|
အမွတ္တရ က႑ |
|
“တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ကိုသန္႔--”--တကၠသိုလ္စိန္တင္ |
|
ကိုသန္႔သည္ ၁၉၂၆ ခုႏွစ္တြင္ ပန္းတေနာ္အမ်ိဳးသားအထက္တန္းေက်ာင္းမွ ဆယ္တန္းစာေမးပဲြကို ေအာင္ျမင္ၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ ဆက္လက္တက္ေရာက္ ၍ အထက္တန္းပညာရပ္မ်ားကို ဆည္းပူးေလ့လာ ခဲ့သည္။ ကိုသန္႔သည္ ၀ိဇၨာပညာရပ္မ်ားကိုယူၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္တြင္ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစားေန၍ ပညာ သင္ၾကားခဲ့သည္။ သူေနေသာ ပထမဆုံးေက်ာင္းေဆာင္မွာ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ရိပ္သာ ျပည္လမ္းေပၚတြင္ရွိေသာ တေကာင္းေက်ာင္းေဆာင္ျဖစ္သည္။ တေကာင္းေက်ာင္းေဆာင္တြင္ ေနထုိင္၍ ေလးလၾကာေသာအခါတြင္ ကိုသန္႔သည္ ပုဂံေက်ာင္းေဆာင္သို႔ ေျပာင္း၍ေနသည္။ ပုဂံေက်ာင္းေဆာင္တြင္လည္း ေလးလေနၿပီးေနာက္ ေမေအာင္ ေက်ာင္းေဆာင္သို႔ ေျပာင္းသည္။ ေမေအာင္ေက်ာင္းေဆာင္ဆုိသည္မွာ ယခုေရႊတိဂုံဘုရားလမ္းမွ ဆန္းကဖီးဟုိတယ္ႏွင့္ ကပ္လွ်က္ရွိေသာ အေဆာက္အဦးျဖစ္သည္။ ထုိအခ်ိန္က ယင္းအေဆာက္ အဦးကို ေမေအာင္ေက်ာင္းေဆာင္ဟု ေခၚ၍ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွ ငွားရမ္းအသုံးျပဳၿပီး ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေက်ာင္းသားမ်ားကို ထားရွိျခင္းျဖစ္သည္။ ကိုသန္႔သည္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္တြင္ ပထမႏွစ္ ဥပစာတန္း သင္တန္းခ်ိန္ကုန္ဆုံးခါနီးေရာက္မွ ေမေအာင္ေက်ာင္းေဆာင္သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိအခ်ိန္က ေမေအာင္ေက်ာင္းေဆာင္၏ လက္ေထာက္အေဆာင္မွဴးမွာ ေနာင္အခါတြင္ ေက်ာက္စာ၀န္ ဦးလူေဖ၀င္း (မဟာ၀ိဇၨာ)အျဖစ္ ထင္ရွားလာမည့္ ဆရာ ဦးလူေဖ၀င္းပင္ျဖစ္သည္။ ဆရာ ဦးလူေဖ၀င္းႏွင့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားႀကီး ကိုသန္႔တုိ႔သည္ ေက်ာင္းေဆာင္တစ္ခုတည္းတြင္ ဆရာႏွင့္တပည့္ အျဖစ္လာ ေရာက္ေတြ႕ဆုံၾကသည္။ ဆရာဦးလူေဖ၀င္းမွာ ေနာင္အခါတြင္ မဟာ၀ိဇၨာေအာင္ၿပီး ျမန္မာစာတြင္ ေရႊတံဆိပ္ရသူျဖစ္ေလသည္။
ကုိသန္႔သည္ ပထမႏွစ္ ဥပစာတန္း ၿပီးဆုံး၍ ဒုတိယႏွစ္ဥပစာတန္းသို႔ တက္ေရာက္သင္ၾကားရျပန္ ေသာအခါ ေမေအာင္ေက်ာင္းေဆာင္မွာပင္ ဆက္လက္ေနထုိင္ ခဲ့သည္။ ထုိစဥ္က ကိုသန္႔၏ တကၠသုိလ္ အေပါင္းအသင္းမ်ားမွာ ကိုမ်ိဳးမင္း (ယခု အဂၤလိပ္စာ ပါေမာကၡေဟာင္း၊ ၀ိဇၨာသိပၸံတကၠသုိလ္၊ ရန္ကုန္)၊ ကိုေရႊမရ (အုိင္စီအက္စ္ ဦးေရႊမရ)၊ ပ်ဥ္းမနား ကိုစိုးသိန္း (မိတီၳလာ အမ်ိဳးသားအထက္တန္းေက်ာင္းအုပ္ႀကီး) တုိ႔ျဖစ္ေလသည္။ ကိုသန္႔ႏွင့္ ခ်စ္ခင္ေပါင္းသင္းၾကေသာ မိတ္ေဆြသဂၤဟအမ်ားပင္ရွိၾကေသာ္လည္း ထုိသူမ်ားသာ ကိုသန္႔ႏွင့္တပူးတဲြတဲြ ခင္မင္စြာေနၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ ကိုသန္႔ႏွင့္ အရင္းႏွီးဆုံးသူငယ္ခ်င္းမ်ား လည္း ျဖစ္သည္။ ထုိအခါတြင္ ကိုသန္႔ထက္ အတန္းႀကီးေသာ မိတ္ေဆြမ်ားျဖစ္သည့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားႀကီးမ်ား ျဖစ္ေသာ ကိုႏုႏွင့္ ကိုထင္ေအာင္တုိ႔မွာ ကိုသန္႔ထက္ ၂ ႏွစ္ ေစာၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ ေရာက္ေနခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္ေလသည္။ သူတို႔သည္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္တြင္ ေနထုိင္ရင္း ပညာဗဟုသုတေဆြးေႏြးညွိႏိႈင္းျခင္း၊ စာေပ ေမြ႕ေလ်ာ္သူမ်ားျဖစ္သျဖင့္ ျမန္မာစာေပအတြက္ ေလ့လာ ေဆြးေႏြးျခင္းမ်ား ျပဳခဲ့ၾကသည္။ ကိုထင္ေအာင္ကား ေနာင္အခါတြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ေဒါက္တာထင္ေအာင္အျဖစ္ႏွင့္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အမႈထမ္းခဲ့ၿပီးလွ်င္ ျမန္မာစာေပေလာကႏွင့္ ပါတ္သတ္သည့္ စာအုပ္မ်ားကို အဂၤလိပ္ဘာသာ ျဖင့္ေရးသားထုတ္ေ၀ခဲ့ေသာ ကမၻာသိစာေရးဆရာတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့သည္။
ဦးသန္႔
ကိုႏုကား စစ္ႀကိဳေခတ္က နဂါးနီစာအုပ္တုိက္ထြက္ စာေရးဆရာမ်ားတြင္ နာမည္ေက်ာ္စာေရးဆရာ တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့သည္။ သူေရးေသာ စာအုပ္မ်ားထဲတြင္ `ရက္စက္ ပါေပ့ကြယ္´စာအုပ္မွာ လူႀကိဳက္မ်ားသည္။ စစ္ၿပီးေခတ္တြင္ ဂ်ပန္ေခတ္အေတြ႕အႀကဳံမ်ားကို ေဖာ္ျပေသာ `ငါးႏွစ္ရာသီ ဗမာျပည္´စာအုပ္၊ `လူထု ေအာင္သံ´ ျပဇာတ္မ်ားကိုလည္း ေရးခဲ့ျပန္သည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံလြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ ပထမဆုံး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ လည္းျဖစ္ခဲ့သည္။ ကိုသန္႔ တကၠသိုလ္ေရာက္လာသည့္အခ်ိန္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ ၿဗိတိသွ် ျဗဴရုိကေရစီစနစ္ႀကီး အင္အား ႀကီးမားစြာ ထြန္းကားေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္တြင္ ကုကၠဳိင္းေရကူးကန္ကလပ္၊ ဂ်င္မခါနာကလပ္၊ ပဲခူးကလပ္ဟူ၍ ႏုိင္ငံျခားသား မ်က္ႏွာျဖဴ မ်ား၏ကလပ္အသီးသီးရွိခဲ့သည္။ ထုိကလပ္အသီးသီးမွာ အထက္တန္းလႊာမ်ားႏွင့္ မ်က္ႏွာျဖဴအရာရွိႀကီးမ်ား ႀကီးစုိးလွ်က္ရွိသည္။ အျခားေကာလိပ္ေက်ာင္းသားႀကီးမ်ားသည္ တရုတ္ေပ်ာ္ပဲြစားရုံမ်ား၌ ေပ်ာ္ပါးလည္ပတ္ ေနစဥ္တြင္ ကိုသန္႔သည္ စာအုပ္ပုံထဲ၌သာ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနခဲ့၏။ သူသည္ ထုိဟုိတယ္မ်ားကို တက္ေရာက္ေပ်ာ္ပါးရန္အတြက္ တကၠသိုလ္သို႔လာခဲ့သည္မဟုတ္၊ သုံး ရန္ၿဖဳံးရန္လည္း ေငြပိုမပါလာ။ သုံးရန္ ျဖဳန္းရန္လည္းဆႏၵမရွိေပ။ သူတုိ႔တစု၏ အခ်စ္ဆုံးတကၠသုိလ္ဆရာတစ္ဦးမွာ ၿဗိတိသွ်သမုိင္းဆရာ ဒီဂ်ီအီးေဟာလ္ ျဖစ္၍၊ သူသည္ အေနာက္ဥေရာပရာဇ၀င္ကို သင္ၾကားေသာ ကထိက တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့သည္။ ဆရာေဟာလ္သည္ ကိုသန္႔၊ ကိုႏုစေသာ ေက်ာင္းသားႀကီးမ်ားကို ခင္မင္သည္။ သူတုိ႔သည္ ဆရာေကာင္းတပည့္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပေလ့ရွိသည္။ ကိုသန္႔သည္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္တြင္ အဂၤလိပ္ဘာသာႏွင့္ ျမန္မာဘာသာတုိ႔ကို ပင္ရင္းဘာသာ အျဖစ္သင္ၾကားရ၏။ ထုိ႔ျပင္ ျမန္မာအႏု စာေပသမုိင္းႏွင့္ သခ်ၤာ၊ ေလာဂ်စ္ဘာသာတုိ႔ကိုလည္း အပိုဘာသာ အျဖစ္သင္ယူရသည္။ တကၠသိုလ္တြင္ေနစဥ္ ကိုသန္႔သည္ အ၀တ္အစားကို ပပလႊားလႊားၾကြားၾကြားေမာ္ေမာ္ ၀တ္ေလ့ မရွိေပ။ သုိ႔ေသာ္အက်ီ ၤလုံခ်ည္မ်ားကို ေသေသသပ္သပ္ႏွင့္ ျဖဴျဖဴစင္စင္ ၀တ္ဆင္ေလ့ရွိသူျဖစ္၏။
သူ႔အမူအရာမွာ အၿမဲေအးေအးေဆးေဆးျဖစ္သည္။ ထုိ႔ျပင္သူသည္ အၿမဲလန္းလန္းဆန္းဆန္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနတတ္သူလည္း ျဖစ္ေလသည္။ ကိုသန္႔အေျပာအဆုိ အမူအရာမွာ အလြန္ႏူးည့့သိမ္ေမြ႕၍ လူႀကီးလူေကာင္းဆန္လွသည္။ သူသည္ ဘယ္ေတာ့မွ ညစ္ပတ္ေသာျပက္လုံးမ်ားရယ္စရာမ်ားကို ေျပာေလ့မရွိ။ အျခားသူမ်ားေျပာလွ်င္လည္း နားမေထာင္တတ္ေပ။ သူသည္ မိမိအ၀တ္အစားမ်ားကို သန္႔ရွင္းျဖဴစင္ေအာင္ ကုိယ္တုိင္ေလွ်ာ္ဖြတ္၍ လုံခ်ည္မ်ားကို မိမိ အိပ္ရာေအာက္တြင္ ျဖန္႔ကာ ေခါက္ရုိးက်က်ျပန္႔ေနေအာင္ လုပ္ေလ့ရွိ၏။ မည္သူႏွင့္မွ်လည္း ရန္မျဖစ္တတ္။ သူမ်ား အတင္းအဖ်င္းကိုလည္း ေျပာဆုိေလ့မရွိ၍ သူ႔ကို လူတုိင္းက ခင္မင္ၾကသည္။ စာႀကိဳးစားသည့္ဘက္ကဆုိလွ်င္ သူသည္အလြန္၀ီရိယရွိသည့္အတုိင္း အတန္းထဲတြင္လည္း စာေတာ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ …. မိမိ မည္မွ်ေတာ္သည္။ ထူးခၽြန္သည္ကို ကိုသန္႔သည္ဘယ္ေတာ့မွ ထုတ္ေဖာ္၍ မေျပာတတ္ပါ။ ထင္ေပၚမႈကို ကိုသန္႔သည္ အလြန္မုန္း၏။ ကိုသန္႔၏ အရည္အခ်င္း ထူးခၽြန္မႈမ်ားသည္ သူ႔ကိုထင္ေပၚေစရန္ အေထာက္အကူျဖစ္ေနသည္။ ထင္ေပၚမႈကို မလုိလားေသာ ကိုသန္႔သည္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဒႆနိကေဗဒအသင္းႀကီးတြင္ တဲြဖက္ အတြင္းေရးမွဴးအျဖစ္ ေရြးေကာက္တင္ေျမွာက္ျခင္း ခံရေလသည္။ ထုိ႔ျပင္ စာေပႏွင့္စကားရည္လုပဲြအသင္းႀကီး၏ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးလည္း ျဖစ္လာသည္။ ကိုသန္႔သည္ သတင္းစာမ်ားသို႔ အယ္ဒီတာထံ ေပးစာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား ေရးသားေပးပို႔ျခင္းျဖင့္ တကၠသိုလ္တြင္ ရွိစဥ္ကပင္ မိမိဆႏၵသေဘာထားမ်ားကို လြတ္ လြတ္လပ္လပ္ တင္ျပခဲ့သည္။
၁၉၂၈ ခုႏွစ္၊ ကိုသန္႔ ဥပစာတန္းစာေမးပဲြကို ေအာင္ျမင္ေသာအခါတြင္ အမွတ္ေကာင္းစြာျဖင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့၏။ ဤသုိ႔ျဖင့္ သူသည္ အသက္ ၁၉ႏွစ္တြင္ ပန္းတေနာ္ သုိ႔ျပန္၍ အထက္တန္းျပဆရာအျဖစ္ျဖင့္ အမ်ိဳးသားအထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ညီငယ္မ်ားအေပၚ ညွာတာသည့္ကိုသန္႔၏စိတ္ထားကို အထူးသိသာႏုိင္သည္။ ၁၉၂၈ ခုႏွစ္၊ ကိုသန္႔၏ ေအာက္ အသက္ ၂ႏွစ္ခန္႔ငယ္ေသာ ကိုခန္႔သည္ ဆယ္တန္းစာေမးပဲြကို ေအာင္ျမင္လာသည္။ ကိုသန္႔သည္ ကိုခန္႔ပညာဆက္လက္သင္ၾကားေရးအတြက္ မိမိကုိယ္က်ိဳးအနစ္နာခံၿပီး ထုိႏွစ္တြင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းမွ ထြက္ခဲ့ေလသည္။ မိမိညီျဖစ္သူ ကိုခန္႔ရန္ကုန္တကၠသုိလ္သို႔ တက္ေရာက္၍ ပညာဆက္လက္သင္ၾကားေသာအခါ မိမိေရာ၊ မိမိညီျဖစ္သူပါ ႏွစ္ေယာက္စလုံးပာာသင္စရိတ္မွာ မနည္း လွသည္ကိုလည္း ကိုသန္႔နားလည္သည္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားႏွစ္ေယာက္၏ ပညာသင္စရိတ္ကုိ မိခင္ႀကီးေဒၚနန္းေသာင္က ေထာက္ပံ့ရန္ မ်ားစြာပင္ပန္းေနမည္ကိုလည္း ကိုသန္႔ခန္႔မွန္းမိသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထုိေခတ္က လူအမ်ား အလြန္တန္ဖုိးထားၾကေသာ ဘီေအစာေမးပဲြေအာင္ရန္ဆႏၵကို တစ္ပတ္ေလွ်ာ့လုိက္၏။ အုိင္ေအ (ဥပစာတန္း)စာေမးပဲြေအာင္ ေသာအခ်ိန္တြင္ ကိုသန္႔သည္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဆက္လက္မတက္ပဲ ေက်ာင္းမွ ထြက္လုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိသုိ႔ ကုိသန္႔က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွ ထြက္လုိက္ရန္ဆုံးျဖတ္သည္ကို မိခင္ႀကီးက သေဘာသိပ္မတူ။
“သား …. လူကေလး ေမာင္သန္႔ရယ္ …. ေနာင္ ၂ ႏွစ္သာ က်န္ေတာ့တာပဲ၊ တကၠသိုလ္ကိုဆက္တက္ၿပီး ဘဲြ႕ရတဲ့အထိ ပညာသင္လုိက္ပါဦးကြယ္။ အေမတုိ႔စီးပြား ေရးလဲ ဒီေလာက္ခ်ိဳ႕တဲ့ ေနတာမွမဟုတ္ပဲ။” ေဒၚနန္းေသာင္က သားႀကီးကို ဤသို႔ ယုယၾကင္နာစြာ ေျပာခဲ့သည္။ ကိုသန္႔က မိခင္ျဖစ္သူအား မိမိ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ဤသို႔ ရွင္းျပခဲ့သည္။ “အမ ေျပာတာလဲ မွန္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ …. ေကာလိပ္ေက်ာင္းသား နွစ္ေယာက္ရဲ႕စရိတ္ဆုိတာ နည္းတာမဟုတ္ဘူးေနာ္၊ အမ သိပ္ပင္ပန္းမယ္၊ ကၽြန္ေတာ္အလုပ္ထြက္လုပ္ခ်င္ပါၿပီ၊ ညီေလး ေမာင္ခန႔္ၿပီးရင္ ေနာက္အဆင့္ တက္လာမဲ့ ညီေတြရဲ႕တာ၀န္ရွိေသးတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းထြက္ၿပီး အမကုိလဲ သားလုပ္စာနဲ႔ ကန္ေတာ့ပါရေစဦး အမရယ္ ……” ကိုသန္႔၏ က်ိဳးေၾကာင္းမွ်တေသာ စကားကိုမိခင္ျဖစ္သူမွာ လက္ခံရေတာ့သည္။ သာႀကီးစိတ္မေကာင္းမည္ကိုလည္း စိုးရိမ္သျဖင့္ မိခင္ႀကီးက “ေအးကြယ္ … သားကလဲ အမစိတ္ခ်မ္းသာေစခ်င္လုိ႔ ဒီလို လုပ္ရတယ္ဆုိရင္ လုပ္ေပ့ါ၊ သား ညီေတြရဲ႕ တက္လမ္းကိုလဲ သားၾကည့္ေသး တာကိုး ….” ဟုသာ ေျပာရေတာ့သည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ကိုသန္႔သည္ ရုတ္တရက္ေက်ာင္းမွထြက္ခဲ့၏။ ကိုသန္႔ေက်ာင္းထြက္ျခင္းကို သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းမ်ားက ေကာင္းစြာမေက်နပ္ၾကေပ။ ေလွေျပးတုန္း တက္က်ိဳးဆုိသလုိ ျဖစ္ေန၍ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ …. ကိုသန္႔မွာကား မိမိစိတ္ကူးနွင့္ မိမိဆုံးျဖတ္ျပဳေဆာင္ရသည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေက်နပ္ေနသည္။ မိခင္ႀကီးကို လုပ္ေကၽြးသမႈျပဳရေတာ့မည္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကိုသန္႔မွာ မ်ားစြာ၀မ္းေျမာက္ ၀မ္းသာျဖစ္လွ်က္ရွိေပသည္။ ကိုသန္႔သည္ ပန္းတေနာ္ၿမိဳ႕ အစုိးရအေထာက္အပံ့ခံ အမ်ိဳးသားအထက္တန္း ေက်ာင္းတြင္ ၁၉၂၁ ခုႏွစ္မွစ၍ အထက္တန္းျပဆရာအျဖစ္ျပန္လည္ အမႈထမ္း ခဲ့ သည္။
ရန္ကုန္တကၠသုိလ္မွ ကိုသန္႔ ထြက္လာၿပီးေနာက္ သိကၽြမ္းရသူမ်ားအနက္ သူ႔ကို အထူးခင္မင္ေသာ ၿဗိတိသွ်အမ်ိဳးသားႀကီးတစ္ဦးရွိခဲ့သည္။ သူကား ေဂ်အက္စ္ ဖာနီဗယ္ ဆုိေသာ ပုဂိၢဳလ္ႀကီးျဖစ္သည္။ ထုိပုဂိၢဳလ္ ႀကီးမွာ အိႏၵိယပဋိညာဥ္ခံ၀န္ထမ္း (အုိင္စီအက္စ္)အျဖစ္မွ အၿငိမ္းစားယူလာသူျဖစ္၍ အသက္ ၅၀ ေက်ာ္ရွိၿပီ ျဖစ္သည္။ သူသည္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းအနီးတြင္ စာအုပ္ဆုိင္ဖြင့္ထား၏။ သူ႔စာအုပ္ဆုိင္အမည္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံစာအုပ္အသင္းလီမိတက္ျဖစ္ေလသည္။ ဖာနီဗယ္ကား စာေပ ၀ါသနာရွင္တစ္ဦးျဖစ္၏။ စာလည္းေရးသည္။ သူသည္ ျမန္မာ ႏုိင္ငံအနာဂတ္အတြက္ အလြန္ပင္ ေစတနာ ရွိသူတစ္ဦးျဖစ္သည္။ ထုိအခ်ိန္က ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ပညာေရးအဆင့္အတန္းမွာ အရည္အခ်င္းမွီရန္ မ်ားစြာလုိေသး သည္ကို ဖာနီဗယ္သိသည္။ ဖာနီဗယ္သည္ စာၾကည့္တုိက္မ်ား၊ စာဖတ္မ်ားကို တတ္ႏုိင္သမွ် ႀကိဳးစား၍ တည္ေထာင္ေလ့ရွိခဲ့သည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ ပညာျပန္႔ပြားေရး အသင္းႀကီးကို စတင္တည္ေထာင္ခဲ့သူမွာ ဆရာႀကီး ဖာနီဗယ္ျဖစ္သည္။ ဂႏၲေလာကမဂၢဇင္းကိုလည္း စတင္ တည္ေထာင္ခဲ့၏။ သူသည္ ျမန္မာေက်ာင္းသားမ်ားအား အမ်ိဳးသားစိတ္ဓာတ္ ဖံြ႕ၿဖိဳးရွင္သန္ေစရန္ ပထမဦးစြာ လံႈ႕ေဆာ္ေပးခဲ့ေသာ ႏုိင္ငံျခားသားတစ္ဦးလည္း ျဖစ္ေပသည္။ ဖာနီဗယ္သည္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းထြက္ ကိုသန္႔ကို အလြန္ခ်စ္သည္။ ကိုသန္႔၏အရည္အခ်င္းကို သူအလြန္သေဘာက်ႏွစ္သက္သည္။ ကိုသန္႔၏ အေနအထုိင္ အေျပာအဆုိမ်ားကိုလည္း သူက တန္ဖုိးအလြန္ထားသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဆရာႀကီးက ကိုသန္႔ကို ျပည္သူ႕၀န္ထမ္းစာေမးပြဲ၀င္ေရာက္ေျဖဆုိၿပီး ရာထူးႀကီးႀကီးတစ္ခု ကို ယူပါရန္ တုိက္တြန္းခဲ့၏။ အစိုးရအရာရွိ ျဖစ္လာလွ်င္ အမ်ိဳးသားအထက္တန္းေက်ာင္းဆရာ ရာထူးထက္ မ်ားစြာပုိလွ်ံေသာ လစာေငြကို ရမည္ျဖစ္ေပသည္။ သို႔ေသာ္ … ကိုသန္႔သည္ အုိင္စီအက္စ္၊ ဘီစီအက္စ္ စေသာ ပ်ိဳတုိင္းႀကိဳက္သည့္ႏွင္းဆီခိုင္ရာထူးမ်ားကို လက္ခံရန္ လုံး၀စိတ္မ၀င္စားေပ။ ထုိရာထူးမ်ားကို လုိခ်င္ လွ်င္ တကၠသိုလ္၌ ေနာက္ထပ္ အနည္းဆုံး ၂ ႏွစ္ထပ္ေနရဦးမည္ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ျပင္လည္း အမ်ိဳးသားအထက္တန္း ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္၏ လစာေငြမွာ မိမိအတြက္ လုံေလာက္မွ်တေသာ လစာဟု ကိုသန္႔က ထင္သည္။ အမ်ိဳးသားအထက္တန္းေက်ာင္းဆရာဘ၀တြင္ အစိုးရအရာရွိထက္ ပိုမုိ၍ လြတ္လပ္စြာ စာေပ ေဆာင္းပါး ကဗ်ာ ၀တၱဳအစုစုကို ေရးသားႏုိင္မည္လည္း ျဖစ္သည္ဟု ကိုသန္႔က ယူဆသည္။ သတင္းစာဆရာ၊ စာေရးဆရာဘ၀ကို ေမွ်ာ္မွန္းေတာင္တေသာ ကိုသန္႔သည္ အစုိးရရာထူးကိုမမက္။ တကၠသိုလ္တြင္ ၂ ႏွစ္သာေနၿပီး ေက်ာင္းဆရာထြက္၍ လုပ္ရန္သာ သႏၵိ႒ာန္ခ်လိုက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
သို႔ေသာ္ ကိုသန္႔သည္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ႏွင့္ အဆက္အသြယ္မျပတ္ေပ။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ကိုသန္႔၏ ညီျဖစ္သူ ကိုခန္႔သည္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္သို႔ တက္ေရာက္ေနၿပီ။ ဆရာႀကီး ဖာနီဗယ္ႏွင့္ ကိုခန္႔တုိ႔သည္ ကိုသန္႔၏ ေဆာင္ရြက္ေပးမႈေၾကာင့္ သိကၽြမ္းေနၾကၿပီျဖစ္ေလသည္။ ကိုသန္႔သည္ အမ်ိဳးသားအထက္တန္းေက်ာင္းဆရာအျဖစ္ အမႈထမ္းေနစဥ္ သမုိင္း၊ အဂၤလိပ္ဘာသာ၊ ျပည္သူ႔နီတိႏွင့္ သခ်ၤာဘာသာမ်ားကို သင္ၾကားပို႔ခ်ေပး သည္။ သူသည္ ေက်ာင္းသားေတြကို ေက်ာင္းသင္ ပညာရပ္မ်ားကို သာမာန္သာ သင္ၾကားပို႔ခ်ေပးျခင္းမဟုတ္။ ယင္းအခ်ိန္က ျမန္မာေက်ာင္းသားမ်ားအတြက္ အထူးလုိအပ္ေသာ ႏုိင္ငံေရးဗဟုသုတႏွင့္ သမုိင္းဆုိင္ရာ ေလ့လာဖြယ္ရာမ်ားကိုလည္း အထူးသင္ၾကားေပးသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားအား မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ အမ်ိဳးသားေရး ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္လုိစိတ္မ်ား ေပၚေပါက္လာေစရန္ လံႈ႕ေဆာ္အားေပးျခင္းလည္း ျပဳခဲ့၏။ ကိုသန္႔သည္ ေက်ာင္းသားမ်ားအား သမုိင္းသင္ၾကားေပးရာတြင္ ေရွးျမန္မာမင္းတုိ႔၏ ခၽြတ္ယြင္းခ်က္မ်ား၊ အျမင္က်ဥ္းမႈမ်ား၊ ဘုန္းေတာ္ဘဲြ႕ကိုသာ နားေထာင္၍ တုိးတက္ေသာ ေဆာင္ရြက္မႈမ်ားမွ လြဲဖယ္ေနမႈမ်ားကို ေထာက္၍ျပသည္။ အတိတ္ျဖစ္စဥ္ကုိ ၾကည့္၍မွားယြင္းေသာအယူအဆမ်ားကို တပည့္မ်ားတုိ႔ပယ္စြန္႔ေစရန္ လမ္းျပေပးသည္။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ သူသည္ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ အုပ္ ခ်ဳပ္သူအစိုးရ၏ ခၽြတ္ယြင္းခ်က္မ်ားကိုလည္း ဆဲြႏုတ္၍ျပေလသည္။ ေက်ာင္းသားတုိ႔ကို အမ်ိဳးသားစိတ္၊ အမ်ိဳးသားရဲမာန္ ထၾကြ ေစေအာင္ အၿမဲသင္ျပလံႈ႕ေဆာ္ ေပး၏။
ထုိစဥ္က လန္ဒန္ၿမိဳ႕မွ ထုတ္ေ၀ေသာ ၿဗိတိန္မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္မွ ဖဲြ႕စည္းသည့္ “လက္၀ဲစာေပကလပ္”စာေပအသင္းသုိ႔ ကုိသန္႔သည္ အသင္းသားတစ္ဦးအျဖစ္ ၀င္ေရာက္ခဲ့၏။ သူကား ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ပထမဆုံးေသာ အသင္း၀င္ေပတည္း။ ကိုသန္႔သည္ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းဆရာအျဖစ္ အမႈထမ္းေနစဥ္ စာကိုဖတ္လည္းဖတ္၊ ေရးလည္းေရးခဲ့သည္။ ကိုသန္႔ေရးေသာစာမ်ားမွာ ပုံႏွိပ္ထုတ္ေ၀သည့္ မဂၢဇင္းမ်ားသို႔ေရာက္သည္လည္းရွိသည္။ မိမိ၏ ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းအျဖစ္ စာတစ္ေစာင္ေပ တစ္ဖဲြ႕ ေရးမွတ္သည္မ်ားလည္း ရွိခဲ့သည္။ ကိုသန္႔ႏွင့္ ဆရာႀကီး ဖာနီဗယ္တုိ႔သည္ မၾကာခဏပင္ ေတြ႕ၾက၏။ ကိုသန္႔ ရန္ကုန္သို႔ လာသည့္အခါတြင္လည္း ေတြ႕ၾက၊ ဖာနီဗယ္က မအူပင္တုိ႔ သြားသည့္ အခါလည္း ေတြ႕ၾက၏။ တစ္ခါတြင္ ဆရာႀကီး ဖာနီဗယ္သည္ မအူပင္ စာၾကည့္ပိဋကတ္တုိက္ဖြင့္ပဲြသုိ႔ အေရးပိုင္ (C.H.Davis)က ဖိတ္ၾကား၍ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ထုိအခါတြင္ ဆရာႀကီးက ေတြ႕ဆုံသိကၽြမ္းရေသာ ေက်ာင္းဆရာမ်ားအား မိမိတပည့္ မိတ္ေဆြကိုသန္႔၏ အရည္အခ်င္းထူးတစ္ရပ္ျဖစ္ေသာ ဘာသာျပန္ ကၽြမ္း က်င္မႈကို ခ်ီးက်ဴးေလ့ရွိသည္။ ဆရာႀကီးသည္ ကိုသန္႔၏ ဘာသာျပန္စာေပမ်ား၊ ဂႏၲေလာကမဂၢဇင္းတြင္ ဆုမ်ားရေနသည္ကို အလြန္ ၀မ္းသာေနေလသည္။ အမ်ိဳးသားအထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ ကုိသန္႔အမႈထမ္းေနစဥ္ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးရာထူး လစ္လပ္ ေသာအခါ၌ ကိုသန္႔သည္ ဦးႏုထံသုိ႔လွမ္းၿပီး စာေရးအ ေၾကာင္းၾကားခဲ့သည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ဦးႏုသည္ ပန္းတေနာ္သို႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီး (အုပ္ခ်ဳပ္ေရး) အျဖစ္ ေရာက္ရွိလာသည္။ ကိုသန္႔ႏွင့္ ဦးႏုတို႔သည္ ညေနတုိင္း စာေပ ေဆြးေႏြးျခင္း၊ လမ္းေလွ်ာက္ျခင္းျဖင့္ အလြန္ပင္ ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္လွ်က္ရွိခဲ့ၾကသည္။ မိမိ ပညာရင္ႏုိ႔ ေသာက္စို႔ခဲ့ရေသာ အမ်ိဳးသားအထက္တန္းေက်ာငး္တြင္ပင္ ျပန္၍ ေက်ာင္းဆရာလုပ္ရ သျဖင့္လည္း ကိုသန္႔မွာ အထူးေက်နပ္၀မ္း သာျဖစ္ရ ျပန္ ေလသည္။ ေက်းဇူးရွင္ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကုိ မိမိတတ္ကၽြမ္းသမွ် ပညာျဖင့္ ေက်းဇူးဆပ္သည့္ႏွယ္ ေက်ာင္း၏ အမႈေတာ္ ထမ္းရြက္ခြင့္ရသျဖင့္လည္း ျဖစ္ပါေခ်သည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ကိုသန္႔သည္အမ်ိဳးသား အထက္တန္းေက်ာင္း အထက္တန္းျပဆရာ ဦးသန္႔ ျဖစ္ခဲ့ေပၿပီတည္း။
Friday, 02 April 2010 03:21 Editor တကၠသိုလ္စိန္တင္ (တကၠသိုလ္စိန္တင္ ေရး ကမၻာ႔ျငိမ္းခ်မ္းေရးဗိသုကာ ဦးသန္႔) မူရင္း။ http://www.maukkha.org/ မွ ျမန္မာ လူငယ္တုိ႔ ေလ့လာႏိုုင္ပါရန္ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္။ --ဟစ္တုိင္ ၀ုိင္းေတာ္သားမ်ား
|
|
အမွတ္တရ က႑ |
|
“ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ျခံထြက္ဗူးသီးႏွင့္ ၂၀၁၀” |
|
ထူးျခားတာကေတာ့ အဲဒီေန႔မွာပဲ…ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေရွ႕ေနႀကီး ဦးဉာဏ္ဝင္းမွ တဆင့္ ဗဟိုအမ်ိဳး သမီးအဖြဲ႔ဝင္မ်ား အတြက္ သူမ၏ ၿခံထြက္ ဗူးသီးႀကီး တလုံးကိုပါ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ဒီလို ေပးလုိက္ျခင္းအေပၚ ဗဟုိ အမ်ိဳး သမီးအဖြဲ႔က “ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ရဲ႕ လက္ေဆာင္ဟာ “ဗူးဆိုရင္ ဖရံု မသီးဘူး”ဆိုတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒနဲ႔ ပါတီမွတ္ပုံတင္ ေရး ဥပေဒအပါအဝင္ ေကာ္မရွင္ဥပေဒမ်ားကို ျပတ္ျပတ္သားသားဆန္႔က်င္ေၾကာင္းႏွင့္ ၎ ေရြးေကာက္ပြဲကိုလည္း မဝင္ဘူး၊ ပါတီကိုလည္း မွတ္ပုံမတင္ဘူးဆိုတာ ျပတ္ျပတ္သားသား ပဲ ေျပာဆိုလုိက္တာပါပဲ” လို႔ အဓိပၸါယ္ေကာက္ယူၾကၿပီး အားလုံး ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ျဖစ္ေနၾကတယ္လို႔ ခိုင္လုံ တိ က် ေသာ သတင္းရပ္ကြက္မွ ၾကားသိရသည္။
By abma | March 24, 2010
|
|
အမွတ္တရ က႑ |
|
က်မသိတဲ႔ မစု တို႔ဝန္းက်င္- |
|
ဒီလိုေန႔ ေရာက္ရင္ တာဝါလိန္းလမ္းက အိမ္မွာေရာ ကုကၠဳိင္းက အိမ္ေရာ သူ႔အေဖ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အတြက္ ဆြမ္းသြပ္ အမွ်ေဝ ေနၾကပါ၊ ဇိုးကနဲ ဇတ္ကနဲ ရြာတတ္တဲ႔ ရန္ကုန္မိုးတြင္ မကဖူး တျပည္လံုးမွာ အဲဒီေန႔ဆို သူ႔အေဖ က်မတို႔ လြတ္လပ္ေရး ေခါင္းေဆာင္ႀကီး နဲ႔ သူရဲေကာင္း အေပါင္းအပါေတြ အတြက္ ျပည္သူေတြတင္ မကဖူး ရာသီဥတု ကပါ တေန႔လံုး ညိဳမႈိင္းဆိုင္းလို႔ ၿပိဳမလို ငိုမလိုကို ျဖစ္ေနတတ္တာ။
မွတ္မိေသးတယ္၊က်မတို႔ ငယ္ေသးတဲ႔ အခ်ိန္ ဒီလို အာဇာနည္ေန႔မ်ဳိး တာဝါလိန္းလမ္း အိမ္မွာ ဆြမ္းကပ္လို႔ ဧည္႔ေကာင္း၊ေဆာင္ ေကာင္းေတြ လာၾကရင္ မစုနဲ႔ က်မက ခေလးေတြဆိုေတာ႔ လာတဲ႔ ဧည္႔သည္ ဖိနပ္ေတြ စီေပါ႔၊ ဖိနပ္ေတြကို အိတ္ကေလးေတြ နဲ႔ ထည္႔ နံပါတ္ေတြ ေရးထားေပး တတ္တာ၊ လာၾကပါတယ္ ဧည္႔မ်ဳိးစံုပဲ၊ တခါေတာ႔ ဖိနပ္ေတြ စီရင္း ဖိနပ္တဖက္က ရွာမရဖူး၊ မစု ေရာ က်မပါ ေဒါင္းေတာက္ေအာင္ကို ရွာတာပဲ မေတြ႔ခဲ႔ဖူး၊ ေနာက္ဧည္႔သည္ေတြ ျပန္ေတာ႔ အဲဒီဧည္႔သည္ တေယာက္က စစ္ျပန္ ႀကီး ေျခတဖက္ မရွိဖူးေလ ဖိနပ္တဖက္ပဲ စီးၿပီး ျပန္ေတာ႔ မစုနဲ႔ က်မတို႔ ကိုယ္႔အျဖစ္ကိုယ္ ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ႔ ၾက တာေတြ အခုထိ ခပ္ေရးေရး မွတ္မိ ေနပါေသးတယ္။
တခါသား အာဇာနည္ေန႔ ဆြမ္းကပ္ယင္း အိမ္နံေဘး လမ္းဟိုဖက္ ေရႊၾကက္ယက္ေက်ာင္းက ကိုယ္ေတာ္ေတြကို ပင္႔ဖိတ္ပါတယ္၊ ေရႊၾကက္ယက္က ကိုယ္ေတာ္ ဘုန္းႀကီး ဝဝႀကီးတပါး ဆိုရင္ ဒံေပါက္ကပ္တဲ႔ ႏွစ္တိုင္း ဆြမ္းဘုန္းေပးတာ ထမင္းစားပြဲ နံေဘးမွာ ပန္းကန္ေတြကို ထပ္လို႔ စီထားတာ ၁၀ခ်ပ္ေလာက္ရွိၿပီ ဒီေတာ႔ ဖိနပ္ စီရင္း ေဆာ႔ ကစားေနတဲ႔ မစုက က်မကို လက္ကေလး လူမျမင္ေအာင္ မသိမသာ ဝွက္ၿပီး ဘုန္းႀကီး ဘုန္းေပးတာ ၁၀ ပန္းကန္ရွိၿပီလို႔ ျပခဲ႔ဖူးတာ တေရးေရး ျပန္ျမင္ေယာင္ေန မိတယ္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လို႔ ေခၚတဲ႔ မစုရဲ႕ အေမ ေဒၚခင္ၾကည္နဲ႔ က်မတို႔ အေမက ဝမ္းကြဲ ညီအမ ေတြပါ၊ ၁၉၅၂ခုႏွစ္ ေျမာင္းျမ ၿမိဳ႕ႀကီး မီးေလာင္ေတာ႔ က်မတို႔ အေမက ရန္ကုန္တက္ၿပီး သူနာျပဳ ဆရာမေလး လုပ္မယ္ ဆိုထြက္လာခဲ႔တယ္၊ ဒီအခ်ိန္ ေဒၚခင္ ၾကည္က လူမႈဝန္ထမ္း ဝန္ႀကီး ျဖစ္ေနၿပီေလ၊ သူတို႔ေတြ ကုကၠဳိင္း လမ္းဆံုနားက တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္း အိမ္ေျပာင္းသြားတဲ႔ အထိ ဝမ္းကြဲေတြမို႔ တာဝါလိန္းက အိမ္ႀကီးမွာပဲ က်မတို႔ မိသားစုကို ေပးေနတာေပါ႔လို႔၊ ဟိုအရင္ အႏွစ္ ၅၀ေက်ာ္က အျဖစ္ေတြ ကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က မနီလို႔ ေခၚတဲ႔ ေက်ာင္းဆရာမေဟာင္းႀကီး အန္တီနီက ႀကိမ္ကုလားထိုင္ႀကီး တလံုးမွာ ထိုင္လို႔ ကိုလံဘီယာ ျမစ္ဆီက ခပ္စိမ္႔စိမ္႔ တိုက္ခတ္လာတဲ႔ ေလစိမ္းေတြနဲ႔ အတူ သူစိမ္းနယ္ တနယ္ျခားမွာ တခုတ္တရ ျပန္ေျပာင္း ေျပာျပ ေနပါေတာ႔တယ္။ ........................................................ တကယ္ ေျပာရယင္ မစုတို႔ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္း ေျပာင္းသြားၿပီး ၅ႏွစ္ေလာက္ အထိ အခု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ျပတိုက္လမ္း လို႔ ေခၚတဲ႔ တာဝါလိန္းလမ္းအိမ္ အခုလို ျပတိုက္ မျဖစ္ခင္ အထိ က်မတို႔ ေနာက္ဆံုးေနခဲ႔ ၾကတာပါလို႔ ဆက္ဆို ျပန္ပါတယ္။ မစုတို႔ အိမ္ေျပာင္းသြားေတာ႔ ကုလားလင္မယား ၂ေယာက္ အေဖၚေခၚထားၿပီး က်မတို႔ ဆက္ေန က်န္ခဲ႔တယ္။ အဲဒီ အိမ္ႀကီးက အရင္ ကုလားသူေ႒း အိမ္ႀကီးလို႔ အရပ္က ေျပာၾကတာ … ဟုတ္မယ္၊ ဝက္သားဟင္း ခ်က္ၿပီေဟ႔ ဆို အိမ္ေနာက္က မီးဖိုေခ်ာင္ ထဲ လူမရွိရင္ ဝက္သားဟင္းအိုးဖံုး ဖြင္႔သံလိုလို ေျဗာင္ဆန္ေနေအာင္ ၾကားေနရတာပဲ၊ က်မတို႔က ကေလးေတြမို႔ လားမသိ ဘာမွ မေတြ႔ခဲ႔ မၾကားခဲ႔ရဖူး။
က်မတို႔ အေမ ေျပာေျပာေနလို႔ မွတ္မိေနတာက တခ်ဳိ႕က ေျပာၾကတယ္၊ ေဒၚခင္ၾကည္က ခရိယာန္တို႔ ဘာတို႔ ေတြေပါ႔ေလ၊ မဟုတ္ရပါဖူး ဧရာဝတီတိုင္းက ဗမာစစ္စစ္ ေတြပါ၊ ေဒၚခင္ၾကည္ တို႔က ေျမာင္းျမ ဇာတိေပါ႔၊ သူ႔အေဖက ယခင္ လြတ္လပ္ေရး မရမီ ကတည္းက လမ္းဗိုလ္ ဦးဖိုးညွင္း အေမက ေဒၚစု ေျမာင္းျမ ရွမ္းကုန္းပိုင္း အရပ္မွာေနၾကတာ သားခ်င္း ၁၀ေယာက္ ရွိတယ္၊ အေမက တခါတေလ ေနာက္ၿပီး မွတ္ခ်က္ျပဳတယ္ အဖိုးက အဖြားနဲ႔ တခါက စကားမ်ား ရန္ျဖစ္ၿပီး ၃ႏွစ္ လံုးလံုး စကား မေျပာခဲ႔ၾက ဖူးတဲ႔ ၊ ေတာ္ေသးတာေပါ႔ ၃ႏွစ္ စိတ္ေကာက္ေနလို႔ တဲ႔ မေကာက္မ်ားေနခဲ႔ရင္ သားခ်င္း ၁၃ေယာက္ေတာင္ ရွိမတဲ႔၊ အေမက ေျမာင္းျမမွာ ေက်ာင္းလာေနလို႔ ေဒၚခင္ၾကည္တို႔ အိမ္မွာေနတာတဲ႔၊ အဖိုးက ဗမာစစ္ေပမဲ႔ ဧရာဝတီတိုင္းက ကရင္ေတြ သစၥာရွိတာ ၾကည္ညိဳ ရင္းစြဲရွိလို႔ ခရိယာန္ဘာသာထဲ ဝင္လိုက္ သတဲ႔၊ ဒီေတာ႔ က်မတို႔ က အဖိုးေရွ႕မွာ အာမင္၊ အဖြားေရွ႕မွာ သာဓုေပါ႔၊ ဒါေပမဲ႔ ေဒၚခင္ၾကည္က ဗုဒၶဘာသာဝင္ပါ၊ လူေတြ ထင္ေၾကးနဲ႔ ေျပာၾကတာ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္လို႔ ေက်ာင္း ဆရာမ ေဟာင္းႀကီး အန္တီနီက ေျပာျပပါတယ္။ ................................................................... က်မ တို႔နဲ႔ မစုတို႔က ဝမ္းကြဲေတြေပမဲ႔ ငယ္တုန္းကသာ တအိမ္ထဲလို အတူေနခဲ႔ၾကတာ ဦးေနဝင္း ကန္ထုတ္လို႔ သူ႔အေမ ေဒၚခင္ ၾကည္ အိႏၵိယသံအမတ္ႀကီး အျဖစ္နဲ႔လဲ ေျပာင္းသြားေရာ က်မတို႔လဲ ေဆြမ်ဳိးသားျခင္း အျဖစ္က အေၾကာကို ျပတ္ေရာပဲလို႔ ဆိုပါ တယ္၊ က်မက ေဒၚစုထက္ ႀကီးပါတယ္၊ ေဒၚစုက မနီ...လို႔ ေခၚသူပါ၊ ေအာင္းဆန္းဦးနဲ႔က တရြယ္ထဲေပါ႔၊ သူတကာေတြ ေတြး ထင္ေနတဲ႔ ေအာင္ဆန္းလင္း ေသတဲ႔ ကိစၥကလည္း သူတို႔အေဖ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဆံုးၿပီးမွ ျဖစ္တာပါ၊ အခ်ဳိ႕ကေတာ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ လုပ္ ႀကံ မခံရခင္လို႔ ထင္ျမင္ပံုရတယ္၊ ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ ကုန္စင္က ဒီလို တာဝါလိန္းအိမ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရွိစဥ္ ကတည္းက စိုက္ထား တဲ႔ ၿခံ စည္းရိုး အစပ္က ကင္ပြန္းခ်ဥ္ပင္၊ ဆူးပုပ္ပင္ေတြ ေဝညြတ္ေနေအာင္ ထြက္လို႔ အရိပ္ရတာကိုး၊တရက္ေတာ႔ ေမာင္ႏွမ ၃ေယာက္ ဒီအရိပ္ရတဲ႔ ေနရာေလးမွာ ကစားရင္း ထမင္းစားခ်ိန္မို႔ ကုန္းကမူေလးေပၚ ရွိတဲ႔ ရဲတိုက္ အိမ္ႀကီးဆီ အားလံုး ျပန္အတက္မွာ ေအာင္ဆန္းလင္းက အပင္ေတြ ေရေလာင္းဖို႔ တူးထားတဲ႔ ေရကန္ေလး ၁၀ေပ ဝန္းက်င္ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလး က်ယ္ၿပီး ၁၅ေပနက္ တဲ႔ ကန္အစပ္မွာ ကစားစရာ ေသနတ္က်န္ခဲ႔လို႔ ျပန္အယူ ဒီေရကန္ထဲက် ေရႏွစ္ၿပီး ဆံုးတာပါပဲ လူႀကီးေတြ သိတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေတာ႔ အသက္ မမီေတာ႔ဖူးေလ။
ေက်ာင္းေနေတာ႔လည္း ေအာင္ဆန္းဦးက တာေမြ(၄) ေခၚတဲ႔ စိန႔္ဖရန္႔စစ္ မွာ ေနာက္မွ အ.ထ.က(၆) ဗိုလ္တေထာင္(စိန္ေပါလ္) ကို ေျပာင္းသြားတာ က်မလည္း မစုလို စိန္ဖရန္းစစ္ မွာပဲ ေနာက္ေတာ႔ သူ အဂၤလိပ္ မက္သဒစ္( ဒဂံု-၁ ) ကို ေျပာင္းသြားတယ္၊ က်မတို႔ ရန္ကင္းေကာလိပ္ ေရာက္ေတာ႔ ေအာင္းဆန္းဦးက ေက်ာင္းေပါက္ဝက လာလာေစာင္႔တယ္ အျဖစ္က သူ႔မွာ ပါတဲ႔ ေပါင္ မုန္႔တို႔ ၾကက္ဥတို႔ မစားခ်င္ေတာ႔ သူ႔ထမင္းဘူး က်မကိုေပးၿပီး က်မရတဲ႔ အိမ္က မုန္႔ဖိုးသူ ယူပါတယ္၊ ၿပီးေတာ႔ အဲဒီမုန္႔ဖိုး ငါးမူးနဲ႔ ဇီေပါင္း ေခၚမလား? ငရုတ္သီးေတြ ဆားေတြနဲ႔ နယ္ထားတဲ႔ ကေတာ႔ထိုး ဇီးသီးကို ဝယ္,ဝယ္စားတယ္၊ တရက္ၾကေတာ႔ သူ က်မ ကို ထမင္းဘူးေပးၿပီး ညေနအျပန္ ထမင္းဘူး ျပန္ယူဖို႔ ေမ႔သြားတယ္ ကားေပၚေရာက္မွ ေဒၚခင္ၾကည္ရဲ႕ အမ သူတို႔ရဲ႕ ဂ်ီးေဒၚ ေဒၚခင္တင္႔ကို ေျပာေတာ႔ ကားျပန္လွည္႔ၿပီး က်မတို႔ ရန္ကင္းအိမ္မွာ ထမင္းဘူးလာယူတာ ဒီအျဖစ္ကို က်မ အေဖ သိသြားေတာ႔ ေနာက္ေန႔က စၿပီး ေက်ာင္းသြားရင္ ေအာင္ဆန္းဦး ငါးမူး၊ က်မ ငါးမူးရပါတယ္ ေနာက္သူအဂၤလန္ ေက်ာင္းသြားတက္ေတာ႔ က်မသူ႔အတြက္ရတဲ႔ မုန္႔ဖိုး သူကိုယ္စား ဆက္ရေနေသးတယ္ ေနာက္မွ အေဖသိၿပီး မေပးေတာ႔တာ ဒီကေန စၿပီးေအာင္ဆန္းဦး နဲ႔ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားတာ သူလည္း ဆန္တီေရးဂိုးမွာ ေျပာၾကတယ္ က်မက ေအာ္ရီဂန္မွာ ေျမပံုအရ အထက္နဲ႔ ေအာက္ ဆိုေတာ႔ ခရီးက ေဝးတာရယ္ အရြယ္ ကလည္းရ က်န္းမာေရးက ခ်ဴခ်ာေတာ႔ ခုထိ မေတြ႔ႏိုင္ ၾကေသးဖူးေလ။ ..................................................................... က်မတို႔လည္း ဘြဲ႔ရ အလုပ္အကိုင္ ေတြနဲ႔ အိမ္ေထာင္ေရး ဝန္တာေတြ ထမ္းေနရေတာ႔ ေဆြမ်ဳိးျခင္း ခပ္ကင္းကင္း ျဖစ္သြား တယ္၊ေဒၚစုဆီေနာက္ပိုင္း ညီအမေတြပဲ အဆက္အသြယ္ လုပ္မယ္ဆိုေတာ႔ အေမျဖစ္သူက တားတယ္၊နင္တို႔က အစိုးရဝန္ထမ္း လုပ္ေနၾကတာ သူက ႏိုင္ငံေရး လုပ္ေနတာ၊ သြား မဆက္ေလနဲ႔ ဟိုေကာင္ေတြက စိတ္ခ်ရတာ မဟုတ္ဖူး၊နင္တို႔လို ဝန္ထမ္း ဆို တကယ္လုပ္မွာလို႔ ေျပာရွာတယ္၊ ဒါနဲ႔ မဆက္ျဖစ္ျပန္ဖူး၊ ေနာက္ဆံုး အေမဆံုးေတာ႔ ေဒၚေအာင္းဆန္းစုၾကည္လို႔ ေခၚတဲ႔ မစု အိမ္ က်မတို႔ ညီအမေတြ သြားအေၾကာင္း ၾကားတယ္၊ကုကၠဳိင္းလမ္းဆံု ေက်ာ္ၿပီး ျပည္႔ဝ စားေတာ္ဆက္နားမေရာက္မီ ဂိတ္ကေလးနား က ထမင္းစားမလို႔ လုပ္ေနတဲ႔ ရဲေဘာ္ေလးေတြနဲ႔ ေတြ႔ေတာ႔ အက်ဳိးသင္႔ အေၾကာင္းသင္႔ ေျပာျပလို႔ နာေရး ျဖစ္ေနတာမို႔ ခြင္႔ ေတာင္းေတာ႔ သြားခြင္႔ျပဳတယ္။ ၿခံဝေရာက္လို႔ တံခါးဖြင္႔ ထြက္လာတဲ႔ စစ္ဗိုလ္တေယာက္ ေတြ႔ပါေလေရာ၊ က်မတို႔ ညီအမေတြ ေျပာျပေတာ႔ ဒီစစ္ဗိုလ္ေလးက ေမာက္ေမာက္မာမာကို ေျပာဆိုဆက္ဆံၿပီး၊ ခင္ဗ်ားတို႔ ဘယ္သူအမိန္႔နဲ႔ လာတာလဲ? ခင္ဗ်ား .. တို႔ ညီမ ေဒၚစုၾကည္ က ေထာင္ က် ေနတာဗ် ! ....သြား....သြား....သြား ... လူမေျပာနဲ႔ ပုရြက္ဆိတ္ေတာင္ မဝင္ရဖူး! လံုၿခံဳေရး အရမို႔ ခြင္႔မျပဳႏိုင္ဖူး ဆိုျပန္ကာ ရိုင္းျပစြာ ျငင္းလႊတ္ပါတယ္၊ အျပန္ခရီး လမ္းထိပ္က ဂိတ္တဲထဲ ထမင္းစားေနတဲ႔ စစ္သားေတြ ခမ်ာမွာ က်မတို႔ကို ခြင္႔ျပဳမိလို႔ မေအႏွမ စံုေအာင္ ကိုင္တုတ္ေနတဲ႔ စစ္ဗိုလ္ႀကီးကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္ ဆိုရင္ပဲ၊ ေၾသာ္......ဒီလို ဟီရိၾသတၱပၸ တရား နည္းလွတဲ႔ လူမ်ဳိးေတြ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ႔ ႏိုင္ငံမ်ဳိး ျပည္သူေတြ တြင္းဆံုး က်ေလေပါ႔လို႔ ႀကိမ္ခါ အဖန္ဖန္ ေတြးေနမိေတာ႔တယ္လို႔ ရင္ထဲက လာတဲ႔အသံနဲ႔ အန္တီနီ တဆစ္ဆစ္ နာက်င္သလို ေျပာျပေနေတာ႔တယ္။ ...................................................................... က်မတို႔လို ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း ေတာ္သူေတြေတာင္ နာေရးကိစၥ လာအေၾကာင္းၾကားတာ ဝင္ခြင္႔ မေပးခဲ႔တဲ႔ မစုတို႔ အိမ္ဝင္ခြင္႔ .... တေလာကပဲ ၾကားလိုက္ပါတယ္ ေရဒီယိုေတြမွာ ပြက္ေလာ ရိုက္လို႔ေပါ႔ အေမရိကားက ဂၽြန္ဝီလ်ံ ယက္ေထာ ( John William Yettaw ) ဆိုသူ တေယာက္ကေတာ႔ ဝင္လိုက္ ထြက္လိုက္တာမွ ေလ်ာကနဲ ေလ်ာကနဲ ဆိုပဲ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လွေ႒းဝင္းလို တပည္႔ေတြ၊ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာ နီကိုရဲလို တပည္႔မ်ဳိးေတြ ေမြးထုတ္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေက်ာင္းဆရာမေဟာင္း အန္တီနီက စစ္ဗိုလ္ႀကီးေတြကို ေမးခ်င္စမ္း ပါဘိတဲ႔ ... ယက္ေထာ ... ဘယ္ အခ်ဳိး၊ ဘယ္ တန္ခိုးမ်ဳိးနဲ႔ တကၠသိုလ္ ရိပ္သာလမ္း ၿခံအမွတ္ (၅၄) ကို ဝင္သြား ပါလိမ္႔။
Sunday, July 19, 2009 Posted by ဒူကဘာ ဤ ေဆာင္းပါး ျဖစ္ေျမာက္ရန္ အငွါးခံစားမႈ အတြက္ မ်ားစြာကူညီ အမႈျပဳခဲ႔သူ ဦးေမာင္ေမာင္ (ေဆးမႉးႀကီး) ႏွင္႔ အန္တီနီ (ေအာ္ရီဂန္) တို႔အား ေက်းဂ်ဴးကဘာ ပါ။
မွ်ေ၀သူ။။http://chittemanawmyae.blogspot.com/ (ခ်စ္တဲ့ မေနာေျမ-)--ကာတြန္း-သားငယ္ အေမရိကန္
|
|
အမွတ္တရ က႑ |
|
ေက်ာင္းသားမ်ားထံသို႔--ေရးသူ-သခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း |
|
[ေအာက္ပါတို႔သည္
ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ပုသိန္ ညီလာခံသဘင္ကို၊ ဖြင့္ လွစ္စဥ္က
သခင္ ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း မိန္႔ဆို ခ်က္မ်ားျဖစ္၍၊ မည္သည့္ စာနယ္ဇင္းတြင္မွ်၊ ဤ
မိန္႔ခြန္းမပါဘူးေသးေၾကာင္း] ဆရာဟာ အသက္ ၁၃ ႏွစ္သားေလာက္ကဘဲ ၀ံသာႏုစိတ္ဓာတ္ ၀င္စားလာခဲ့တယ္။ မႏၱေလးၿမိဳ႔-ျမေတာင္တိုက္တြင္၊ စာသင္စဥ္ ၁၀ ႏွစ္သားေလာက္က သီေပါဘုရင္ အဂၤလိပ္ ဘမ္းသြားတာကို ျမင္ခဲ့ရသျဖင့္၊ အလြန္အၾကဴး ၀မ္းနည္းခဲ့တယ္။ ဗမာဘုရင္ကို ဘမ္းသြားပံု ဟာ ၾကက္ဘမ္း၊ ဘမ္းသကဲ့သို႔ ျဖစ္သျဖင့္၊ မေက်မနပ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ခေလးပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း တိရစၦာန္ေလာက္မွ မလြတ္လပ္ပါကလားလို႔- စဥး္စားမိခဲ့တယ္။ ဒုလႅဘတရားျဖစ္ေသာ အလြန္တရာမွ ရခဲတဲ့ လူ႔မႏုႆဘ၀ကို ရေနေသာ္လည္း၊ ႏြား-က်ီးေလာက္ေတာင္ ေနရာမက်ဘူး။ တိရစၦာန္ဘံုကိုၾကည့္။ စာကေလးဟာ၊ လက္မေလာက္ပဲ ငယ္ေသာ္လဲ-လင္းဋဟာ-စာက ေလးေပၚတြင္၊ ဘုရင္မလုပ္ႏိုင္။ ေျခေလးေခ်ာင္း သတၱ၀ါမ်ားကို ၾကည့္ဦး။ ႏြားတို႔ မည္သည္ ထားရာေနတယ္။ စိတ္ သေဘာ ႏူးညံ့ေအာက္က်တယ္၊ ေျခေလးေခ်ာင္း ႐ွိတဲ့ ႏြားဟာ-သတၱိမ႐ွိပင္ ျဖစ္လင့္ကစား ပါးစပ္ျပဲေသာက်ားသည္၊ ႏြားအုပ္ႀကီးထဲကို မ၀င္ရဲဘူး။ ဒီတရားေတြဟာ၊ သဘာ၀နိယာမ တရားအတိုင္းဘဲ။ ငရဲတို႔ တိရစၦာန္တို႔-ကာမဘံုတို႔ သုဂတိလားတယ္တို႔ ဆိုတာေတြဟာ၊ ကံအားေလ်ာ္စြာ ေနၾကဘို႔ ထိုင္ၾကဘို႔ဘဲ။ သဘာ၀အတိုင္း ျဖစ္ၾကတာဘဲ။ ငရဲသားဟာ ငရဲမွာဘဲ ေနႏိုင္တယ္။ ျဗဟၼာ၂၀ကို မတက္ႏိုင္ဘူး။ အီတလီတို႔-အဂၤလိပ္တို႔ လိုက္ပီး ဓျမတိုက္ေနၾကတယ္ ဆိုတာေတြဟာ၊ ေ႐ွးတုံးက ဗမာ ေတြ လုပ္ခဲ့သလိုဘဲ။ အခုအခါမွာ၊ က်ဳပ္တို႔တေတြဟာ၊ အဂၤလိပ္ခ်ဲ႔တဲ့ စနစ္ထဲ ေရာက္ေနၾကတယ္။ ဘာနဲ႔ တူသလဲဆိုေတာ့၊ လယ္သမား လက္ေအာက္ ေရာက္တဲ့ ႏြားနဲ႔ တူေနၾကတယ္။
ေရာမတိုင္းျပည္ကို၊ လူ႐ိုင္းေတြ ၀င္ေတာ့မွ၊ အဂၤလိပ္လူမ်ိဳးေတြကို၊
ေရာမလူမ်ိဳးေတြက
"မင္းတို႔ဟာ၊
မင္းတို႔လုပ္ၾကေတာ့၊ ငါတို႔ ေတာ့မတတ္ႏိုင္ဘူး"
ဆိုၿပီး၊ ပစ္ေျပးၾကတာဘဲ။ အဲဒီေတာ့မွ အဂၤလိပ္ေတြ လြတ္လပ္ေရးကို၊
အေခ်ာင္ရၾကတာဘဲ။ သတၱိေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး။
က်ဳပ္ကေတာ့- ဒီဟာမ်ိဳးေတြဟာ ေတာင္းတိုင္းေပးတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးလို႔
စဥ္းစားမိတယ္။ က်ဳပ္တို႔လဲ ၾကည့္ပါလား-အာသံတို႔ မဏိပူရတို႔ ဆိုတဲ့
နယ္ေတြကို သာသာၾကည္ၾကည္ ျပန္ေပးခဲ့တာမွ မဟုတ္ဘဲ။
အသင္းအစည္းအေ၀းေတြေတာ့ သြားမတက္ပါဘူး၊ စိတ္ကိုကလဲ တယ္ဟန္မယ္ မထင္ပါဘူး။
ေ၀ႆႏၱရာဇာတ္မွာ ၾကည့္ပါလား။ ေတာထြက္တဲ့ ပါရမီ မထဲ့ခဲ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ။
သဒၶါေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး။ တိုင္းျပည္က ေ၀ႆႏၱရာကို ဆင္ျဖဴေတာ္
လွဴပစ္ရမလားဆိုၿပီး အလိုမ႐ွိတာနဲ႔ ထြက္ရတာဘဲ။ ဟိုတံုးကလဲ
ဒီမိုကေရစီေခတ္နဲ႔ဘဲတူတယ္။ ႏိုင္ငံကို ျဖဳန္းတီး ေအာင္ လုပ္တဲ့ ႐ွင္ဘုရင္၊
အသံုးႀကီးတဲ့ ႐ွင္ဘုရင္ဆိုၿပီး ႏွင္ထုတ္ျပစ္တာဘဲ။
ေက်ာင္းသားေတြက က်ဳပ္ကို မဖိတ္ေပမဲ့-လာခ်င္ေနတာ-ၾကာလွၿပီ။ ေက်ာင္းသားေတြက
အလံေတာင္ေပၚကေနပီး ဖိတ္ရင္ ေတာင္ လာမွာဘဲ။
ဒီေကာင္ေတြ ဘာလုပ္သလဲ သိလား။ ေလွခါးရင္းကေစာင့္-ေခြးလိုစင္းၿပီး
တငိုက္ငိုက္နဲ႔ ေစာင့္ၾကတာေပါ့။
အခုကာလ ေက်ာင္းသားေတြရဲ ပါးစပ္ဟာ အင္မတန္စူးတယ္။ ဟိုတခါ သတင္းစာထဲ
ဖတ္လိုက္ရတယ္။ ဗမာျပည္က ေခါင္း ေဆာင္ ေတြဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို
သတ္ေသသင့္တယ္လို႔ စကားေျပာၿပိဳင္ပြဲတခု ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ |
|
အမွတ္တရ က႑ |
|
ဇနီးႏွင့္သားသမီးမ်ားသို႔-ေထာင္တြင္းမွေပးစာမ်ား--လူထုဦးလွ |
|
ေဒၚအမာ
ကိုယ္တို႔ စီးလာတဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံကလဲ တရားခံတ ေယာက္
ပါလာတယ္ဆိုၿပီး ၀ူး၀ူး ၀ါး၀ါး မလုပ္ပါဘူး။ တေလွ်ာက္လံုး သေဘာ
ေကာင္းပါတယ္။ ေလယာဥ္ပ်ံႀကီးက သက္မဲ့ သတၱ၀ါမို႔လား?
ရာသီဥတုက ေကာင္းလို႔ဘဲလား? အေၾကာင္း ၂ ခုလံုးေႀကာင့္ဘဲ
လား? ၂ ခုလံုးေႀကာင့္ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ ထင္တယ္၊
ၿငိမ္လိုက္တဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံ။
လူထု ဦးလွ၏ဇနီး ေဒၚအမာ
လူထု ဦးလွ
|
|
အမွတ္တရ က႑ |
|
တခ်ိန္က ေက်ာက္ကြင္း အေရးေတာ္ပံု |
|
မွ်ေ၀သူ---:ကိုေတ
<tayzar.tay@gmail.com> |
|
အမွတ္တရ က႑ |
|
အင္ဒိုနီးရွားနုိင္ငံမွာ ငလ်င္လႈပ္ျပီးျမိဳ ႔လည္ေခါင္တြင္ တြင္းနက္ၾကီးတစ္ခုျဖစ္ေပၚ |
|
မွ်ေ၀သူ---: ko sai <tokyosai@gmail.com> |
|
အမွတ္တရ က႑ |
|
ဦးဥတၱမေခတ္ သံဃာ့သမဂၢီမွ ေရႊ၀ါေရာင္ေခတ္ သံဃာ့သမဂၢီသို႔ --ဇင္လင္း |
|
ဆန္ေရစပါးႏွင့္ သယံဇာတမ်ဳိးစုံ ေပါႂကြယ္လွေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ တိုင္းသူျပည္သားတို႔ စား၀တ္ေနေရး ခက္ ခဲက်ပ္တည္းကာ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ေနၾကရျခင္းသည္ “အစိုးရ ညံ့ဖ်င္းလြန္း၍ျဖစ္သည္” ဟု ၁၉၂၁ ခုႏွစ္ မတ္ လ (၂၃) ရက္ေန႔ ေဒးဒရဲၿမိဳ႕နယ္ ဆုကလပ္ရြာ၌ တရားေဟာခဲ့သျဖင့္ ၿဗိတိသွ်စစ္ပုလိပ္တို႔၏ ဖမ္းဆီးအက်ဥ္း ခ်ခံခဲ့ရသည့္ သာသနာ့နယ္ပယ္မွ ထူးျခားေသာ ရဟန္းေတာ္ကို ျမန္မာတို႔မေမ့ေလာက္ေသးဟု ထင္သည္။ ထိုရဟန္းေတာ္သည္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးသမိုင္းတြင္ ပထမဦးဆုံး ဖမ္းဆီး ေထာင္ခ်ခံရေသာ ရဟန္းအာဇာနည္ ျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ “ကရက္ေဒါက္ ဂက္ေဒါက္” (Craddock, Get Out!) ဟူေသာ ေႂကြးေၾကာ္သံကို အ ေၾကာင္းျပဳ၍ ထိုအာဇာနည္အရွင္ကား “ဆရာေတာ္ ဦးဥတၱမ” ျဖစ္လာသည္ကို မွတ္မိၾကမည္ထင္ပါသည္။ ဆရာေတာ္ ဦးဥတၱမ၏ ေဟာေျပာခ်က္တခု၌ “ဒီတိုင္းျပည္ သူတပါးလက္ေအာက္ခံ ကြၽန္ႏိုင္ငံျဖစ္ေနရင္ ဒီ တိုင္းျပည္က လူမ်ိဳး ဟာလည္း ကြၽန္လူမ်ိဳး၊ ဒီလူမ်ိဳးကိုးကြယ္တဲ့ ဘာသာဟာလည္း ကြၽန္ဘာသာ ကြၽန္သာသ နာျဖစ္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ဘာသာ ကြၽန္သာသနာအျဖစ္က လြတ္ေအာင္ သံဃာေတာ္မ်ား ေက်ာင္းတြင္ က်ိန္းအိပ္မေနၾကဘဲ သံဃာ့သမဂၢီအဖြဲ႔မ်ား ဖြဲ႔ၿပီး ဒီတိုင္းျပည္ ဒီလူမ်ဳိး လြတ္လပ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္သင့္ၾက တယ္” စသည္ျဖင့္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဟာေျပာခဲ့ပုံမွာ ၾကက္သီးထေလာက္ သည္ ဟု မွတ္တမ္းမ်ားရွိသည္။ ဆရာေတာ္ အစပ်ိဳးခဲ့ သည့္ ႏိုင္ငံေရးႏိုးၾကားမႈကား ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားအၾကား၌ ယေန႔တိုင္ ရွင္သန္ေနဆဲ ျဖစ္ေပသည္။
“ကရက္ေဒါက္” (Sir Reginlad Henry Craddock) သည္ ထိုစဥ္က ၿဗိတိသွ်ကိုလိုနီ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဒုတိယဘု ရင္ခံျဖစ္သည္။ ၁၉၀၃ ခုႏွစ္တြင္ အိႏၵိယႏိုင္ငံမွတဆင့္ ျပင္သစ္၊ အဂၤလန္၊ ဂ်ာမနီတို႔သို႔ ခရီးလွည့္၍ ႏိုင္ငံတကာအေရးအရာ မ်ားကို ေလ့လာ ဆည္းပူးခဲ့သည္။ ဥေရာပ၌ရွိေနစဥ္ ၁၉၀၅ ခုႏွစ္ ႐ုရွ-ဂ်ပန္စစ္ျဖစ္ရာ ဂ်ပန္က အႏိုင္ရသည့္ သတင္းကို ၾကားသိရ၍ အလ်င္အျမန္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္လာေသာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံအေၾကာင္းကို ေလ့လာလိုစိတ္ျဖစ္ခဲ့ သည္။ သို႔ျဖင့္ ဆရာေတာ္သည္ ၁၉၀၇ ခုႏွစ္တြင္ ဂ်ပန္ ႏိုင္ငံသို႔ သြားေရာက္ကာ တိုက်ဳိဗုဒၶဘာသာတကၠသိုလ္ တြင္ ပါဠိႏွင့္သကၠဋဘာသာဆိုင္ရာ ပါေမာကၡအျဖစ္ (၄) ႏွစ္နီးပါး ေဆာင္ ရြက္ခဲ့သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံအျပန္ခရီး တြင္ ကိုရီးယား၊ မန္ခ်ဴးရီးယား၊ တ႐ုတ္၊ ကေမာၻဒီးယားႏွင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံမ်ားသို႔ ၀င္ေရာက္ ေလ့လာခဲ့သည္။ ဆရာေတာ္ ဦးဥတၱမ၏ ႏိုင္ငံေရးအျမင္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံကို အဂၤလိပ္လက္ေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ေရးသို႔ ဦး တည္သည္။ လြတ္ လပ္ေရး မရႏိုင္ေသးမီစပ္ၾကား ‘ဟုမၼ႐ူး’ ေခၚ ကိုယ့္တိုင္းျပည္ကို ကိုယ့္အမ်ိဳးသားတို႔ ကိုယ္ တိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရေရး ႀကိဳးပမ္းအား ထုတ္ၾကဖို႔ ေရးသားေဟာေျပာသည္။ ပညာတတ္လူငယ္လူလတ္မ်ား ဟုမၼ ႐ူးသေဘာတရား စိတ္ဓာတ္မ်ားကို နား၀င္ေအာင္ ေဆြးေႏြးေျပာဆိုသည္။ အထူးသျဖင့္ အိႏၵိယႏိုင္ငံတြင္ရွိစဥ္ က အိႏၵိယ-ျမန္မာ ႏွစ္ႏိုင္ငံလြတ္လပ္ေရး ရရွိရန္ကိစၥမ်ားကို ကြန္ဂ ရက္ပါတီေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးတိုင္ ပင္သည္။ ဆရာေတာ္ကိုယ္တိုင္မွာလည္း ျမန္မာေဒသခြဲ ကြန္ဂရက္ပါတီအဖြဲ႔ ၀င္ ျဖစ္သည္။ ေဒါက္တာဆြန္ယက္ဆင္ႏွင့္ အာရွေဒသလြတ္လပ္ေရးကိစၥမ်ား ေဆြးေႏြးခြင့္ရရွိခဲ့သည္။ ပထမကမာၻစစ္ၿပီး ကာနီးတြင္ ဆရာ ေတာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ျပန္ႂကြလာသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစတင္၍ ျမန္မာလူထု နားမ်က္စိပြင့္ေစရန္ ႏိုင္ငံတကာမွရရွိခဲ့ေသာ အသိပညာ ဗဟုသုတမ်ားႏွင့္ ယွဥ္တြဲ၍ ႏိုင္ငံေရးတရားမ်ား ေဟာေျပာခဲ့သည္။ ဆရာ ေတာ္၏ ေဟာေျပာခ်က္မ်ားမွာ စကားလုံးေျပာင္ေျပာင္ ထိထိမိမိရွိလွသျဖင့္ တရားပြဲတိုင္း ႀကိတ္ႀကိတ္တိုး စည္ကားသည္ဟု မွတ္တမ္းမ်ားရွိသည္။ ဆရာေတာ္၏ ေဟာေျပာခ်က္တ ရပ္မွာ ဤသို႔ျဖစ္သည္။ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးသမိုင္းကို ျပန္လွန္ေလ့လာသည့္အခါတိုင္း ၀ိုင္အမ္ဘီေအေခၚ ဗုဒၶဘာသာကလ်ာဏယု၀အ သင္း၊ ေနာင္ ဂ်ီစီဘီ ေအေခၚ ျမန္မာအသင္းခ်ဳပ္ႀကီး၏ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈမ်ားကို ခ်န္လွပ္ထား၍ မရႏုိင္ေပ။ ထုိျမန္မာအသင္းခ်ဳပ္ႀကီး တိုးတက္ က်ယ္ျပန္႔လာေအာင္ အေထာက္အကူျပဳေပးခဲ့ရာတြင္ သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္ သံဃာ့သမဂၢီအဖြဲ႔မ်ား၏ ေထာက္ခံအားေပးမႈမ်ားမွာ အဓိကေနရာမွပါ၀င္ေပသည္။ ဆရာေတာ္ ဦးဥတၱမသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ဒုတိယဘုရင္ခံ ကရက္ေဒါက္၏ ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ကို ဆန္႔က်င္ ကာ ၀ိုင္အမ္ဘီ ေအကို ေထာက္ခံလ်က္ ဟုမၼ႐ူးကို ေတာင္းဆိုေဟာေျပာခဲ့သည္။ ဒိုင္အာခီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ တြင္ အမတ္ (၁၀၃) ေနရာ လ်ာ ထားေသာ္လည္း (၇၉) ဦးသာ ေရြးေကာက္ခံျဖစ္သည္။ က်န္သူတို႔မွာ ဘုရင္ခံ ခန္႔ ဗ်ဴ႐ိုကရက္မ်ားျဖစ္သည္။ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္ႏွင့္ ဗ်ဴ႐ိုကရက္တို႔ တြဲဖက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ျဖစ္သည္။ ဥပ ေဒျပဳေကာင္စီတြင္ အဆိုတခုတင္ရာ၌ ျပည္သူ႔ ကိုယ္စားလွယ္တို႔ မဲအမ်ားစုရ၍ ႏိုင္ေသာ္လည္း ဘုရင္ခံသ ေဘာမတူလွ်င္ (ဗီတို) ျဖင့္ ပယ္ခ်ခံရတတ္သည္။
(ဆရာေတာ္ ဦးဥတၱမ ကြယ္လြန္ျခင္း ႏွစ္ - ၇၀ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ |
|
|
| ၂၂။ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲအတြက္ အားေဆးတစ္ခြက္ |
|
၂၁။ “ခ်မ္းေဆာင္းျမျမ၊ မႏၱေလးတခဏနဲ႔ အေမ့ဆီက ရခဲ့ဖူးတဲ့ အဖိုးတန္ေပ်ာ္႐ႊင္မႈ ” - |
| ၂၀။ “ဆရာႀကီး ေဒါက္တာသန္းထြန္း ကြယ္လြန္ျခင္း (၄) ႏွစ္ ျပည့္ အမွတ္တရ ” - |
| ၁၉။ “မဟတၱမဂႏၵီ၏ ေနာက္ဆုံး႐ုပ္ပုံလႊာမ်ား ” - |
| ၁၈။ “စၾက၀ဠာ၊ ျမင္းမုိရ္ေတာင္၊ကြ်န္းႀကီးေလးကြ်န္း ႏွင္႔ ဗုဒၶ၏ ေဟာေျပာခ်က္မ်ား။ ” - |
| “ကိုသက္ဝင္းေအာင္က်ဆုံး ကြယ္လြန္ျခင္း သုံးႏွစ္ျပည့္ သို႕” - |
| “သမၼတနွစ္ဦးရဲ႔အံ့ဖြယ္ျဖစ္စဥ္တူ ” --ကုိေတ |
| “စိန္ေဗဒါႏွင့္ မွတ္မွတ္ရရ ဆုိင္းပြဲမ်ား ” ---လြန္းဆက္(ဥကၠံ) |
| “မိဘတုိ႔ ေမတၱာ ” ---ေရာင္နီ |
| “ဒုကၡသည္ ေစ်းတေန႔” ---လူဗိုလ္ |
| ဆရာၾကီးမင္းသု၀ဏ္၏ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ား |
| အေဝးကပန္းခ်ီကား |
| ျမိဳ ႔မျငိမ္း၏ မုန္လာဥ |
| ဇူလိုင္ (၇) ရက္ ေက်ာင္းသားအေရးေတာ္ပုံႀကီး--ေဒါင္းလူငယ္ |
| ကိုဗဟိန္းသို႔ စကားေႂကြး--ေရးသူ- လူထုေဒၚအမာ |
|
စာေရးဆရာ ေမာင္မိုးသူ ေျပာတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ -- မိုးေက်ာ္ |
|
|
|
|
|
“ကာ့တိုဆင္တာ”(Cato Center)ကို တစ္လတာေရာက္ခဲ့ျခင္း-ေမာင္ေဖသက္နီ ေခတၱ ေအာ္စလိုျမိဳ႔။ ေနာ္ေ၀ႏိုင္ငံ၊ |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
