေဆာင္က်ဥ္း အပ္တဲ့အရာပါလားလို႔ သိျမင္လာၿပီး ေမွ်ာ္ လင့္ တမ္းတမိပါေတာ့တယ္။ ပထမေတာ့ ေက်ာင္းသားတေယာက္အေနနဲ႔ တကိုယ္ေတာ္လြတ္လပ္မႈေလးေတြ ျဖစ္တဲ့ ညအ ခ်ိန္ အိမ္အျပင္ ထြက္ၿပီး သြားလာလည္ပတ္ခြင့္ရတာ၊ ကိုယ္ဖတ္ခ်င္တဲ့စာအုပ္ဖတ္ခြင့္ရတာ၊ သြားခ်င္ရာသြားခြင့္ ရတာမ်ိဳးေတြ ကို ရခ်င္တာပါဘဲ။ ေနာက္ပိုင္း ဂ်ိဳဟန္စ္ဘတ္ၿမိဳ႕ကိုေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ကိုယ့္ရဲ့ အစြမ္းအစကို ထုတ္ေဖာ္ႀကိဳးပမ္းခြင့္၊ စား ဝတ္ေနေရးအတြက္ ဝမ္းစာ႐ွာမွီးခြင့္၊ ကိုယ့္ရဲ့ ဘဝအေဖာ္မြန္နဲ႔ အတူ ေပ်ာ္ေမြ႕ဖြယ္မိသားစုဘဝတခုဖန္တီးခြင့္ စတဲ့ လူ႕က်င့္ ဝတ္ ႏွင့္ ညီညြတ္တဲ့ လြတ္လပ္မႈ အေျခခံတရားေတြကို ခံုမင္ႏွစ္သက္လာမိတယ္။

သို႔ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ က်ေနာ္ေရာ က်ေနာ့္ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြပါ လြတ္လပ္မႈ မ႐ွိတာကို တျဖည္းျဖည္း သိ ျမင္ သေဘာေပါက္လာပါတယ္။က်ေနာ္တဦးတည္းသာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ့္လိုလြတ္လပ္ခ်င္တဲ့ သူတိုင္း လြတ္လပ္မႈေတြ က်ဥ္း က်ံဳ႕လာပါတယ္။ က်ေနာ္ ANC ပါတီနဲ႔ ဆက္သြယ္တဲ့ အခါ က်ေနာ့္ရဲ့ တကိုယ္ေတာ္လြတ္လပ္မႈဆႏၵကေန လူမည္းျပည္ သူ တရပ္လံုးလြတ္ေျမာက္မႈဆႏၵသို႔ ကူးေျပာင္းလာခ်ိန္မွာ တကိုယ္ရည္လြတ္လပ္မႈေတြ ဆိတ္သုန္း လာတာပါ။ ဒါဟာ လူမည္ းျပည္သူေတြကို ဂုဏ္သိကၡာ႐ွိတဲ့ဘဝမွာ ရပ္တည္ေနထိုင္ခြင့္အတြက္ ဆႏၵမြန္ျဖစ္ၿပီး အဲဒီဆႏၵျပည့္ဝေအာင္ လုပ္ေဆာင္ဖို႔ သံဓိ ႒ာန္ခ်ပိုင္းျဖတ္ခ်က္က က်ေနာ့္ဘဝကို သက္ဝင္လႈပ္႐ွားလာေအာင္ ေစ့ေဆာ္လိုက္တာေၾကာင့္ က်ေနာ္ဟာ ေၾကာက္႐ြံ႕သူ အျဖစ္ကေန ရဲရင့္သူအျဖစ္ေျပာင္းလဲလာတယ္၊ တရားဥပေဒကို ေစာင့္ထိန္းလိုက္နာသူ ေ႐ွ႕ေနဘဝမွ ဥပေဒကို ေက်ာခိုင္းသူ ေတာ္လွန္ေရး သမားျဖစ္လာတယ္၊ မိသားစုဘဝကိုတြယ္တာသူအျဖစ္မွ အိမ္ယာမဲ့ အထီးက်န္သူျဖစ္လာတယ္။

 ဘဝကို ခံုမင္သူအျဖစ္မွ ေလာကီနဲ႔ကင္းကြာသူျဖစ္လာတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ဟာ အျခားသူေတြထက္ပိုၿပီးေတာ့ သီလ စင္ၾကယ္သူ စြန္႔လႊတ္မႈႀကီးမားသူ မဟုတ္ပါဘူး။ သို႔ေပမယ့္ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္သိမ္ငယ္တဲ့ ဘဝ လြတ္လပ္မႈကို ကန္႔သတ္ခံရတဲ့ ဘဝကို မေပ်ာ္ေမြ႕ မေနလိုတဲ့ အခိုက္မွာပဲ က်ေနာ္တို႔ လူမည္းထုတရပ္လံုး လြတ္လပ္မႈမ႐ွိတာကို သိလိုက္ရပါတယ္။ လြတ္လပ္မႈဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ လူမည္းထုၾကားမွာ ပိုင္းျခားလို႔ မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ရစ္ပတ္ထံုးေႏွာင္ထားတဲ့ အေႏွာင္ အဖြဲ႕ ပင္ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

႐ွည္လ်ားအထီးက်န္လြန္းလွတဲ့ ႏွစ္ကာလေတြအတြင္းမွာ ပဲ က်ေနာ့္ရဲ့ လူမည္းလူထု လြတ္ေျမာက္ေရး ဆႏၵမွသည္ ေတာင္အာ ဖရိကျပည္သူတရပ္လံုး (လူျဖဴ/လူမည္း)လြတ္လပ္မႈ ဆႏၵအျဖစ္သို႔ ေရာက္႐ွိလာပါတယ္။ အဖိႏွိပ္ခံ လူမည္းျပည္သူေတြ ဧကန္ မုခ်လြတ္ေျမာက္ရမွာ ျဖစ္သလို ဖိႏွိပ္သူလူျဖဴေတြလည္း လြတ္လပ္မႈ အရသာကို ခံစားရမယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ သိထားပါတယ္။ တပါးသူရဲ့လြတ္လပ္မႈကို ထိပါးေအာင္လုပ္ေဆာင္သူဟာ အမုန္းတရားဖက္တြယ္သူ ျဖစ္ၿပီး ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈႏွင့္ အျမင္ က်ဥ္း ေျမာင္းမႈ ေလွာင္ခ်ိဳင့္အတြင္းမွာ ပိတ္ေလွာင္ခံထားရသူလည္းျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္က အျခားသူ တဦး ရဲ့ လြတ္လပ္မႈကို ထိပါးတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ က်ေနာ့္ရဲ့လြတ္လပ္မႈကို ထိပါးခံရတာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္ဟာ အမွန္တကယ္လြတ္လပ္သူမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ လူမည္းေတြနဲ႔ လူျဖဴေတြမွာ တူညီတဲ့ အခ်က္က လူသားဆန္တဲ့ အၾကင္နာတရားကို မတရားလုယူခံထားၾကရတာပါပဲ။

အက်ဥ္းေထာင္ကလြတ္ေျမာက္လာခ်ိန္မွာ က်ေနာ္မျဖစ္မေန လုပ္ေဆာင္ဖို႔ ခံယူထားတဲ့ တာဝန္က ဖိႏွိပ္သူ လူျဖဴေတြေရာ၊ အဖိႏွိပ္ခံ လူမည္းျပည္သူေတြပါ လြတ္ေျမာက္သြား ေစဖို႔ ပါ။ အခုခ်ိန္မွာ အဲဒီ့တာဝန္ေအာင္ျမင္ၿပီးဆံုးၿပီလို႔ အခ်ိဳ႕လူေတြက ဆိုၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ဒါဟာမခိုင္လံုပါဘူးလို႔ က်ေနာ္သေဘာေပါက္ပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ခုခ်ိန္တိုင္မလြတ္လပ္ ေသးပါဘူး။ လြတ္လပ္မႈ နယ္ပယ္ရဲ့ တံခါးဝကို ေျခခ်မိ႐ံု၊ အဖိႏွိပ္ မခံရ႐ံုမွ် အခြင့္အေရးေလးေတြကို ခံစားေနၾကရတာပါ။ လြတ္ေျမာက္မႈခရီး႐ွည္ရဲ့ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ကို မေရာက္ေသးေပမယ့္ ပိုၿပီးခက္ခဲ႐ွည္ၾကာတဲ့ အစပိုင္းကိုေတာ့ ေက်ာ္ျဖတ္ ၿပီး ပါၿပီ။ လြတ္လပ္တယ္ဆိုတဲ့ သေဘာက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလြတ္လပ္မႈ႐ွိေအာင္ အားထုတ္လုပ္ေဆာင္ျခင္းမွ်သာ မဟုတ္ဘဲ တပါး သူေတြရဲ့ လြတ္လပ္မႈ ကို ေလးစားသမႈျပဳကာ အားေပးျမွင့္တင္တာကို ဆိုလိုပါတယ္။ အမွန္တကယ္လြတ္လပ္မႈကို ခံစားရ႐ွိဖို႔ က်ေနာ္တို႔ ေပးဆပ္လုပ္ေဆာင္ေနတာေတြဟာ အစပထမနိဒါန္းပိုင္းသာ႐ွိပါေသးတယ္။

လြတ္ေျမာက္မႈသို႔ ခ်ီတက္ရာ ခရီး႐ွည္တေလွ်ာက္မွာ မွားယြင္းတဲ့လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ ႐ွိခဲ့တာေၾကာင့္ အေျခအေန ယိမ္းယိုင္ မသြားေအာင္ အေတာ့ကိုထိန္းသိမ္းလုပ္ေဆာင္ခဲ့ရပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ေတာင္ကုန္းျမင့္ တခုေပၚကို တက္ေရာက္ၿပီးသူသာ လွ်င္ ေနာက္ထပ္တက္စရာ ေတာင္ကုန္းေတြကို ႐ွာေဖြေတြ႕႐ွိႏိုင္ပါတယ္ ဆုိတဲ့ လွ်ိဳ႕ဝွက္ သင္ခန္းစာတရပ္ကို က်ေနာ္႐ွာေဖြ ေတြ႔႐ွိလိုက္ရပါတယ္။ ယခုေရာက္ေနတဲ့ ေတာင္ကုန္းေပၚမွာအနားယူ အပန္းေျဖဖို႔ ကိုယ့္ပတ္ပတ္လည္မွာ ဝန္းရံေနတဲ့ ေပ်ာ္႐ႊင္ ဖြယ္ျမင္ကြင္းကို တိတ္တခိုးေလး ခံစားပီတိျဖာဖို႔၊ က်ေနာ္ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့ ခရီးၾကမ္းအကြာအေဝးကို သမင္လည္ျပန္ လြမ္း ေမာ တသဖိ္ု႔ အခ်ိန္ေလးအခိုက္အတန္႔ပဲ က်ေနာ့္မွာ ႐ွိခဲ့ပါတယ္။လြတ္လပ္ေပ်ာ္႐ႊင္မႈနဲ႔အတူ လုပ္ေဆာင္စရာတာဝန္ေတြလည္း ပါလာတာမို႔၊ ဒီေနရာမွာ ၾကာၾကာ အနားမယူႏိုင္ေသးပါဘူး။ဆံုးခန္းမတိုင္ေသးတဲ့ ခရီး႐ွည္ႀကီးကို ဆက္လက္ခ်ီတက္ ေလွ်ာက္ လွမ္းဖို႔ရာ အခ်ိန္ဆိုင္းေနလို႔ မရတာ အမွန္ပါ။             ။

ေဝေမာ္  

ဤစာစုမွာ နယ္လ္ဆင္မင္ဒဲလား၏ ကုိယ္တိုင္ေရး အထၳဳပၸတၱိ “Long Walk to Freedom” စာအုပ္တြင္ပါ႐ွိေသာ မင္ဒဲလား၏ လြတ္လပ္ခြင့္၊ လြတ္ေျမာက္မႈ၊ ရဲစြမ္းသတၱိ၊ လူ႔အၾကင္နာတရား လူသားတာဝန္တို႔ႏွင့္ပတ္သတ္ေသာ အေကာက္ အယူဖြင့္ဆို ခ်က္ အခ်ိဳ႕ႏွင့္ ေတာင္အာဖရိက ျပည္သူတို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းခ်ီတက္ေနရဆဲ ျဖစ္ေသာ လြတ္ေျမာက္မႈ ခရီး႐ွည္ႀကီးတြင္ ႀကံဳေတြ႕ ခဲ့ရေသာ ျဖတ္သန္းမႈတစိတ္တပိုင္းကိုထုတ္ႏုတ္ ဘာသာျပန္ဆို တင္ျပလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါေၾကာင္း..

အခိ်န္ကား ၂၀၁၁ ခုႏွစ္။ စစ္အစိုးရျပဳလုပ္ေပးခဲ့ေသာ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီး ၿပီးဆံုး၍ တႏွစ္အၾကာကာလ။
လႊတ္ေတာ္အတြင္းႏွင့္ လႊတ္ေတာ္ျပင္ပတြင္ အေတာ္မ်ားမ်ားေသာ အမတ္မင္းမ်ား တိုးတိုးတဖံု က်ယ္က်ယ္ တမ်ဳိး ႂကြက္စီႂကြက္စီ ျဖစ္ေနၾကသည္။ လႊတ္ေတာ္အတြင္း အရပ္သားအမတ္မင္းမ်ား၏ တင္ျပခ်က္မ်ား မ ၾကာခဏ ပယ္ခ်ခံေနရ၍ ျဖစ္သည္။

၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒစည္းမ်ဥ္းအရ တုိက္႐ုိက္ခန္႔ထားခံရေသာ စစ္ဗိုလ္အမတ္မ်ား၊ စစ္အစိုးရစီမံခ်က္ျဖင့္ ယူ နီေဖါင္းမွ အရပ္ ၀တ္လဲ၍ အမတ္ျဖစ္ လာသူမ်ား၊ အမတ္ျဖစ္ခ်င္လြန္း၍ စစ္တပ္၏ အကူအညီ အၾကံအဖန္ျဖင့္ အရပ္သားဘ၀မွ အမတ္ျဖစ္လာ သူမ်ား၊ ပညာရွင္မ်ားပါ၀င္ေသာ တတိယ လိႈင္းဟုဆိုေသာအုပ္စုမွ စစ္တပ္ျဖင့္ လက္၀ါး႐ုိက္ေပး၍ အမတ္တျဖစ္လဲ သြင္းကုန္ ထုတ္ကုန္ ကုန္သည္ႀကီးမ်ား၊ ကံေကာင္းေထာက္မ၍ အရပ္ သား ဘ၀မွ အမတ္ျဖစ္လာၿပီးေနာက္ စစ္တပ္က အခြင့္အေရးမ်ား ေပးကာ ၀ယ္ထားေသာေၾကာင့္ စစ္တပ္ကို မလြန္ဆန္ႏုိင္ေသာ အမတ္မ်ား၊ နည္းနည္း လႈပ္ရင္ နည္းနည္းေ၀ဖန္ရင္ စစ္တပ္က ဖမ္း၍ေထာင္ခ်မလားဟု ယုန္သူငယ္လို ေၾကာက္ေနရွာေသာ အမတ္မင္းမ်ား ... အစရိွသူတို႔က လႊတ္ေတာ္ တြင္ အင္အား ေကာင္းေန သည္။

 ဤအစုကို လူေတြက “ေၾကာက္စိမ္း” အုပ္စုဟု ကြယ္ရာတြင္ ေခၚၾကသည္။ ထိုအမတ္မ်ား ေက်ာက္စိမ္း အေရာင္း အ၀ယ္လုပ္ ေသာေၾကာင့္ဟု မထင္ပါႏွင့္။ ရွင္းပါအံ့။ စစ္တပ္ကို ေၾကာက္ရသူ အရပ္သား အမတ္မ်ား ႏွင့္ အစိမ္းေရာင္ ယူနီေဖာင္း၀တ္ စစ္ဗိုလ္အမတ္ မ်ား ေပါင္းစုထားေသာ အုပ္စုျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ “ေၾကာက္ စိမ္း” အုပ္စုဟု ေခၚၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ေၾကာက္စိမ္းအုပ္စုသည္ လႊတ္ေတာ္ထဲတြင္ အင္အားအေကာင္းဆံုးအုပ္ စုျဖစ္သည္။
ေနာက္အုပ္စုတခုကေတာ့ စစ္တပ္ႏွင့္ မည္သို႔မွ်မပတ္သက္ေသာ အရပ္သားစစ္စစ္ အမတ္မ်ားျဖစ္သည္။ စစ္ တပ္ကို မႀကိဳက္ ေသာ္လည္း ႏုိင္ငံေရး ဆုိင္းသံဗံုသံ ၾကားပါက ကခ်င္ေနေသာ ႏုိင္ငံေရးလက္ေဟာင္းႀကီးေတြ လည္း အမတ္မ်ား ျဖစ္လာ ခဲ့သည္။ ထို႔အျပင္ အရပ္သားမ်ား အမတ္၀င္ မေရြး ပါက စစ္တပ္ကလူေတြခ်ည္းပဲ ေနရာယူကုန္မည္ကို အလြန္အမင္းစိုးရိမ္၍ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ရင္း အမတ္ျဖစ္လာသူမ်ားကလည္း မနည္း။ တ ခ်ဳိ႕က ေတာ့ စည္း၀ုိင္းအတြင္းမွာ ေနရာရေအာင္ယူထား၊ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကို ေနာင္မွာ တျဖည္းျဖည္း ခ်င္း ျပန္ျပင္ယူမည္ဆိုေသာ အဆိုျပဳခ်က္မ်ားျဖင့္ အမတ္ျဖစ္လာ သူမ်ားျဖစ္ သည္။ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ ကုိင္အဖြဲ႔၀င္ေဟာင္းမ်ားႏွင့္ လက္နက္မကုိင္ခဲ့ေသာ တုိင္းရင္းသားအုပ္စုမ်ားလည္း ထိုနည္း ႏွင္ႏွင္ျဖင့္ အရပ္ သားပါတီမ်ားဖြဲ႔ကာ အေထြေထြနိမ့္က်ေနေသာ ၎တို႔၏ တုိင္းရင္းသားေဒသမ်ား ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးအတြက္ လုပ္ ေဆာင္အံ့ဟု ရည္ရြယ္ ခ်က္ျဖင့္ ေႂကြးေၾကာ္ရင္း ေရြးေကာက္ပြဲမွတဆင့္ လႊတ္ေတာ္အတြင္း အမတ္မ်ားျဖစ္ လာၾကသည္။ အခ်ဳိ႔ေသာ လူအနည္းစုကေတာ့ ေခါင္းေပါင္းစ တကားကားႏွင့္ အမတ္အရသာကို ျမည္းစမ္းလို ၍ အမတ္ျဖစ္လာသူ ေတြျဖစ္ သည္။ ဘာေရးညာေရး နားလည္လို႔ေတာ့မဟုတ္။ ဤအုပ္စုကို လူအမ်ား က “ရပ္ ေမႊ” အုပ္စုဟု ေခၚၾကသည္။ မတ္တပ္ရပ္ရင္း တခုခုကို ေမႊေနသည္ဟု အထင္မမွားပါႏွင့္။ ကိုယ့္တြက္ကိန္းႏွင့္ ကုိိယ္ မတူေသာ အက်ဳိးစီးပြား ရည္ရြယ္ခ်က္ ရည္မွန္းခ်က္ႏွင့္ စိတ္ကူးစိတ္သန္း မ်ဳိးစံုရိွေသာ အရပ္သားအ မတ္မ်ား အသုတ္စံုလို ေရာသမေမႊကာ ေပါင္းစုထားသည္ျဖစ္၍ “ရပ္ေမႊ” အုပ္စုဟု ေခၚၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ရပ္ ေမႊတို႔ကား အင္အား အတန္အသင့္ရိွေသာ္လည္း ေၾကာက္စိမ္းမ်ား၏ အင္အား ကို မေက်ာ္ႏုိင္။

တတိယေျမာက္ အမတ္အုပ္စုမွာေတာ့ အမတ္အေရအတြက္က ေလာက္ေလာက္လားလား မရိွ။ ႏွစ္ဆယ္ ေတာင္ မျပည့္တတ္။ သူတို႔ကေတာ့ သိပ္ၿပီး အာမေခ်ာင္လွ။ သူတို႔လုပ္တာ လူအမ်ားသိမွာကုိလည္း စိုးရိမ္ ဟန္ရိွသည္။ ထိုေၾကာင့္ သြားတာလာတာ ေျပာတာကအစ ကုတ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္း ႏုိင္လွ သည္။ ကုတ္ေခ်ာင္း ေခ်ာင္းဆိုေသာ္လည္း သူတို႔တြင္ ႀကီးမားေသာ ႏုိင္ငံေရး၀ွက္ ဖဲမ်ား ရိွေလဟန္ႏွင့္ ၾကံဳရင္ၾကံဳသလို ႏွစ္ကုိယ္ ၾကား ရွင္းျပေလ့ရိွ သည္။ ထိုသူမ်ား အမတ္ျဖစ္လာပံုက ဒီလို။ ႏုိင္ငံျခားအလွဴရွင္မ်ား၏ ေငြေၾကးေထာက္ပံ့မႈ ႏွင့္ ျပည္ပတြင္ အေျခစိုက္ေသာ ျမန္မာအပါ အ၀င္ တုိင္းရင္း သားအဖြဲ႔အစည္း မ်ားက သူတို႔ကိုႀကိတ္၍ ပ့ံပိုးေပး ေနသည္။ ထိုေငြမ်ားကိုသံုး၍ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ၿပိဳင္ရင္း အမတ္ျဖစ္လာသူမ်ား ျဖစ္သည္။

ျပည္ပေရာက္ အဖြဲ႔ အစည္းမ်ားထံမွ ေငြေၾကးအေထာက္အပံ့ ယူေနျခင္းသည္ ဥပေဒအရ တရားမ၀င္ေသာေၾကာင့္ လွ်ဳိ႕၀ွက္ ေရး မူအရ လူသူမရိပ္မိရန္ ခပ္ကုပ္ကုပ္ေနၾကျခင္းလည္း ျဖစ္တန္ရာသည္။ ျပည္ပေရာက္လူမ်ားကလည္း သူတို႔ ကိုယ္တုိင္ ျမန္မာျပည္ျပန္၍ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ခ်င္သည္မွာ နန္႔ နန္႔တက္ေနေသာ္လည္း အေၾကာင္းေၾကာင္း ေၾကာင့္ မျဖစ္ႏုိင္။ ထို႔ေၾကာင့္ အထဲကလူမ်ားကို ေငြေပး၍ ပါတီေထာင္ခုိင္းကာ သူတို႔ကိုယ္စား အမတ္၀င္ ေရြး ခုိင္းျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ ျပည္ပေရာက္ အဖြဲ႔ အစည္းမ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္လုပ္ကိုင္၍ ေငြလက္ခံယူေနသည္မွာ ပိပိရိရိ ရိွေသာေၾကာင့္ သူတို႔လုပ္ေန သည္ကို ဘယ္သူမွ မရိပ္မိဟုလည္း ထိုအမတ္မ်ားက အထင္ရိွေနသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထိုအမတ္အုပ္စုကေလးကို လူအမ်ားက ေနာက္ကြယ္တြင္ “ပေရာက္ ဆီ” အုပ္စုဟု ေခၚၾကသည္။ ဤ စကားကိုၾကည့္၍ ျမန္မာႏုိင္ငံသားတို႔ ကြန္ျပဴတာကို ဒိုးလိုေမႊေရလိုေႏွာက္ေအာင္ သံုးတတ္ေနၾကၿပီဆိုတာ တြက္ႏိုင္ သည္။
လႊတ္ေတာ္ႀကီးသည္ သက္တမ္းတႏွစ္ ရိွၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ရပ္ေမႊႏွင့္ ပေရာက္ဆီ အရပ္သားအမတ္မ်ားဘက္ မွ အဆိုတခုခု တင္လုိက္တုိင္း ေၾကာက္ စိမ္းအုပ္စုမွ စကၠန္႔ပင္မျခား ပယ္ခ်ေလ့ရိွသည္။ ၾကာလာေတာ့ ရပ္ေမႊ ႏွင့္ ပေရာက္္ဆီ အမတ္မ်ားအ တြင္း စိတ္ဓာတ္က်သူက်၊ အားငယ္သူငယ္၊ ေဒါ သထြက္သူထြက္ ျဖစ္လာၾက သည္။

၂၀၀၈ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒတြင္ ပါရိွေသာ အခ်က္မ်ားကို ျပင္ဆင္ဖို႔အသာထား လြန္ခဲ့သည့္ ေျခာက္လက လူထုက်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈအတြက္ ဘတ္ဂ်က္တိုးဖို႔ ေျပာတာကိုပင္ ပယ္ခ်ခံရသည္။ ေၾကာက္စိမ္းအုပ္ စု အဆိုက ေခတ္မီႏုိင္ငံေတာ္ႀကီး တြင္ ေခတ္မီလက္နက္မ်ား ထပ္မံ၀ယ္ယူဖို႔လို သည္ဟု အေၾကာင္းျပသည္။ အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံမ်ား အက်င့္မေကာင္းတာေၾကာင့္ ဒီလိုစဥ္းစားရတာလည္း ျဖစ္သည္ဟု လက္ညိႇဳးထိုးျပၾက သည္။ က်န္းမာေရးဆိုသည္မွာ လူေတြကိုယ္တုိင္က ဆရာ၀န္ေတြ ေျပာတာကို မလုိက္နာ၍ျဖစ္သည္။ အိမ္သာ တက္ၿပီးတုိင္း လက္ေဆးရမည္ဆိုသည့္ ကိစၥေတြအထိပါ လႊတ္ေတာ္ကေန လုိက္ ၍ေျပာမေနႏုိင္။ သင္းတို႔ ထုိက္နဲ႔ သင္းတို႔ကံ ထားလုိက္ေတာ့ဟု ဆိုသည္။
ပညာေရးအဆင့္အတန္း ျမင့္မားဖို႔ ဘတ္ဂ်က္တုိးေပးရန္ ေတာင္းဆိုစဥ္ကလည္း ထိုကိစၥအတြက္ လႊတ္ေတာ္ အတြင္း မဲခြဲရာ ေၾကာက္စိမ္းအုပ္စုက မေထာက္ခံေသာေၾကာင့္ ရပ္ေမႊတို႔၊ ပေရာက္ဆီတို႔ အရံႈးႀကီး ရံႈးခဲ့ရ သည္။ေၾကာက္စိမ္းတို႔ အဆိုအရ စက္မႈႏုိင္ငံေတာ္ႀကီး ထူေထာင္ေနစဥ္အတြင္း ဘတ္ဂ်က္ေငြမ်ားကို စက္မႈ လုပ္ငန္းမ်ားအတြက္သာ ပံုေအာ၍ သံုးရမည္ဟူ၍ ျဖစ္သည္။ ရပ္ေမႊတို႔၊ ပေရာက္ဆီတို႔သည္ ေရရွည္အျမင္မ ရိွဟုပင္ လႊတ္ေတာ္တြင္း အတီးခံလုိက္ရသည္။ သတင္းစာမ်ားကလည္း ေၾကာက္စိမ္းတို႔ အယူအဆမွန္ကန္ ေၾကာင္း ေထာက္ခံေရးသားၾကသည္။

ဒီၾကားထဲမွာ အမတ္ခ်င္းအတူတူ ခြဲျခားခံရတာေတြကလည္း ရိွေနေသးသည္။ ေၾကာက္စိမ္းအုပ္စု၀င္ အမတ္မ်ားအတြက္ တဦး လွ်င္ ေမာ္ေတာ္ကား အသစ္ တစီးစီ ေစ်းႏႈန္းသက္သာစြာျဖင့္ ေရာင္းခ်ေပးသည္။ ေခတ္မီ တုိက္ခန္းတခန္းစီလည္း အရစ္က် စနစ္ျဖင့္ ေရာင္းေပးေနသည္။ သို႔ေသာ္ ရပ္ ေမႊအမတ္မ်ားၾကေတာ့ တပတ္ ရစ္ကားမ်ားကို ေစ်းႀကီးႀကီးႏွင့္ ေရာင္းခ်ေပး သည္။ ပေရာက္ဆီအမတ္တဦး ျဖစ္ပံုကိုလည္းေျပာရဦးမည္။ တ ပတ္ရစ္ ကား သြား၀ယ္ရာတြင္ အထူးစံုစမ္းစစ္ေဆးေရး အဖြဲ႔က ကား၀ယ္သည့္ေငြ ဘယ္ကရသနည္း၊ တရား ၀င္ေငြဟုတ္ရဲ႕လား၊ ႏုိင္ငံျခားမွ တိတ္တဆိတ္ လက္ေ၀ခံယူထားေသာ ေငြလား ဘာလားညာလား စစ္ေဆး ေသာေၾကာင့္ တပတ္ရစ္ကားပင္ မ၀ယ္ရဲေတာ့ဘဲ တပ္ေခါက္လာခဲ့ရသည္။ ရပ္ေမႊႏွင့္ ပေရာက္ဆီမ်ားအ တြက္ ေခတ္မီတုိက္ခန္းမ်ား ေရာင္းခ်ေပးဖို႔ လႊတ္ေတာ္တြင္ ေတာင္းဆိုရာ ေဆာက္ေနဆဲျဖစ္ေၾကာင္း ေဆာက္လုပ္ၿပီးစီးပါက ေရာင္းခ်ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ပ်ားရည္ႏွင့္၀မ္းခ်လုိက္သည္။
ႏုိင္ငံျခားေလ့လာေရးခရီးစဥ္မ်ား၊ ကြန္ဖရင့္မ်ားသို႔ သြားရာတြင္လည္း ေၾကာက္စိမ္းတို႔ဘက္ကသာ ပို၍ အ သြားမ်ားသည္။ ရပ္ေမႊတို႔၊ ပေရာက္ဆီ တို႔ဖက္မွ ဤတႏွစ္အတြင္း ႏုိင္ငံျခားေရာက္ဖူးသူ အမတ္ဆို၍ ႏွစ္ဦး ေလာက္သာရိွသည္။ ထို႔အတြက္လည္း ရပ္ေမႊတို႔ ပေရာက္ဆီတို႔ ခံစားခ်က္ မေကာင္း။

ရပ္ေမႊႏွင့္ ပေရာက္ဆီ အမတ္မ်ားမွာ လႊတ္ေတာ္တြင္းမွာလည္း ဘာမွမေျပာႏုိင္၊ လႊတ္ေတာ္ျပင္ပတြင္လည္း ဘာမွ မယ္မယ္ ရရ မလုပ္ႏုိင္၊ ဒီၾကားထဲ အမတ္ခ်င္းအတူတူ အခြင့္အေရးကမရ၊ ၾကာေတာ့ အမတ္ေခြး၀င္စား မ်ားလို ျဖစ္လာေတာ့သည္။ ဒါ့အျပင္ ပေရာက္ဆီမ်ားအတြက္ ေနာက္ထပ္ ရတက္မေအးစရာတခု ျဖစ္လာျပန္ သည္။ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားက ႏုိင္ငံျခား မွေငြလက္ခံယူေနသည့္ အမတ္မ်ားကို ဖမ္းေတာ့ဆီးေတာ့မည္ဟု သတင္းျဖစ္လာသည္။ ပေရာက္ဆီအမတ္မ်ား ေထာင္က်မွာ ကို စိုးရိမ္သည္။ ကုိယ္ခ်င္းစာပါသည္ ဘယ္သူက ေထာင္ထဲေနခ်င္ပါ့မလဲ။ ဟုတ္မလားလို႔ အမတ္၀င္ေရြးခံတာ ေထာင္နန္းစံရ မည္ဆိုေတာ့ မကိုက္လွ။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ နံမည္ထြက္ေနသည့္ ပေရာက္ဆီအမတ္တခ်ဳိ႕ နယ္စပ္ထြက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္ၾကသည္။ ေၾကာက္စိမ္းတို႔ ဗိုလ္ က်ေနသည္ကို မခံႏုိင္ ေတာ့ေသာ ရပ္ေမႊအမတ္တခ်ဳိ႕ကလည္း နယ္စပ္သို႔ အတူလုိက္ မည္ဟု ဆိုလာသည္။ သို႔ႏွင့္ ပေရာက္ ဆီတို႔လည္း သူတို႔ေငြယူေနေသာ ျပည္ပအဖြဲ႔ မ်ားကို ဆက္သြယ္၍ အ က်ဳိးအေၾကာင္းတင္ျပရသည္။ ဟိုကအဖြဲ႔အစည္းမ်ားက တတ္ႏုိင္သေလာက္ အထဲမွာရပ္ခံပါဦးဟု အေၾကာင္း ျပန္သည္။ ပေရာက္ဆီတို႔ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။ အၾကံအိုက္ေနသည္။
ေနာက္ဆုံးတြင္ ဂယ္ေပါက္တခု ေတြ႔လာသည္။ တျခားမဟုတ္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ဆယ့္တႏွစ္က ျပည္ပသို႔ ထြက္ ေျပးတိမ္းေရွာင္ သြားေသာ အမတ္မ်ား ႏွင့္ဖြဲ႔ထားသည့္ အေ၀းေရာက္ၫြန္႔ေပါင္းအစိုးရဆိုတာႏွင့္ဆက္မိသည္။ သို႔ေသာ္ အေ၀းေရာက္အစိုးရ ကိုယ္တုိင္က အားမရိွ။ ထို႔ေၾကာင့္ ပေရာက္ဆီ မ်ားကို ဤသို႔အေၾကာင္းျပန္ၾကား သည္။ ေလးငါးေယာက္နဲ႔ေတာ့ ထြက္မလာ ပါနဲ႔ဟုဆိုသည္။ လာျခင္းလာ အမတ္ႏွစ္ဆယ္အစိတ္ေလာက္ေတာ့ လာမွ ျဖစ္မည္ဟုဆုိသည္။ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ အမတ္မ်ားမ်ားထြက္လာမွ ေၾကာက္စိမ္းတို႔အုပ္စု ဘယ္ ေလာက္ ဖိႏိွပ္ေနသည္ဆိုသည္ကို ႏုိင္ငံတကာ က ပို၍သတိထား မိမည္။ ထို႔အတြက္ ႏွစ္ဆယ္အစိတ္မွ မရိွရင္ မလာပါနဲ႔ဦးဟု ေျပာျခင္းျဖစ္သည္။
အေ၀းေရာက္အစိုးရဘက္မွ ၾကည့္ပါက အဆိုးမဆိုသာ။ ႏုိင္ငံျခားအလွဴရွင္ေတြကို ျပဖို႔ အမတ္ဦးေရမ်ားမ်ား လိုသည္မ ဟုတ္ ေလာ။

 ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးျဖစ္၍ အစိုးရအသစ္ ေပၚေပါက္လာေသာ္လည္း ျမန္မာျပည္တြင္ ဖိ ႏိွပ္မႈမ်ား အားႀကီးေနဆဲျဖစ္သည္ကို လက္ဆုပ္လက္ကုိင္ျပဖို႔လို သည္ကိုး။ သို႔ေသာ္ ျပည္တြင္းက အမတ္အ သစ္စက္စက္မ်ား နယ္စပ္ထြက္လာေတာ့မည့္ ကိစၥ ႏွင့္ပတ္သက္၍ ႏုိင္ငံျခားအလွဴရွင္မ်ားထံသို႔ ပေရာဂ်က္ မ်ားတေစာင္ၿပီးတေစာင္ အျမန္တင္လုိက္သည္။ ဟုတ္သည္။ ေငြမရွိပါက ထြက္လာေသာ ထိုအမတ္အုပ္ႀကီး ကို မည္သို႔ ေကြၽးေမြးထားမည္နည္း။
တကယ္တန္း နယ္စပ္သို႔ ထြက္လာေသာအခါ အမတ္ဦးေရသည္ ထင္ထားသည္ထက္ပင္ မ်ားေနသည္။ အ မတ္ဦးေရ ငါးဆယ္ေက်ာ္ တၿပိဳင္နက္ ထြက္လာျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ေနာက္ထပ္လည္း လာဦးမည္တဲ့။ ထင္ ထာထက္ အမတ္ဦးေရ မ်ားေနေသာေၾကာင့္ အေ၀းေရာက္အစိုးရအေနျဖင့္ ကမန္းကတန္း အေရးေပၚ ပေရာ ဂ်က္မ်ား ထပ္၍တင္ရသည္။ ေတာ္ေန ဆင့္ပါးစပ္ႏွမ္းပက္ ျဖစ္ေနမွအခက္ကုိး။
 

ဇတ္ေပါင္းေသာအခါ ဤသို႔ျဖစ္လာသည္။ ထြက္လာေသာ အမတ္ငါးဆယ္ေက်ာ္အနက္ အေ၀းေရာက္အစိုးရ ႏွင့္ လက္တြဲလုပ္ ရန္ သံုးေလးဦး သာရိွ သည္။ အမ်ားစုက တတိယႏုိင္ငံသို႔ သြားမည္ဟုသာ ယတိျပတ္ေျပာၾက သည္။ တျခားေတာ့မဟုတ္ အေ၀းေရာက္အစိုးရတြင္ ပါမည္ဆိုပါက ထုိင္း ႏုိင္ငံတြင္သာ ေနရမည္။ ဘယ္သူမွ ထုိင္းႏုိင္ငံတြင္ ေသာင္မတင္လို။ ဟိုးအရင္က အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္တုန္းက အမတ္ေတြလည္း အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားမွာ အေျခခ်သည္ မဟုတ္ေလာ။ ကုိယ့္က်မွ ထုိင္းမွာ ပဲေနဆိုတာ ဘယ္တရားမည္နည္း။
ဤအတုိင္းဆိုပါက မွန္းခ်က္ႏွင့္ ႏွမ္းထြက္မကိုက္ေတာ့မည္ကို ရိပ္မိေသာေၾကာင့္ အေ၀းေရာက္အစိုးရက ေနာက္ထပ္အမတ္ မ်ား နယ္စပ္သို႔ ထပ္ မထြက္ရန္ အတြင္းသို႔ အေၾကာင္းၾကားသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအေၾကာင္း ၾကားသည့္ေန႔မွာပင္ ျပည္တြင္းမွ အမတ္မ်ား စုစုေပါင္း ေနာက္ထပ္တရာေက်ာ္ နယ္စပ္သို႔ ဆုိက္ေရာက္လာ သည္တဲ့။ ႏုိင္ငံျခားမွာေနရမည္ဆိုေသာ မက္လံုး ေၾကာင့္ ေၾကာက္စိမ္းအုပ္စုမွ အမတ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ပင္ သူတို႔ အုပ္စုကို သစၥာေဖာက္၍ ပါလာသည္ဟုသိရသည္။ ေနာက္ထပ္လည္း ထြက္လာဦးမည့္ အမတ္မ်ား ရိွေနေသး သည္ဟု သတင္းမ်ားအရ သိရသည္။
အမတ္အသစ္ တရာ့ငါးဆယ္ေက်ာ္ႏွင့္ အမတ္ေဟာင္းမ်ား ဘယ္လုိဆက္၍ စခန္းသြားမည္ဆိုတာေတာ့ ေငြ ေရာင္ပိတ္ကား ႀကီး တြင္ ဆက္၍ ရႈ႔စား အားေပးၾကပါခင္ဗ်ား။

စုိင္းအိမ္မြဲ ၁၆။၁၂။၀၉